Υπενθύμιση: Η ώρα άλλαξε… (αναδημοσίευση)

όχι όμως στο wordpress.com:

Αλλάξτε την!

Ενημέρωση 25/03/09: Να την αλλάξω την Κυριακή πάλι.
Ενημέρωση 24/10/09: Να την αλλάξω την Κυριακή πάλι.
Ενημέρωση 28/03/10: Να την αλλάξω πάλι.
Ενημέρωση 30/10/10: Μια ώρα να πάμε πίσω, πάλι, να μην σηκωνόμαστε πίσσα σκοτάδι,.

Συντάκτης: Stazybο Hοrn

I am what I publish; so you are to me.

18 thoughts on “Υπενθύμιση: Η ώρα άλλαξε… (αναδημοσίευση)”

  1. εδώ δεν είχε πάρει χαμπάρι ο τρισμέγιστος ο ΟΤΕς την αλλαγή της ώρας, εσύ ήθελες να το καταλάβουν οι φτωχομπινέδες του wordpress;;;

    Μου αρέσει!

  2. Αφορά όλη τη σελίδα και δεν είναι θέμα συγκεκριμένου νήματος. Τόσο τυχαίο που είναι τελευταία ο κανόνας. Θα δούμε πώς θα πάω.

    Μου αρέσει!

  3. Εγώ πάντως δεν την αλλάζω ποτέ, ούτε στο blog ούτε στο κινητό μου.
    (είμαι χειμερινός τύπος και δεν θέλω να το πιστέψω ότι έρχεται το καλοκαίρι)

    Μου αρέσει!

  4. Στη «γιορτή της μητέρας» πάει αλλά μάλλον έχεις κλείσει τα σχόλια ή κάτι άλλο συμβαίνει.

    Τέτοια μέρα μαζί με τη θεία μου, που την είχα δεύτερη μαμά, θυμάμαι και τη γιαγιά σου που τραγουδούσε το «Σήμερα μαύρος ουρανός».
    Αυτές τις μέρες όμως έμαθα οτι το άσμα αφού μιλάει για τους άνομους Εβραίους, καλλιεργεί τον αντισημιτισμό. Έτσι σκέφτηκα οτι εσύ που το άκουγες κι ολόκληρη σαρακοστή πρέπει να έπαθες μεγαλύτερη ζημιά απο μένα.

    Μου αρέσει!

    1. Κι όχι μόνο· είναι κι ο αλυτρωτισμός ύπουλα μπλεγμένος… Ναι, πολύ μεγάλη ζημιά. Δεν φαίνεται;

      Σήμερα μαύρος Ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα,
      σήμερα όλοι θλίβουνται και τα βουνά λυπούνται,
      σήμερα έβαλαν βουλή οι άνομοι Οβραίοι,
      οι άνομοι και τα σκυλιά κι οι τρισκαταραμένοι
      για να σταυρώσουν το Χριστό, Αφέντη Βασιλέα.
      Ο Κύριος ηθέλησε να μπει σε περιβόλι
      να λάβει δείπνον μυστικόν για να τον λάβουν όλοι.
      Κι η Παναγιά η Δέσποινα καθόταν μοναχή της,
      τας προσευχάς της έκανε για τον μονογενή της.
      Φωνή τους ήρθ’ εξ Ουρανού κι απ’ Αρχαγγέλου στόμα:
      -Φτάνουν κυρά μου οι προσευχές, φτάνουν και οι μετάνοιες,
      το γυιό σου τον επιάσανε και στο φονιά τον πάνε
      και στου Πιλάτου την αυλή εκεί τον τυραννάνε.
      -Χαλκιά-χαλκιά, φτιάσε καρφιά, φτιάσε τρία περόνια.
      Και κείνος ο παράνομος βαρεί και φτάχνει πέντε.
      -Συ Φαραέ, που τάφτιασες πρέπει να μας διδάξεις.
      -Βάλε τα δυο στα χέρια του και τ’ άλλα δυο στα πόδια,
      το πέμπτο το φαρμακερό βάλε το στην καρδιά του,
      να στάξει αίμα και νερό να λιγωθεί η καρδιά του.
      Κι η Παναγιά σαν τάκουσε έπεσε κι ελιγώθη,
      σταμνί νερό της ρίξανε, τρία κανάτια μόσχο
      για να της έρθει ο λογισμός, για να της έρθει ο νους της.
      Κι’ όταν της ήρθε ο λογισμός, κι’ όταν της ήρθε ο νους της,
      ζητά μαχαίρι να σφαγεί, ζητά φωτιά να πέσει,
      ζητά γκρεμό να γκρεμιστεί για το μονογενή της.
      -Μην σφάζεσαι, Μανούλα μου, δεν σφάζονται οι μανάδες
      Μην καίγεσαι, Μανούλα μου, δεν καίγονται οι μανάδες.
      Λάβε, κυρά μ’ υπομονή, λάβε, κυρά μ’ ανέση.
      -Και πώς να λάβω υπομονή και πώς να λάβω ανέση,
      που έχω γυιο μονογενή και κείνον Σταυρωμένον.
      Κι’ η Μάρθα κι’ η Μαγδαληνή και του Λαζάρου η μάνα
      και του Ιακώβου η αδερφή, κι’ οι τέσσερις αντάμα,
      επήραν το στρατί-στρατί, στρατί το μονοπάτι
      και το στρατί τους έβγαλε μες του ληστή την πόρτα.
      -Άνοιξε πόρτα του ληστή και πόρτα του Πιλάτου.
      Κι’ η πόρτα από το φόβο της ανοίγει μοναχή της.
      Τηράει δεξιά, τηράει ζερβά, κανέναν δεν γνωρίζει,
      τηράει δεξιότερα βλέπει τον Αϊ-Γιάννη,
      Άγιε μου Γιάννη Πρόδρομε και βαπτιστή του γυιου μου,
      μην είδες τον υγιόκα μου και τον διδάσκαλόν σου;
      -Δεν έχω στόμα να σου πω, γλώσσα να σου μιλήσω,
      δεν έχω χεροπάλαμα για να σου τόνε δείξω.
      Βλέπεις Εκείνον το γυμνό, τον παραπονεμένο,
      οπού φορεί πουκάμισο στο αίμα βουτηγμένο,
      οπού φορεί στην κεφαλή αγκάθινο στεφάνι;
      Αυτός είναι ο γυιόκας σου και με ο δάσκαλός μου!
      Κι’ η Παναγιά πλησίασε γλυκά τον αγκαλιάζει.
      -Δε μου μιλάς παιδάκι μου, δε μου μιλάς παιδί μου;
      -Τι να σου πω, Μανούλα μου, που διάφορο δεν έχεις·
      μόνο το μέγα-Σάββατο κατά το μεσονύχτι,
      που θα λαλήσει ο πετεινός και σημάνουν οι καμπάνες,
      τότε και συ, Μανούλα μου, θάχεις χαρά μεγάλη!
      Σημαίνει ο Θεός, σημαίνει η γη, σημαίνουν τα Ουράνια,
      σημαίνει κι’ η Άγια Σοφία με τις πολλές καμπάνες.
      Όποιος τ’ ακούει σώζεται κι’ όποιος το λέει αγιάζει,
      κι’ όποιος το καλοαφουγκραστεί Παράδεισο θα λάβει,
      Παράδεισο και λίβανο απ’ τον Άγιο Τάφο.

      (κλειστά τα έχω τα σχόλια εκεί, πράγματι)

      Μου αρέσει!

    1. Όχι, βρε. Τάχα αντιγράψει σε κάποιο αρχείο πριν 8 χρόνια. Θάλεγα ότι μου θυμίζει κατά 80-85% αυτό που άκουγα· κι η Αγιά Σοφιά είναι μέσα σ’ αυτό. Όπως βλέπω, κυκλοφορεί πλέον αρκετά… Δυστυχώς δεν είχα μυαλό τότε να σημειώνω έστω τα λίγα που θα μπορούσα από πρώτο χέρι.

      Μου αρέσει!

Τι είπες;

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s