Το χταπόδι

Το 80 οι νταλίκες διάσχιζαν καθημερινά τη Γιουγκοσλαβία, σε ένα αδιάκοπο πηγαινέλα στη Γερμανία και την υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη. Τα καλοκαίρια οι θρυλικές ευθείες απ’ το Κουμάνοβο ως το Βελιγράδι, κι από κει στο Νόβισαντ ή το Ζάγκρεμπ, γέμιζαν επιπλέον με Έλληνες μετανάστες, μαζί και πλήθος Γερμανούς τουρίστες. Το καλοκαιρινό καραβάνι μετά τους Ευζώνους και τη Θεσσαλονίκη άνοιγε σαν χταπόδι. Με τη Βουλγαρία πίσω από το παραπέτασμα, στο δεξί πλοκάμι -κοιτώντας το χάρτη- κυριαρχούσαν αμέτρητες Μερσεντές της κακιάς ώρας, με ταμπέλες από 32 ή 15 και το αυτοκόλλητο TR κάτω δεξιά στο πίσω τζάμι, ή δίπλα από την πίσω πινακίδα· κατεύθυνση οι Κήποι στον Έβρο, κι από εκεί Πόλη, Προύσα, Σμύρνη… Μαζί και πινακίδες οβάλ, νοικιασμένες, λέει στα σύνορα, αφήνεις τις γερμανικές και παίρνεις για το ταξίδι σου αυτές τις προσωρινές, λεπτομέρειες άλλες, δε θυμάμαι.

Πλήθος εξωτικά δώρα, κι απαγορευμένους καρπούς έκρυβαν όλα τα πλοκάμια. Από μπανάνες Τσικίτα μέχρι τηλεοράσεις Σάμπα, κι από μικρογκατζετιές για τη κουζίνα, κόφτες κι ανοιχτήρια κονσερβών, ως σκέτα χαρτονομίσματα μάρκα μετρητά, στη θήκη από μαντήλι, κρεμασμένη εσωτερικά κάτω από τη φανέλα ή το παντελόνι.

Μια τέτοια νταλίκα έφερε εκεί, μπαίνοντας το καλοκαίρι του 80, και το μεγαλύτερο ως τότε δώρο στο σπίτι, κρυμμένο μέσα στο κανονικό φορτίο. Πικάπ Dual αυτόματο, μοντέλο 1254. Παρένθεση: ήτανε τα αυτόματα, που πατούσες το κουμπί κι ο βραχίονας πήγαινε στην αρχή του δίσκου, κι όταν αυτός τέλειωνε γυρνούσε μόνος του και πίσω, τα ημιαυτόματα, που έπρεπε να πας εσύ τη βελόνα μόνο για το ξεκίνημα, και τα απλά, που έπρεπε να παρέμβεις και στην αρχή και στο τέλος. Βελόνα Dual αυθεντική, διαμαντάκι.

Μαζί, ένα φορητό ραδιοκασετόφωνο, ασημί, μάρκας, γερμανικής μεν, μέκαψες δε, με επιπλέον υποδοχή phono. Από εκείνα τα μεγάλα που παίρνουν οκτώ μεγάλες μπαταρίες, ή ρεύμα, με δυο μεγάφωνα και δυο τουΐτερ της κακιάς ώρας. Μέσω της υποδοχής phono έπαιζε και το ρόλο του ενισχυτή για το πικάπ.

Αυτό ήταν το πρώτο μας στερεοφωνικό συγκρότημα! Στο πατρικό μου υπάρχει ακόμη το τραπεζάκι πάνω στο οποίο έκατσε, στη γωνία του δωματίου μας. Τραπεζάκι στο οποίο έχω φωτογραφία να σβήνω τα κεριά στα τρίτα γενέθλιά μου.

Ένα στέρεο είναι άχρηστο χωρίς δίσκους. Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσο κάνανε τότε, αλλά έπρεπε να κάνουμε αιματηρή οικονομία, όλο σχεδόν το χαρτζιλίκι μας, για να φτάσει ν’ αγοράσουμε έναν το μήνα. Τους δυο πρώτους τους απέκτησα μαζί λίγες μέρες μετά την έκπληξη του στερεοφωνικού. Εκείνη την εποχή κυριαρχούσε το Γουόλ, το Ελεκτρίσιτι και οι Ανατολικογερμανοί οι Σίτι. Εγώ βγήκα από το δισκάδικο με το άσπρο A night at the Opera και το διπλό Live in Japan.

Για τον Tom Waits, που τραγουδούσε ήδη από το Heartattack and Vine στο Παρίσι, θα περίμενα άλλα τρία χρόνια, ακούγοντας και ξανακούγοντας μια κίτρινη μάξελ κασέτα με το Closing Time.

Συντάκτης: Stazybο Hοrn

I am what I publish; so you are to me.

28 thoughts on “Το χταπόδι”

  1. Γεια σου, ρε Στάζυ. Το πρώτο μου πικάπ, αγορασμένο το 70, ήταν επίσης ένα ντούαλ, ημιαυτόματο με ενσωματωμένο τον ενισχυτή. Μια φίλη είχε και το έχει ακόμη το πιο ακριβό αυτόματο μοντέλο με χώρια τον ενισχυτή. Τα έφτυσε το 90 και το αντικατέστησα πάλι με ντούαλ.
    Ο πρώτος δίσκος που αγόρασα ήταν το In the wind, των Peter Paul and Mary
    http://www.youtube.com/watch?v=Ulm8F15tTyg Θα προτιμούσα την Polly Von αλλά δεν το βρίσκω με τους ίδιους.

    Θέλουμε τη φωτογραφία γενεθλίων :-)

    Μου αρέσει!

    1. Για τη φωτογραφία, δεν το βλέπω σύντομα, γιατί δεν την έχω εγώ, αλλά το πικάπ ζει και βασιλεύει, οπότε ελπίζω να υπάρξει μαρτυρία σύντομα…

      Για κάποιο λόγο, τα ημιαυτόματα θεωρούνταν καλύτερα από αυτόματα…

      Μου αρέσει!

  2. Ναι, καλύτερα. Ίσως κατεβάζοντας το βραχίονα με το χέρι φθείρεις λιγότερο την πλάκα, δεν ξερω. Και το τωρινό μου ημιαυτόματο είναι.

    Εξαιρετικό το φιλμάκι και τα ντουμάνια.

    Μου αρέσει!

  3. Καλά, σκέφτηκες πολύ πριν το γράψεις; Δεν με λυπήθηκες; Καταγγελω το ποστ ως ακρως σαδιστικο!
    Κολλημενη στο ραδιοφωνο, ακουγα αυτα που οι μεγαλοι απαγορευαν (ροκ και τετοια) σε πολυ χαμηλη ενταση (αν ειναι δυνατον!) εγραφα σε κάτι κίτρινα χαρτιά (υπήρχαν αφθονα στο σπιτι, λιγο μεγαλυτερα απο Α4) ποιους δίσκους θα αγοράσω όταν μεγαλώσω (ήταν πάνω απο 500) αλλά σε κάτι μετακομίσεις χαθήκαν, μεγάλωσα μεν αλλά το δικο μου πικ-απ (αυτο που αγορασα με δικα μου λεφτα και το εκανα ο,τι ηθελα) ηρθε πολυ αργα στη ζωη μου.

    Μου αρέσει!

  4. Ροδιά μου, συγγνώμη, δεν είχα την πρόθεση να ξύσω πληγή…

    Μαρία, ναι απ’ τον καπνό (ξεπερασμένος καρπός) ξεκίνησε η έμπνευση.

    Χρειάζεται ν’ αναφέρω ότι το κλιπ είναι το part 1, κι έχει άλλα τρία από πίσω από την ίδια συναυλία;

    Μου αρέσει!

    1. Τώρα που μεγαλώσαμε (;), κι έχουμε δει ένα κάρο συναυλίες, που δεν τολμούσα να διανοηθώ τότε, το 80, έχω πει ότι πια θα ξεκουνηθώ μόνο για Γουέιτς και Μπάουι (άλλη φορά, πρέπει να γράψω και γι’ αυτόν). Ροκ απωθημένα, άλλα, δεν έχω -έχω τζαζ μερικά ακόμη, βέβαια…

      Μου αρέσει!

    1. Θάθελα νάξερα αν καπνίζει κι ο κόσμος από κάτω. Ίδια εποχή πάντως, πάνω κάτω, θυμάμαι συναυλία του πρωτότυπου σχήματος του Σταυρού του Νότου, συναυλία σε κλειστό επαρχιακό κινηματογράφο, ντουμάνι όλη η αίθουσα, με προεξάρχοντα το Μικρούτσικο, μόνιμα μ’ ένα στούκας στα χείλη (εποχές προ πίπας…)

      Γυρνούσα σπίτι κι έπρεπε να πείσω τη μάνα μου ότι ούτε κάπνιζα, ούτε σε τεκέ είχα πάει…

      Μου αρέσει!

      1. Χα! άργησα πολύ να καταλάβω γιατί, οταν γυριζα απο μουσικες συναθροισεις(!), ο πατερας μου έλεγε να κάνω «χα» να μυρισει την αναπνοη μου και γιατι ενας συμμαθητης μου προσφερε τσιχλα -την οποια, για κακη μου τυχη, δεν επαιρνα. Τα αγορια καπνιζαν σα φουγαρα!

        Μου αρέσει!

  5. Dual, ημιαυτόματο και ψηλά στο σύνθετο το πικάπ που προσπαθούσα να φτάσω βάζοντας το καρεκλάκι μου πάνω στον καναπέ, ισορροπώντας προσπαθώντας να ισορροπήσω με το ένα πόδι πάνω στο καρεκλάκι και το άλλο στην πλάτη του να βάλω σωστά τη βελόνα στην αρχή του δίσκου…
    Πέντε ήμουν δεν θα ‘μουν. Σχολείο δεν πήγαινα πάντως ακόμα. Για τον πρώτο δίσκο που άκουσα δεν λέω όμως. Ούτε για τον πρώτο που αγόρασα μεταχειρισμένο από το Μοναστηράκι και τον κρατούσα αγκαλιά στον Ηλεκτρικό μη τυχόν και μου τον πάρει κανείς…

    Μου αρέσει!

  6. Stazybo, » Live in Japan» των Deep Purple και «A night at the Opera» με τους Queen?

    Μου αρεσε και με συγκινησε το σχολιο της Ροδιας, γιατι ετσι-με το ραδιο σε χαμηλη ενταση και κατω απο τα σκεπασματα- ακουγα κι εγω τα rockανιδια το βραδυ( με 4 ατομα να κοιμομαστε στο ιδιο δωματιο, οχι και τοσο ευχαριστο).
    Ε, αφου δε λεει η Ιμμορ, :) να καταθεσω εγω οτι το πρωτο δισκακι(σινγλ) που αγορασα ηταν το Jumpin jack flash των Rolling Stones.Φυσικα πικαπ δεν ειχα αλλα ειχε ο θειος μου, αδελφος της μητερας μου (ενα της κακιας ωρας βεβαια, μιλαμε για δεκαετια του ’60, οχι στερεο και ηχεια και τετοια,αλλα για μενα ηταν χρυσαφι) και πηγαινα μια φορα τη βδομαδα Σ-Κ να τον ακουσω με τερμα τoν ηχο, τρελλαινοταν ο παππους μου, «τι ακους βρε παιδι μου» μου ελεγε αφου τον ξεκουφαινα!

    εις αναμνησιν…

    Μου αρέσει!

    1. Γεια σου, ρε βουλάγξ, με τις ροκιές σου! Όχι που θάσουνα με τους Μπιτλς…

      Ναι, Deep Purple και Queen. Στην επαρχία, έπρεπε να διαλέξεις από ό,τι υπήρχε. Άσε που τα μοναδικά αντίτυπα από τους καλούς δίσκους τα κρατούσε για να γράφει και πουλάει κασέτες…

      Μου αρέσει!

        1. Συγκαταλεγω και τον εαυτο μου στα παιδια!Ποιος ειναι ο αλ; :wink:
          Ανοιγω μια μπυρα και ακουω αυτο,

          αφιερωμενο σ’ ολα τα παιδια!

          Μου αρέσει!

        2. Stazy, δεν προσεξες εκεινο το :wink: που δεν εμφανιζεται γελαστο εδω, δεν ξερω γιατι.
          Αντε ναζντραβιε

          Μου αρέσει!

Τι είπες;

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s