παραμύθι
Ήταν ένας στρατηγός μ’ ένα ασκέρι ρεμπεσκέδων. Αυτός τους είχε στρατολογήσει, γιατί έτσι έγινε στρατηγός. Τούλαχε πόλεμος, κι αντίπαλος βαρβάτος: διαπλεκόμενα, χωρίς άδειες, κακοπληρωτές, φοροφυγάδες, σύζυγοι πρέσβειρες…
Σκέφτεται ο στρατηγός από δω, υπολογίζει από κει, βρήκε το σκέδιο της νίκης. Πιάνει έναν-έναν τους φαντάρους του, κι αρχινάει. «Εσύ γιατί δεν φοράς το κράνος σου;» Μπαμ, πάρτον κάτω! «Εσύ γιατί δεν φοράς το κράνος σου;» το ίδιο. Τους αποδεκάτισε. Κατήγαγε νίκη περιφανή. Μόνο που αναρωτιότανε μετά για ποιο λόγο άραγε ο εχθρός απέναντι είχε πλαντάξει στο γέλιο.
Μετά αυτός συνέχισε την ακαδημαϊκή του καριέρα, κι εμείς δεν ζήσαμε.
Εδώ σας Γερμανίας δεν μας το παίζει το βίντεον, δυστυχώς… Το παραμύθι σου είναι διδακτικό, πάντως.
Με γειά και τη νέα εμφάνιση του ιστολογίου, χαρούμενη και οργανική!
Ευχαριστώ, η εμφάνιση είναι καλοκαιρινή, αλλά το περιεχόμενο όμοιο. Το βίδεον είναι η σκηνή στα τείχη με το I Fart In Your General Direction απ’ το Ιερό Δισκοπότηρο. Ούτε από το site του youtube αφήνει να το δεις; το κόλπο με το youtube.com/v/videoid ξεπεράστηκε, ε;