Διάλογος για την παιδεία: Δάσκαλοι στο πιτς φυτίλι…

ναι, αλλά σκίζουμε στις νέες τεχνολογίες...«Ο γιος μου έχει ένα φίλο ιδιαίτερα αδιάφορο, που σύντομα θα αποφοιτήσει από το Γυμνάσιο. Με το ζόρι κατάφερε να φτάσει στην τρίτη, τα βιβλία ποσώς τον ενδιέφεραν, και οι γονείς του μετά βίας τον κράτησαν ως εδώ. Την περασμένη βδομάδα άκουσα ότι πάει για δάσκαλος! Στην αρχή νόμισα ότι μιλούσαν για άλλον, τουλάχιστον όχι για το παιδί που ξέρω εγώ, που του λείπει κάθε δεξιότητα για να σταθεί μπροστά σε μια τάξη. Τον ρώτησα να μάθω τους λόγους του, και ξεκαθάρισε τις αμφιβολίες μου εξηγώντας: «θα σπουδάσω να γίνω δάσκαλος, γιατί οι σπουδές είναι στην πόλη, και δεν ενδιαφέρομαι να βρεθώ στην επαρχία».

Ένα πολύ υψηλό ποσοστό αυτών που επιλέγουν μια παιδαγωγική ειδικότητα -θα τολμούσα να μαντέψω όλοι σχεδόν- το κάνουν γιατί απλώς δεν έχουν άλλη επιλογή. Είναι εκείνοι οι μαθητές που με τη χαμηλή τους βαθμολογία δεν έχουν τα φόντα για λύκειο και πανεπιστήμιο. Με λιγότερο από τρία χρόνια εκπαίδευση, θα στέκονται μπροστά σε ένα μαυροπίνακα με μαθητές σχεδόν συνομήλικούς τους. Χωρίς αυτούς τους στιγμιαίους δασκάλους οι αίθουσες θα ήταν άδειες από διδάσκοντες, καθώς οι μίζεροι μισθοί έχουν οδηγήσει το εκπαιδευτικό προσωπικό σε μαζική έξοδο για καλύτερες ευκαιρίες.

Τρέμω στη σκέψη ότι νέα παιδιά θα έχουν δάσκαλο έναν τέτοιο ανεύθυνο, αδιάφορο, και απαίδευτο νέο, όπως το φίλο του γιου μου. Τρομάζω στη σκέψη ότι θ’ ακούω τα εγγόνια μου να μου λένε ότι «τα ελληνικά είναι η μόνη ‘νοηματική’ γλώσσα με ‘πρωτογενή σχέση’ ανάμεσα σε σημαίνον και σημαινόμενο, για παράδειγμα η λέξη ‘έντερο’ που σημαίνει,’εντός ρέω’ (!)«· ή, ότι «η Μαγαδασκάρη είναι νησί της Νοτίου Αμερικής». Δεν υπερβάλλω· ακούμε δεκάδες ανέκδοτα σαν αυτά από γονείς παιδιών που έχουν τέτοιους φρέσκους δασκάλους. Αν ένα τέτοιο κρίσιμο επάγγελμα συνεχίσει να ελκύει τους λιγότερο κατάλληλους, είναι μαύρα τα γραμμένα της παιδείας για τις επόμενες γενιές. Ήδη, ένας καθηγητής του γιου μου τους εξομολογήθηκε στην τάξη, όταν ξεκινούσαν την πρώτη Γυμνασίου: Μελετήστε σκληρά, για να μην καταλήξετε σαν εμένα. Κατέληξα να γίνω καθηγητής επειδή ήμουν σκράπα μαθητής…»

 
 
Η αφήγηση είναι προσαρμοσμένη από τη σύγχρονη Κούβα. Μην βιαστείτε να πείτε ότι είναι παρατραβηγμένη και άσχετη με  τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Σήμερα, που τα πανεπιστημιακά -τρομάρα τους- παιδαγωγικά τμήματα τραβούν μαθητές του 18 και του 20 (αναδιατυπώστε καλύτερα τη φράση σε «παπαγαλάκια» που μαθαίνουν 3 χρόνια στα φροντιστήρια τη συνταγή του 18 και του 20 για τις στείρες πανελλήνιες εξετάσεις).

Σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, με τη μια ή την άλλη παραλλαγή, η Κουβανέζα μάνα περιγράφει διαχρονικά την πραγματικότητα και της ελληνικής δημόσιας εκπαίδευσης. Και στις μέρες μας, το «έργο» φαίνεται να ξαναγυρίζει πιο έντονο, πλέον. Το βλέπουν ήδη γονείς, το βλέπουν δάσκαλοι, και καθηγητές.

Υπήρξε κανόνας τη δεκαετία του 50, τότε που γινόσουν δάσκαλος σχεδόν με μια απλή δήλωση ότι ξέρεις γράμματα, είσαι χριστιανός και πατριώτης. Παρέμεινε κανόνας για πολλά χρόνια στην έρμη τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση, όπου απόφοιτοι απίθανων σχολών εργοδηγών, εισαχθέντων σε αυτές, κατευθείαν μετά την 9-ετή υποχρεωτική εκπαίδευση, ή εμπειροτέχνες (ακόμη και κομμωτές) βαφτίστηκαν «καθηγητές», μάλιστα δε, με την πανσπερμία εργαστηριών, ειδικοτήτων, τομέων, και δε συμμαζεύεται, βρέθηκαν σε διευθυντικές καρέκλες, με διευθυντικά μόρια για άπειρα χρόνια, φτάνοντας πολλές φορές να κατέχουν στις μέρες μας επιτελικές διευθυντικές θέσεις σε επίπεδο νομού και άνω.

Πιο πρόσφατα, η «τρισκατάρατη» επετηρίδα, το «αναπληρωτηλίκι», το ιδιαίτερο και το φροντιστήριο έψηνε, κατά κανόνα, τον μελλοντικό μόνιμο δημόσιο υπάλληλο, και η ανασφάλεια της έλλειψης μονιμότητας λειτουργούσε, μέχρι ένα σημείο, ως τροχοπέδη στην όποια αυθαιρεσία του.

Πλέον, με ή χωρίς ΑΣΕΠ -για κάποιες ειδικότητες, γεμίζουν σιγά σιγά τα σχολειά αυθάδικα παιδαρέλια που παριστάνουν τους ακούνητους δημόσιους υπαλλήλους, έχουν άγνοια της ημιμάθειάς τους, ή /και δεν την θεωρούν πρόβλημα, κι έχουν στα χέρια τους τα παιδιά μας.

Σήμερα, επίσης, μετριότατοι μαθητές και μαθήτριες ΤΕΕ, «αριστούχοι» και «αριστούχες», εισάγονται σε σχολές του 8 ή του 9, και 4-5 χρόνια μετά επιστρέφουν ως συνάδελφοι των πρώην χουβαρντάδων καθηγητών τους. Σήμερα, «παιδαρέλια» παπαγαλάκια βγάζουν στο τσατ-πατ αυτά τα «πανεπιστημιακά» παιδαγωγικά τμήματα της πλάκας, χωρίς να ξέρουν απλή μέθοδο των τριών, ή ορθογραφία, και με τον πρώτο ΑΣΕΠ, βρίσκονται δάσκαλοι και δασκάλες των παιδιών μας, πολλές φορές «άρχοντες» σε ολιγοθέσια σχολεία, ακόμη και με διευθυντικά επιδόματα.

Ακόμη, σήμερα, Πρόεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, του θεσμοθετημένου συμβουλευτικού οργάνου του Υπουργείου Παιδείας, είναι ένας φιλόλογος (αλλά απόφοιτος τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας -ελληνική πατέντα κι αυτή), ναι, δόκτορας -σε τμήμα νηπιαγωγών με θέμα στην Ιστορία της Τεχνικής Εκπαίδευσης (αυτό θα πει πολυθεματικότητα!), με 5 χρόνια σε τάξη, όλα κι όλα, και μετά ψάχνει κανείς φιλότιμα να εντοπίσει ακαδημαϊκό ή ερευνητικό έργο άξιο αναφοράς, και αντικρύζει μόνο επιτροπές, καρέκλες, καρέκλες, επιτροπές, καρέκλες… Εμπνέει, έτσι, κατάλληλα, στα παιδιά το παράδειγμα της επιτυχίας.

 
 
Υπερβάλλω· σκόπιμα, συνήθως… βοηθάει να σκεφτείς περισσότερο…

Συντάκτης: Stazybο Hοrn

I am what I publish; so you are to me.

5 thoughts on “Διάλογος για την παιδεία: Δάσκαλοι στο πιτς φυτίλι…”

        1. Να πεις «ναι, το παραδέχομαι· έχει πάψει το μάθημα των θρησκευτικών στο λύκειο να είναι ομολογιακό. Παίρνω τώρα 50 μετάνειες -κατά το το 50 κάμψεις, και πάω να φτιάξω το πάουερπουά μου για τον Άγιο Τίτο και τους 40 κλέφτες…»

          Μου αρέσει!

Τι είπες;

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s