Μετά το πρόσφατο παράδειγμα των φημισμένων για τη δημοκρατικότητά τους Σουηδών, ήταν αναπόφευκτο να συμβεί και αυτό, με δεδομένη την τεχνολογική αγραμματοσύνη που δέρνει τους πατέρες των εθνών ανά τον κόσμο, και σε συνδυασμό με τις απροσχημάτιστες και μη προσπάθειες ελέγχου και ρύθμισης αυτού του άναρχου μέσου που διέλαθε εν τη γενέσει του και αφέθηκε να γιγαντώσει λάθρα, αυτόνομα, και ενάντια στη βασική αρχή του κέρδους.

Η νέα έκπληξη ακούει στο όνομα Αυστραλία. Εγκρίθηκε, λοιπόν, η πρόταση της ACMA, της Αυστραλιανής Αρχής Επικοινωνιών και Μέσων Ενημέρωσης για την προσθήκη του «Κώδικα Υπηρεσιών Περιεχομένου» στο νόμο περί ραδιοτηλεοπτικών μεταδόσεων του 1992. Έτσι, πλέον, το περιεχόμενο (οπτικοακουστικό σήμερα, ο γραπτός λόγος μαζί με ο,τιδήποτε άλλο, αύριο;) που διατίθεται από αυστραλιανούς παρόχους περιεχομένου και είναι προσβάσιμο μέσω Internet και φορητών συσκευών θα πρέπει να είναι διαβαθμισμένο και σημασμένο ως προς την καταλληλότητά του για παιδιά.

Τώρα, τί σημαίνει αυτό για ένα μέσο που δεν γνωρίζει σύνορα, και πόσο εφησυχασμένος θα μπορεί να είναι ένας γονιός αν ξέρει ότι το παιδί του σερφάρει σε σελίδα που «δεν απαιτεί γονική συναίνεση», θα αποδειχθεί στην πράξη.

αρχική πηγή: arstechnica.com