Ένα ψηφιδωτό… και ένα παραμύθι* (πληροφορικής, ή μη, παιδείας)

* Τίτλος δανεισμένος από εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης
 

Το Ψηφιδωτό του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Οι Μακεδόνες, Δωρικό Ελληνικό φύλο με ανθρώπους έχοντες μάκος (μήκος = ψηλούς), έχοντας την ίδια γλώσσα, την ίδια θρησκεία, τα ίδια ήθη και έθιμα αλλά και την ίδια ιστορική διαδρομή με τα άλλα Ελληνικά φύλα, ενοποίησαν επί Φιλίππου του Β΄ (382 – 336 πΧ) τα Ελληνικά Βασίλεια (Πανελλήνια Συμμαχία). Αμέσως μετά, υπό το γιο του, Αλέξανδρο τον Μέγα (356 – 323 πΧ) εγκατέστησαν τη μεγαλύτερη αυτοκρατορία όλων των εποχών. Οι Ρωμαίοι των οποίων η αυτοκρατορία, διαδέχθηκε αυτή του Μ. Αλεξάνδρου, δεν έκρυψαν ποτέ το θαυμασμό τους για το μεγάλο στρατηλάτη. Στην Πομπηία διατηρήθηκε στο μεγαλύτερο μέρος του, ένα από αρχαιότερα ψηφιδωτά που Μεγάλου Αλεξάνδρου, που απεικονίζει το Μ. Αλέξανδρο να νικά τον Δαρείο στη μάχη της Ισσού.

Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, επί πολλές δεκαετίες διεξάγει συστηματικά αρχαιολογική έρευνα σχετικά με την περίοδο της ακμής του Μακεδονικού Πολιτισμού στον ευρύτερο Ελλαδικό αλλά και διεθνή χώρο. Έκπληκτοι οι ερευνητές του ΑΠΘ, διαπίστωσαν ότι οι χρωματιστές ψηφίδες που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του ψηφιδωτού, είχαν την ίδια χημική σύσταση και με δύο διαφορετικές συγκεντρώσεις Μαγνησίου (Mg) που έχουν διαπιστωθεί μόνο στην ευρύτερη περιοχής της Πέλλας και της Βεργίνας αντίστοιχα! Θραύσματα από άλλα ψηφιδωτά της Ελληνιστικής περιόδου, από όλο το γνωστό τότε κόσμο, επιβεβαίωσαν τα ίδια αποτελέσματα Είναι λοιπόν φανερό, ότι οι Έλληνες βασιλείς και οι Ρωμαίοι αργότερα, θεωρούσαν στοιχείο ισχύος να διακοσμήσουν τα βασίλειά τους με χρωματιστές ψηφίδες από την μητροπολιτική Ελλάδα και μάλιστα από την περιοχή της Μακεδονίας. Το ενδιαφέρον επίσης από τεχνική άποψη, είναι ότι καμία ψηφίδα δεν εφάπτονταν κάθετα ή οριζόντια με ψηφίδα αντίστοιχης προέλευσης. Στο παρακάτω σχήμα δίνεται ένα μεγενθυμένο (sic) τμήμα ψηφιδωτού.

 
Μια από τις συζητήσεις που επιβάλλεται να κάνουμε όλοι μας, τις θλιβερές αυτές μέρες, αφορά την παιδεία στην οποία μετέχουν και την οποία λαμβάνουν τα παιδιά και οι νέοι στον τόπο μας· παιδεία για την οποία ευθυνόμαστε όλοι: γονείς, σχολεία και δάσκαλοι κάθε βαθμίδας, φορείς συμπληρωματικής εκπαίδευσης, φορείς πολιτισμού, μέσα μαζικής ενημέρωσης, γενικότερα το κράτος, και ειδικότερα ο καθένας από μας τους ενήλικες, που αποτελούμε το ζωντανό παράδειγμα για κάθε πιτσιρικά στον περίγυρό του.

 
Η «ΕΠΥ», Ελληνική Εταιρεία Επιστημόνων και Επαγγελματιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών, αποτελεί κατά το καταστατικό της «Επιστημονικό Σύλλογο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα», και κατά τα λεγόμενά της, «εκπροσωπεί τους Έλληνες επιστήμονες της Πληροφορικής, των Τεχνολογιών Πληροφορίας και Επικοινωνιών (ΤΠΕ) και άλλων σχετιζόμενων κλάδων» (δεν είναι της παρούσης η συζήτηση επ’ αυτού).

Η ΕΠΥ, λοιπόν, υπό την αιγίδα Υπουργείου Εθνικής Παιδείας & Θρησκευμάτων και του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας & Οικονομικών, με χορηγούς (κατά σειρά συμβολής) τον ΟΠΑΠ, την ATKOM Internet & Multimedia SA (δεν καταδέχεται ελληνικούς τίτλους στο διαδικτυακό της τόπο), την Alpha Bank, και το Κέντρο Ελευθέρων Σπουδών (;) CITY College, affiliated institution of the University of Sheffield, με υποστηρικτές (υποθέτω ότι η διαφορά από τους χορηγούς έγκειται στον παρά) τον Σύνδεσμο Επιχειρήσεων Πληροφορικής & Επικοινωνιών Ελλάδας (κι άλλο μη κερδοσκοπικό σωματείο…), τον Σύνδεσμο Επιχειρήσεων Πληροφορικής Βόρειας Ελλάδας, την μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα Πολιτιστική Οργάνωση «ΝΟΣΤΟΣ» (…), το Επαγγελματικό Σωματείο Ιδιοκτητών Φροντιστηρίων Μέσης Εκπαίδευσης Αττικής, το Σύνδεσμο Ιδρυτών Ελληνικών Ιδιωτικών Εκπαιδευτηρίων, και την Ομοσπονδία Εκπαιδευτικών Φροντιστών Ελλάδος, με υποστηρικτές επικοινωνίας την Forthnet και το PC-Magazine, και, τέλος, ουφ…, με την υποστήριξη του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Κοινωνία της Πληροφορίας» (χρηματοδότηση κατά 75% από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο -ΕΚΤ) διοργανώνει τον 21ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Πληροφορικής, για μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου.

Για μαθητές, που διδάσκονται Πληροφορική στα σχολεία γενικής παιδείας, από μία ώρα (όταν δεν χάνεται λόγω εκδρομής, συνεδρίασης, εκκλησιασμού, υποδοχής λειψάνων, κ.ο.κ.) την εβδομάδα στις δύο πρώτες τάξεις του Γυμνασίου, δύο ώρες την εβδομάδα στην Τρίτη Γυμνασίου, και κατ’ επιλογήν (και προσωπικού διαθεσίμου, ωρολογίου προγράμματος επιτρέποντος και εργαστηρίου λειτουργούντος) -χωρίς ουσιαστική αξιολόγηση και χωρίς προσμέτρησης της αντίστοιχης επίδοσής τους στη γενική τους βαθμολογία- δύο ώρες την εβδομάδα στα Γενικά Λύκεια, για δύο, από τα τρία, το πολύ, χρόνια. Συμπληρωματικά, οι μαθητές της Τρίτης Λυκείου της σχετικής κατεύθυνσης, διδάσκονται ένα μάθημα αλγοριθμικής και προγραμματισμού, εξεταζόμενο σε πανελλήνιο επίπεδο (και «μετρά στα μόρια» που συγκεντρώνει ο μαθητής για την εισαγωγή του σε ΑΕΙ, ΤΕΙ, στρατιωτικές, και εκκλησιαστικές σχολές), το οποίο σχεδιάστηκε ως μάθημα 3 ωρών την εβδομάδα, αλλά άντεξε πολύ λίγο ως τέτοιο, πριν μια ώρα του «κλαπεί» και «επιστραφεί» στις κυρίαρχες ειδικότητες στο συνάφι των καθηγητών (στη Φυσική, αν πληροφορούμαι σωστά).

 
Στην πρώτη φάση του εν λόγω διαγωνισμού, το θέμα που τρέχει αυτές τις μέρες ξεκινά με την εισαγωγή που προηγήθηκε. Στο φόντο των σελίδων της εκφώνησης διακρίνεται ο Μ. Αλέξανδρος, σε λεπτομέρεια από το γνωστό Ρωμαϊκό Ψηφιδωτό της Πομπηίας, που αναπαριστά τη μάχη στην Ισσό (ή τα Γαυγάμηλα), του οποίου η δημιουργία χρονολογείται γύρω στο 200 π.Χ.

 
Αναρωτιέται κανείς αν πανεπιστημιακοί δάσκαλοι σαν το Γιάννη Ιωαννίδη, το Μιχάλη Χατζόπουλο, τον Ηλία Κουτσουπιά, τον Παύλο Σπυράκη, και άλλους, που στολίζουν την επιστημονική επιτροπή του θεσμού, θα έβαζαν ποτέ την υπογραφή τους κάτω από ένα κείμενο με τέτοια διατύπωση, παρουσίαση και έλλειψη τεκμηρίωσης.

 
Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς!

Τον τίτλο που μιλάει για ψηφιδωτό του Μ. Αλεξάνδρου, και ψάχνεις μετά τι σχέση έχει με τα υπόλοιπα;

Την εισαγωγική παράγραφο που με θαυμαστή ελλειπτικότητα ξεπετάει σε τρεις γραμμές την ελληνικότητα των Μακεδόνων και την ανωτερότητα του Μ. Αλεξάνδρου ως άριστου αυτοκράτορα και… ολίγον από καλλιτέχνη ψηφιδωτών;

Τις αρχαιολογικές επιστημονικές δραστηριότητες του ΑΠΘ, και την ανακάλυψη ότι ο ασβεστόλιθος, όχι όποιος κι όποιος από το σύνολο των ελληνικών βουνών που πρακτικά αποτελούνται τέτοιον, αλλά ειδικά αυτός σε Πέλλα και Βεργίνα (τριγύρω, εν πάση περιπτώσει), ταιριάζει στη συγκέντρωση μαγνησίου με τις ψηφίδες από τα περισσότερα (πόσα; ποια;) ελληνιστικά (και ρωμαϊκά;) ψηφιδωτά;

Ότι, αφού ταιριάζει, είναι προφανές το (αριστοτέλειο;) συμπέρασμα ότι Έλληνες και Ρωμαίοι βασιλιάδες (βασιλιάδες;) «θεωρούσαν στοιχείο ισχύος να διακοσμήσουν τα βασίλειά τους με χρωματιστές ψηφίδες από την μητροπολιτική Ελλάδα και μάλιστα από την περιοχή της Μακεδονίας»;

Κι ότι ακόμη, παραπέρα, για να πιάσουν τα βουντού, άραγε, έπρεπε οι ψηφίδες να μπαίνουν εναλλάξ μία Βεργίνα, μία Πέλλα, μία Βεργίνα, μία Πέλλα!!!

 
Πόσο μ΄αρέσει η ιστορία μας. Κάθε φορά αισθάνομαι και πιο εθνικά υπερήφανος. Μόνο, γαμώτο, να, βάλτε και μια βιβλιογραφία από κάτω, έτσι για την επιστημονική δεοντολογία.

 
Το σκηνικό, φαντάζομαι θα κορυφωθεί στην 3η Βαλκανιάδα Πληροφορικής Νέων που θα γίνει στην ιδιαίτερη πατρίδα του Υπ.ΕΠΘ το 2ο 15θήμερο του Ιουλίου 2009, με τη συμμετοχή και των χωρών του Οργανισμού Παρευξείνιας Συνεργασίας (λάστιχο αυτά τα Βαλκάνια…). Εκεί, σε διευρυμένο ακροατήριο, ο τελευταίος θα έχει άλλη μία φορά την ευκαιρία να αραδιάσει τις αδιάψευστες επιστημονικές αλήθειες για το δάσκαλο του Αϊνστάιν, συνεπικουρούμενος από το φίλο του, έτερο ειδικό επί του ζητήματος, ιδιοκτήτη φροντιστή Μαθηματικών και ιδιοκτήτη Κέντρου Ελευθέρων Σπουδών Πληροφορικής, Διευθυντή του Μουσείου Καραθεοδωρή, και προέδρου και του Συνδέσμου Φίλων Κ.Καραθεοδωρή (κοίτα κάτι νεκροφιλίες, δεκαετίες που κρατάνε…).

Ετικέτες: griots, ελληνικός μεσαίωνας

• 18/12/2008
• παιδεία, επιστήμη, εσωτερικά, ιστορία, κτπ, sceptic
• 5 comments