let’s paint the town red

Πόση αρμονία και αισθητική αποπνέει ένα βαρετό -ή όχι;- τυπικό προάστιο μιας βορειαμερικανικής μεγαλούπολης; Τί είναι εκδήλωση πατριωτισμού ή γούστου; Μια γαλάζια, μια κόκκινη και μια λευκή λωρίδα αποτελούν ή όχι τη σημαία της Γαλλίας ή της Ολλανδίας; Μια απλή πράσινη πόρτα είναι μια πράσινη πόρτα, ή η φανέλα των Boston Celtics, ή μήπως η σημαία της Μεγάλης Σοσιαλιστικής Αραβικής Λαϊκής Τζαμαχιρίγιας της Λιβύης; Πότε αποκτά σημειολογία ή περιεχόμενο το βάψιμο ενός τοίχου;

(Το προάστιο Pierrefonds του Montreal του Quebec, με το περιβόητο γκαράζ και η σημαία της Μεγάλης Σοσιαλιστικής Αραβικής Λαϊκής Τζαμαχιρίγιας της Λιβύης)

Μετά το «θρίαμβο» της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου στο Euro 2004, ο Θεόδωρος Αντωνόπουλος, ζωγράφισε μια ελληνική σημαία 2 x 4 μ. πάνω στη γκαραζόπορτα του σπιτιού του σε προάστιο του Μονρεάλ του Κεμπέκ. Μια καταγγελία, ωστόσο, στην αρμόδια τοπική υπηρεσία, έφερε τον ελεγκτή που τον επισκέφτηκε να του επιβάλλει πρόστιμο 138 δολαρίων και να διατάσσει το σβήσιμο της, με την αιτιολογία της παραβίασης σχετικού δημοτικού κανονισμού για την χωροταξική ομοιομορφία της γειτονιάς (για την ιστορία, κανονισμός του Pierrefonds 1047 Άρθρο 124.2).

Εύλογη η έφεση που ακολούθησε: μια σημαία αποτελεί σήμα; Δεν πρέπει να υπάρχει διαφοροποίηση μεταξύ διαφημιστικών σημάτων και μιας σημαίας; ποιος νόμος μπορεί να κρίνει το γούστο του κάθε πολίτη και την ελευθερία του να διακοσμεί όπως θέλει την περιουσία του;

Το Νοέμβριο του 2007 ο Αντωνόπουλος έχασε οριστικά σε δύο δικαστήρια. Εύγλωττη η επιχειρηματολογία στην απόφαση και ενδεικτική του τρόπου σκέψης: «Κανείς δεν δικαιούται να βάφει όπως θέλει το σπίτι του· υπάρχει και η αισθητική πλευρά του ζητήματος. H εκδήλωση αισθημάτων πατριωτισμού, ή οποιασδήποτε άλλης υποστήριξης, με τον καθένα να βάφει το σπίτι του με σήματα ή χρώματα της ομάδας ή της χώρας του, ή του Μίκυ Μάους, δεν είναι παρά οπτική μόλυνση σε δυσαρμονία με τη γειτονιά».

Ο Αντωνόπουλος πείσμωσε και προσέλαβε τον ειδικό επί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δικηγόρο Julian Grey για να υποστηρίξει ότι κανένας δημοτικός κανονισμός δεν μπορεί να αντιβαίνει σε θεμελιώδεις ελευθερίες, εν προκειμένω, το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης.

Η τελεσίδικη (;) απόφαση της περασμένης εβδομάδας, ωστόσο, δικαιώνει την κοινότητα έναντι του ατόμου. «Μια δημοτική αρχή έχει τη δικαιοδοσία να θέτει ομοιόμορφα πρότυπα για τα κτίρια εντός της επικράτειάς της και να απαγορεύειστους κατοίκους από την εγκατάσταση σημάτων, βαμμένων ή αποτυπωμένων σε κτίρια ή φράχτες»

«Είναι αδικία» φωνάζει ο Αντωνόπουλος και ψάχνει τρόπο να συνεχίσει το δικαστικό του αγώνα. «Κανείς γείτονας δεν έχει διαμαρτυρηθεί ποτέ σε μένα».

Τροφή για σκέψη, ακόμη και για σπιτόσκυλα.

Advertisements

#semiotics