Σχολικές Γιορτές στον 21ο αιώνα

40

Είδα τον ανιψιό μου τις προάλλες κι ήρθε η κουβέντα -την έφερε ο ίδιος, δηλαδή- στη γιορτή του λυκείου του για την 28η Οκτωβρίου.

Ήταν ενθουσιασμένος. Είχε μεν απονομές αριστείων και βραβείων και ορισμό σημαιοφόρου και παραστατών (δεν ήταν πουθενά, άλλος ένας λόγος να τα βαριέται παραπάνω αυτά…), είχε και τον εθνικό ύμνο στο τέλος, πριν το ρίξουν σε πηδηχτούς και πεντοζάληδες, και βγουν σε κοινή θέα οι αφαλοί των κοριτσιών και οι πεινασμένοι, κάτω από τα στενά παντελόνια, φαλλοί των αγοριών, όμως ο ενθουσιασμός ήταν για το ενδιάμεσο· δεν είχε καθόλου ποιήματα και σκετσάκια.

Αντ’ αυτών, «νέες τεχνολογίες» και στη γιορτή· λάπτοπ, προβολέας και… έτοιμο το υποκατάστατο της τηλεόρασης. Μου έλεγε ότι το ίδιο κάνουν μερικοί καθηγητές και στο μάθημα. Με λάπτοπ και προτζέκτορα, τους δείχνουν χάρτες στην ιστορία, σκετσάκια στα αγγλικά. Μέχρι και κάτι ντοκιμαντέρ στα θρησκευτικά. Να πώς μια κατεξοχήν διαδραστική τεχνολογία περιορίζεται στη γραμμική μονόδρομη παρουσίαση ενός ντοκιμαντέρ, στην κονσέρβα (δεν του τόπα).

 
Ο ενθουσιασμός του για τη γιορτή, λοιπόν, δεν ήταν στον προτζέκτορα. Από τα λεγόμενά του, τον είχε φάει με το κουτάλι. Ήταν στο περιεχόμενο, στο εικοσάλεπτο ντοκιμαντέρ που τους έδειξαν. Αποδείχτηκε ότι είχε ανοίξει την κουβέντα, μόνο και μόνο για να με τσεκάρει στην ιστορία. Και ομολογώ ότι με ισοπέδωσε. Τι του είχε μείνει;

  • Ο Μεταξάς είχε πει προφορικά να υποχωρήσουμε να περιμένουμε τους Ιταλούς μέσα στην Ελλάδα, αλλά ευτυχώς ο Έλληνας στρατηγός στην Ήπειρο -δε θυμόταν όνομα- παράκουσε τους ανωτέρους του, κι έτσι τους πήραμε στο φαλάγγι τους μακαρονάδες.
  • Οι Γερμανοί μας επιτέθηκαν, γιατί όχι μόνο αποκρούσαμε την Ιταλία, αλλά γιατί η τελευταία κινδύνευε άμεσα από την Ελλάδα (δεν διευκρίνησε πώς· θα μπαίναμε στη Ρώμη;). Για απόδειξη, μου είπε, τους βουλιάζαμε και τα πλοία τους.

Και το κορυφαίο:

  • Υπήρξαμε ιδιαίτερα αλληλέγγυοι προς τους Εβραίους συμπατριώτες μας. Οικογένειες χριστιανών έκρυψαν ένα σωρό μικρά ελληνόπουλα εβραϊκής καταγωγής, τα οποία έζησαν, μεγάλωσαν και… ζουν ανάμεσά μας, μάλλον ανίδεα για το γεγονός (δεν μου το ξεκαθάρισε καλά).

 

Ήταν ιδιαίτερα προκλητικά όλα αυτά, οπότε μαζί με ό,τι ακόμη θυμόταν, έψαξα και βρήκα πως, πράγματι, όλα παρουσιάζονται και λέγονται στη σειρά DVD του ΣΚΑΪ «Οι αγώνες των Ελλήνων». Μόνο που δεν μπόρεσα να αναγνωρίσω τον αφηγητή· είναι ο ίδιος ο Θάνος Βερέμης, θαρρώ επιστημονικός υπεύθυνος του εγχειρήματος, ή ο Γ. Π. Μαλούχος;

Συντάκτης: Stazybο Hοrn

I am what I publish; so you are to me.

28 thoughts on “Σχολικές Γιορτές στον 21ο αιώνα”

  1. Ότι ελληνικές οικογένειες έκρυψαν Εβραίους είναι αλήθεια, εδώ που τα λέμε -το εβραϊκό κομμάτι του σογιού μου έχει ιδίαν πείρα. Αλλά το να ξεχνάμε (;) τι έγινε στη Θεσσαλονίκη και στην Κέρκυρα, είναι αισχρή ωραιοποίηση.

    Μου αρέσει!

  2. «Μέχρι και κάτι ντοκιμαντέρ στα θρησκευτικά.»
    Έργα και ημέρες του Charles Darwin (; ) :-D

    «Να πώς μια κατεξοχήν διαδραστική τεχνολογία περιορίζεται στη γραμμική μονόδρομη παρουσίαση ενός ντοκιμαντέρ, στην κονσέρβα»
    ….δηλαδή πώς αλλιώς να μετέφεραν τη καταγεγραμένη ιστορία στη γιορτή; Με το κατάλληλο σενάριο στο Age Of Empires; …Ούτε στην Ευελπίδων να ήταν :-D

    Μου αρέσει!

    1. Η αδυναμία εύρεσης σεναρίων και ο τύποις εξοπλισμός -hardware & software- είναι που μετατρέψανε το pc σε avi-player στις αίθουσες. Πιο φτηνά έρχονται τα όλα-τα-παίζω-player της tottenham court road ;-)

      Μου αρέσει!

  3. Τα σημεία πριν απ’ το κορυφαίο υπάρχουν πράγματι στο ντοκυμαντέρ; Γιατί συνήθως όταν πετάς μια ταινία στους μαθητές, και όχι μόνο, άλλα βλέπουν, άλλα καταλαβαίνουν κι άλλα θυμούνται.

    Το άλλο ζήτημα που θίγεις, τη χρήση των νέων τεχνολογιών, είναι τεράστιο. Πράγματι ως υποκατάστατο της τηλεόρασης χρησιμοποιείται, αντί για βίντεο βλέπουν ντιβιντί. Το θεωρώ πολύ χρήσιμο, όταν η προβολή συνοδεύεται απο ένα φύλλο εργασίας, πράγμα που απαιτεί δουλειά και προετοιμασία του καθηγητή/δάσκαλου στο σπίτι. Δυστυχώς, για να πω την κακία μου, οι περισσότεροι έχουν βρει ένα καλό τρόπο να σκοτώσουν την ώρα τους και παριστάνουν και τους μοντέρνους.

    Μου αρέσει!

    1. 1. Γι’ αυτό έβαλα το ηχητικό. Είναι κατευθείαν από το ντιβιντί.

      2. Αυτό λέω: αντί να ζητούν πισί /λάπτοπ για να δείχνουν ταινίες, ας αγοράσουν ένα πλέιερ των 69 ευρώ από κάποιο μαγαζί αλυσίδα, που τα παίζει όλα, σιντί, ντιβιντί, στικάκια, κλπ., και ξεμπέρδεψαν. Όσο για το τελευταίο, μου λέει ο ανιψιός, ότι ενίοτε μπαίνει η ταινία, κι η καθηγήτρια κάνει και τα διαλειμματάκια της για τσιγάρο, τηλέφωνα, κλπ.

      Μου αρέσει!

  4. Αυτό με τα τσιγάρα είναι για πολύ προχώ. Ξέρω μόνο τα βαθιά χασμουρητά κι αυτά στην καλύτερη περίπτωση.
    Απ’ τα πισί έχω πολύ κακιά πείρα. Έπρεπε η αίθουσα της πληροφορικής να είναι ελεύθερη κι όταν κατάφερα για κάποιο απο τα τμήματά μου να συντονιστώ με τη συνάδερφο, διαπίστωσα οτι τα μισά δε δούλευαν. Χώρια που έκαναν κανένα 20λεπτο για ν’ ανοίξουν. Όσο δεν υπάρχει εξοπλισμένη αίθουσα για κάθε μάθημα, η μόνη λύση είναι προβολή ή διαφάνειες με φύλλο εργασίας.

    Μου αρέσει!

    1. Εξοπλισμένες αίθουσες για μετωπική διδασκαλία ζητάνε όλοι. 1 «πριζάκι ίνdερνέτ, 1 (μ)προτζέκτορα, 1 λά(μ)πτοπ». Και το αποτέλεσμα; Από κει που πριν παρακολουθούσε ο μαθητής το δάσκαλο, και τουλάχιστον μπορούσε να τον διακόψει, να ρωτήσει, τώρα, τρώει ξεροσφύρι ένα κατεβατό.

      Διαφανοσκόπιο (ή διαφανειοσκόπιο;), τα-παίζει-όλα-πλέιερ και τηλεόραση, αντικαθιστούν με το 20% του κόστους απόκτησης, και το 5% του κόστους συντήρησης, αυτό που ζητάει ο -κατά κανόνα- τεμπέλης δάσκαλος. Που κοκορεύεται κι από πάνω ότι έβαλε τις ΤΠΕ (sic) στην αίθουσα…

      Μου αρέσει!

  5. Για το ξεροσφύρι πάντως δε φταίει η τεχνολογία. Αυτό συντηρείται και χωρίς αυτή απο δασκάλους και καθηγητές που δεν επιτρέπουν τις διακοπές.

    Τη σλαϊτσιέρα πρώτη φορά τη βλέπω εξελληνισμένη. Ενώ το επιδιοσκόπιο(τη λέξη) το ξέρω μόνο στην ελληνική του εκδοχή.

    Αν θέλεις, γράψε κάτι για το πώς μπορεί να αξιοποιηθεί διαδραστικά το μέσο.

    Μου αρέσει!

    1. α. Επιδιοσκόπιο ήθελα να γράψω κι εγώ.

      β. Μόλις βρω χρόνο θα το κάνω.

      Όμως, ήδη έχω καταθέσει την άποψή μου ότι γενικά δεν συμφωνώ με τη γενικευμένη χρήση των ΤΠΕ. Όλα γίνονται για τον τζίρο, για τον προσανατολισμό του πιτσιρικά καταναλωτή, για να το παίξουν ειδήμονες ξοφλημένοι πανεπιστημιακοί. Το ίδιο το μέσο είναι σε βρεφική ηλικία, κουβαλάει όλα τα κουσούρια που το καθιστούν αναξιόπιστο, τον δε ντόρο για ίσες ευκαιρίες και δεξιότητες που είναι αναγκαίες, τ’ ακούω βερεσέ. Ελάχιστη σχέση με το σήμερα, θα έχει το εργαλείο που θα κληθεί να χρησιμοποιήσει ο σημερινός 15άρης στα 25 του. Άλλα όπως γύρω από την ξένες γλώσσες στην εκπαίδευση υποκριτικά βολεύονται καθηγητές, κράτος, εκδότες, φροντιστές, κάτι ανάλογο, αλλά σε χειρότερη κλίμακα γίνεται με την Πληροφορική.

      Αυτό που ο πιτσιρικάς έχει από την πληροφορική ανάγκη είναι να μάθει να σκέφτεται αλγοριθμικά. Το οποίο απαιτεί ανάλυση και σύνθεση, οπότε υποχρεωτικά μιλάμε για τις δύο τελευταίες τάξεις του λυκείου και μόνο. Αυτό το πολύτιμο έχει να του προσφέρει η πληροφορική. Τα άλλα είναι εφήμερα, και μαθαίνονται κι από χιμπατζήδες. Στον πιτσιρικά, μάθε, επίσης, να μαθαίνει· πώς να βρίσκει και πώς να διασταυρώνει, και πώς να ρωτάει. Κι αυτό γίνεται επίσης μόνο στις τελευταίες αυτές τάξεις.

      ΥΓ. Δεν ξέρεις πόσες ανάποδες παίρνω κάθε που βλέπω μαθητές να «ψάχνουν στο ίντερνετ» και την ίδια στιγμή να μην έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους σε βιβλιοθήκη, να μην ξέρουν να ψάξουν σε βιβλιοθήκη, να μην έχουν ανοίξει εξωσχολικό βιβλίο. Και να τους καμαρώνουν οι γονείς τους (καμιά φορά κι οι δάσκαλοί τους)!

      Μου αρέσει!

  6. «…αδυναμία εύρεσης σεναρίων και ο τύποις εξοπλισμός»
    Δεν ξέρω, ίσως περιμένουμε πολλά απο τους «δασκάλους». Όλα αυτά τα μέσα έχουν τη θέση τους αλλά θα πρέπει και το πρόγραμμα σπουδών (πρώτα) να αξιοποιεί τις «εξοπλισμένες αίθουσες» και το «ένα netbook για κάθε μαθητή». Μπορεί να κάνω και λάθος, μπορεί κάτι τέτοιο να μην είναι ευέλικτο, απλά δεν μπορείς να περιμένεις απο όλους να έχουν υπολογιστική κουλτούρα.

    Μαρία:
    «…τα μισά δε δούλευαν. Χώρια που έκαναν κανένα 20λεπτο για ν’ ανοίξουν.»
    Το σχολείο σαν οργανισμός, απο όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, δεν προβλέπει προσωπικό για τέτοιου είδους τεχνική υποστήριξη. Συνήθως αυτή παρέχεται απο τον επαγγελματία που εγκατέστησε τα μηχανήματα και καθορίζεται κυρίως απο τη σχέση που έχει με το σχολείο. Στη χειρότερη περίπτωση υπάρχει κάποιος στο σχολείο που «ξέρει». Χώρια τώρα και κάτι μικρολεπτομέρειες όπως προμηθευτές που βάλανε λουκέτο και πήγαν περίπατο οι «εγγυήσεις υλικού» τους. (Και ποιός θα πληρώσει τη ζημιά απο τη τσέπη του;;;;)

    Μου αρέσει!

    1. Δεν διαφωνώ πολύ με αυτά που λες. Δες και την προηγούμενη απάντησή μου στη Μαρία. Επιπλέον, ναι, διαπιστώνω να λείπει το προσωπικό μεράκι, και ο,τιδήποτε πέραν του νομίμου (άρα και ηθικού) ή/και του (συνδικαλιστικά) κεκτημένου, όμως σε καμία περίπτωση ένα σοβαρό κράτος δεν χτίζει ο,τιδήποτε στη βάση του φιλότιμου ή του μερακίου…

      Μου αρέσει!

  7. Στάζυ, αν ήξερες τι καβγάδες έχω κάνει με γονείς που στέλνουν τα παιδάκια του Δημοτικού σε φροντιστήριο για πληροφορική. Και σαν παράδειγμα χιμπατζή, γορίλας, τους φέρνω τον εαυτό του. Να μη σου πω οτι προσπάθησαν να με πείσουν οτι αν χρησιμοποιούσα το πάουερ πόιντ στη διδασκαλία των αρχαίων μπορεί να ήμουν αποτελεσματική.

    Οι Γάλλοι έβαλαν στα σχολικά προγράμματά τους την πληροφορική πολύ αργότερα απο μας και νομίζω οτι στο Γυμνάσιο είναι μάθημα επιλογής αλλά δε παίρνω όρκο. Πάντως ως το 2000 δεν υπήρχε το μάθημα.

    Για το Υ.Γ. σου. Το είδος μαθητής που ψάχνει στο ίντερνετ δε το γνωρίζω. Όσοι είχαν σύνδεση στο σπίτι το χρησιμοποιούσαν όπως και οι υπόλοιποι για να παίζουν παιχνίδια και να κατεβάζουν τραγούδια. Με εξαίρεση ένα παιδί που δεν είχε καν κομπιούτερ στο σπίτι, καθότι φτωχός Αλβανός. Του περνούσα διάφορα σε ντισκέτα
    και τα κουβεντιάζαμε μετά στα διαλείμματα.

    Μου αρέσει!

    1. Η πλάκα είναι ότι τα πιστοποιητικά που παίρνουν είναι με ημερομηνία λήξης· στα τρία χρόνια. Ακόμη χειρότερα, τους μαθαίνουν πλέον και σε αυτό συνταγές επιτυχίας και μόνο· προσανατολισμένα καθαρά στην εξέταση.

      Τα τραγούδια έχουν γίνει πλέον ταινίες, με το χασομέρι ίδιο… Δες, λοιπόν, σε τι γόνιμο έδαφος λιανίζουν κάτι… μαθηματικοί, διάνοιες της γλώσσας. ;-)

      Κι είναι κι άλλα

      Μου αρέσει!

    2. Μαρία, είναι μόδα εδώ και χρόνια καθηγητές διαφόρων ειδικοτήτων να αναθέτουν στα παιδιά «εργασίες» με ενθάρρυνση να αναζητήσουν το υλικό τους στο διαδίκτυο (εννοούν στον Παγκόσμιο Ιστό, άλλο θέμα αυτό). Μάλιστα αναμένουν ως παραδοτέο μια συρραμένη πολυσέλιδη εκτύπωση με τα σχήματά της, τις εικόνες της, τα σέα της και τα μέα της… Σαν να λένε στα παιδιά «ορμήστε στο κόπι πέιστ». Ούτε εξετάζουν αν είναι λογικό να απαιτείς από 15χρονα να σου φέρουν πληκτρολογημένο κείμενο, ούτε αν έχουν υπολογιστή στο σπίτι (εμπρός για ακόμη πιο ταξικό σχολείο), ούτε τίποτε άλλο.

      Έχω ακούσει ιστορίες για το Δίκαιο π.χ., μάθημα κορμού Β΄Λυκείου (ηλίθιο αφού το πρώτο τετράμηνο φεύγει σε ιστορία των θεσμών από την Αίγυπτο ως δεν ξέρω που, την οποία δεν καταλαβαίνει κανείς, ούτε η νομικός που συνήθως το διδάσκει), να έχουν μιλήσει για την Ε.Ε., οπότε να ακολουθεί εργασία, με τις παραπάνω προδιαγραφές: «από μια χώρα ο κάθε μαθητής -περισσεύουν οι 25 πλέον, βρείτε κάτι – κάποιον για το οποίο είναι διάσημη η χώρα, και φέρτε μια εργασία». Και βλέπεις εικοσασέλιδα για την μακαρονάδα, τις ταυρομαχίες, τον Ρονάλντο, και δε συμμαζεύεται… Με την καθηγήτρια να καμαρώνει που έβαλε να παιδιά να «δουλέψουν δημιουργικά» με τις νέες τεχνολογίες!

      Θες κι άλλο; γραμματέας πανεπιστημιακού έχει αναλάβει όλες τις «εργασίες» αυτού του τύπου, της κόρης του τελευταίου· από την αναζήτηση υλικού μέχρι την εκτύπωση. Φυσικά σκίζει το παιδί με αυτά που παραδίδει.

      Κι ένα τελευταίο: ένα μεγάλο μέρος του τζίρου των νετ καφέ είναι από μαθητές. Οι οποίοι πέρα από τα παιχνίδια τους, ετοιμάζουν και τις εργασίες τους εκεί. Η ταρίφα είναι 1 ευρώ η ώρα, και για τα μέλη (δωρεάν η εγγραφή, με αντάλλαγμα προσωπικά τους στοιχεία) 10 σελίδες εκτυπώσεις δωρεάν την εβδομάδα. Για τα μη μέλη, ή πέρα από αυτές 10 λεπτά η σελίδα…

      Μου αρέσει!

  8. Αυτή τη μόδα την πρόλαβα(μέχρι το 05) μόνο στο μάθημα της πληροφορικής. Όταν διαπίστωσα, οτι το θέμα της εργασίας ήταν ελεύθερο, έμεινα άφωνη μπροστά στην … ευρυμάθεια της συναδέλφου. Γιατί, πώς να το κάνουμε δε μπορείς να αδιαφορείς για το περιεχόμενο των εργασιών.

    Τώρα μετά τα σεμινάρια και τις επιδοτήσεις υπολογιστών φαίνεται οτι εξαπλώθηκε και στις άλλες ειδικότητες. Ξυγχρονίσκαμι.

    Θα ήθελα τη γνώμη σου για το βιβλίο του Ντρέυφους, Το διαδίκτυο, αν το έχεις διαβάσει. Εμένα μου άρεσε πολύ, όταν το διάβασα.

    Μου αρέσει!

  9. Η περίπτωση του γραμματέα μου θύμισε μια άλλη φάμπρικα. Όταν το 2000 γύρισα απ’ τα ξένα, βρήκα στα γυμνάσια διορισμένους … γεωπόνους. Κάναν ένα μάθημα που λεγόταν τεχνολογία ή κάπως έτσι. Μια απ’ τις εργασίες των παιδιών ήταν να κατασκευάσουν μια μακέτα. Τη συνέχεια δε χρειάζεται να τη διηγηθώ. Πάντως κι αυτοί καμάρωναν με τις ικανότητες των μαθητών τους.

    Μου αρέσει!

  10. Δύτη έχεις δίκιο αλλά όπως και έλεγε αείμνηστο μέλος της οικογένειας μου: Αν όλοι αυτοί που έλεγαν οτι είχαν σώσει εβραίους ήταν αλήθεια, περισσότεροι εβραίοι θα υπήρχαν μετά τον πόλεμο παρά πριν. Δυστυχώς το μέγεθος της κοινότητας της Θεσσαλονίκης αλλά και το εύρος της συνεργασίας σκιάζουν όλα τα θετικά συμβάντα στην Ζάκυνθο, Κατερίνη και δευτερευόντως σε Βόλο κτλ.

    Η΄ να αντιγράψω το εαυτό μου για το άρθρο για την Κατερίνη: Τhere can be no “greeks saved the jews”, a feel-good, empty proposition which serves to cancel individual responsibilities and individual valor.

    Από εκεί και πέρα συμφωνώ με τον «στάζ», (η σταυροφορία συνεχίζεται): το copy/paste από την wiki πέφτει σύννεφο και έννοιες όπως το plagiarism ούτε υφίστανται στην ελληνική πραγματικότητα.

    Μου αρέσει!

  11. Ας συμπληρώσω, χάριν της ιστορικής αλήθειας, ότι όσοι από το σόι μου (Αθηναίοι πια, πρώην Εβραίοι του Βόλου) δεν κρύφτηκαν από Έλληνες (στην Κορινθία δυο-τρία σπίτια, νομίζω) γλύτωσαν επειδή βγήκαν στο βουνό με τον ΕΛΑΣ. Έχει κάποια σημασία, όσο να ‘ναι.

    Μου αρέσει!

  12. Για τα δύο πρώτα bullets έχετε κάποιο σχόλιο; Υπάρχει ικανά τεκμήρια που να δικαιολογούν την καταγραφή αυτή στη σύγχρονη ιστοριογραφία μας; Φαντάζεστε ότι αυτά ακριβώς εντυπώνονται στους σημερινούς πιτσιρικάδες, που μαζί θα φάνε και τον Καραθεοδωρή δάσκαλο του Αϊνστάιν και τα λερναία, κι ένα ποσοστό από αυτούς θα τσιμπήσουν καλά καλά.

    Μου αρέσει!

    1. Για το πρώτο είναι γνωστό πως ο στρατηγός Κατσιμήτρος παράκουσε τις εντολές για τακτική υποχώρηση και αμύνθηκε στο Καλπάκι. The rest is history, όπως λένε. Αν θες επίσημη πηγή κάπου έχω πρόχειρη μια ιστορία του ΓΕΣ στην οποία θυμάμαι πως ο συγγραφέας κάνει μια πολύ ασαφή μνεία της συμμετοχής του Κατσιμήτρου στην κυβέρνηση Τσολάκογλου. Στο στυλ «μα τι ατυχία».

      Μου αρέσει!

  13. Βλακείες και μάλιστα νέας εσοδείας γιατί μπορείς να φανταστείς οτι ακολουθώ στενά το συνωμοσιολογικό και παρα-ιστορικό σύμπαν, αλλά αυτά είναι νέα.

    Το πρώτο δεν μπορώ να καταλάβω καν με ποια λογική το εφηύραν: να μειώσουν τον φασίστα Μεταξά; Αλλά έτσι δοξάζουν τον στρατό, ταμπού για τους αριστερούς. Περισσότερο μου θυμίζει μια μεταμοντέρνα, υπερρεαλιστική και πολιτικώς ορθή προσπάθεια να δημιουργήσουμε μια θαυμάσια παρα-ιστορία. (Μεταξύ μας βέβαια το ίδιο έχει γίνει με τον Ε.Βενιζέλο που παρουσιάζεται ως αψεγάδιαστος ξεχνώντας το ιδιώνυμο και το Κάμπελ).

    Το δεύτερο με πείθει οτι είναι μια εθνικοπατριωτική βερσιόν από έναν που έχει και τα «αριστερά» αντανακλαστικά.

    Ανθρωπολογικά να το δει κανείς, πιστεύω οτι είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον.

    Μου αρέσει!

Τι είπες;

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s