Κλέβω για λίγο τη δουλειά από τον κ. Σαραντάκο, και απευθύνομαι, μέσω του κ. Σκουντή, σε όλους όσους αρέσκονται στη χρήση «λόγιας» (;) ορολογίας.

Ακούστηκε ο δεύτερος, χτες, κατά τη μετάδοση του τελικού του Κυπέλλου Ελλάδας στο μπάσκετ, να εκθειάζει το Διαμαντίδη, που με τρία διαδοχικά τρίποντα προς το τέλος, «άλλαξε το μομέντουμ του αγώνα». Το οποίο έρμο μομέντουμ, πολλών αγώνων αλλάζει τα τελευταία χρόνια. Διαβάζουμε ακόμη, για «πολιτικοοικονομικό μομέντουμ της εποχής», για το Συνασπισμό που «βρέθηκε σε ένα μομέντουμ, όπου στο ΠΑΣΟΚ το σκάρτο δεν έχει ακόμα εκλείψει», ότι «επιχειρείται να διαμορφωθεί ένα νέο μομέντουμ για μια νέα προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού», για το «μομέντουμ που χάθηκε στο Ελληνοτουρκικό», για «μομέντουμ που χάθηκε σε επικοινωνιακό έστω επίπεδο», ότι «δεν πρέπει να αφήσουμε να περάσει ανεκμετάλλευτο το ευτυχές “μομέντουμ” που πετύχαμε με τους Ολυμπιακούς του 2004», για «αποφάσεις που μπορεί να είναι και καταλυτικής σημασίας ανάλογα με το “μομέντουμ” που συνθέτουν ο ανταγωνισμός και το συνεχώς μεταβαλλόμενο και παγκοσμιοποιημένο οικονομικό περιβάλλον», για ένα τραγούδι που « είναι ένα μομέντουμ, μια μαγική στιγμή», για ένα «ευνοϊκό μομέντουμ για εξεύρεση λύσης με τα Σκόπια που δεν πρέπει να χαθεί», κ.ο.κ.

Παρακαλείσθε όλοι σας, λοιπόν, προκειμένου να αντιλαμβάνεστε που κολλάει και που δεν κολλάει το μομέντουμ, σταθείτε μια στιγμή, και αντικαταστήστε το με την απλούστατη, σαφέστατη, ελληνικότατη «ορμή», άντε και τη «φόρα», αναλόγως των συμφραζομένων. Δεν πρόκειται να σας προδώσει ποτέ, κι ας είναι λιγότερο πομπώδες.

Σχετικό: Κάτω οι συλλογικότητες!