Πάει κι ο Νικόλας ο Παπάζογλου


Ο Παπαζόγλου ήταν ο άνθρωπος που με έκανε να ξανακούσω και να συμφιλιωθώ με το λαϊκό και το μπουζούκι. Έχοντας χρόνια απηυδύσει από τη μια με τα μεταπολιτευτικά επαναστατικά κι «επαναστατικά», κι απ’ την άλλη με τα «λαϊκά» της εποχής, κάθε Κυριακή στις εκπομπές των εταιρειών στο κρατικό αποκλειστικά ραδιόφωνο, κι ολημερίς στις οχτακάναλες μεγάλες κασέτες στις καμήλες λεωφορεία του ΚΤΕ(Υ)Λ, ο Νικόλας εμφανίστηκε για να μας ξεκομπλάρει κι από τα δυο.

 
Αρχές του 80 πηγαίναμε Σαλονίκη για να γνωρίσουμε ένα κομμάτι απ’ το σόι μας που αγνοούσαμε. Μια αδερφή της γιαγιάς μου είχε δοθεί μωρό για υιοθεσία, και καμιά εξηνταριά χρόνια μετά, την ξαναβρίσκαμε μαζί με θείους, ξαδέρφες, ανίψια, μια πολυκατοικία ολόκληρη στην Τούμπα. Στο γλέντι, βγάλανε να ακούσουμε από κασέτα κάτι που «αποκλείεται να έχετε ακούσει, είναι ήδη εξαντλημένο εδώ που βγήκε, δεν έχει προλάβει να πάει παραέξω…»· ένα καινούριο δίσκο, την Εκδίκηση της Γυφτιάς. Η δυσπιστία από τον τίτλο κράτησε μέχρι να φύγει το εισαγωγικό του Σαββόπουλου, και να ξεκινήσει η Τρελή κι αδέσποτη. Θάπαιξε και 6 φορές μπρος πίσω εκείνη η κασέτα, που μας δώσανε στο τέλος, εκείνο τα Σάββατο.

 
18 συν 13, και, χρόνια μετά, εδώ που είμαι, με τον άνθρωπο που είμαι, την ευθύνη έχει ο Παπάζογλου, μ’ ένα άλλο μικρό παιχνίδι της τύχης, εκεί καλοκαίρι του 98, με τη Λοξή του Φάλαγγα.

 
Φαντάζομαι ότι τα ίδια που λέω εγώ, ή παρόμοια, θάχουν να πουν και χιλιάδες άλλοι, κι αυτό αρκεί για να δείξει πόσο μεγάλος λαϊκός καλλιτέχνης ήταν.

Advertisements

#%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%b1%cf%80%ce%ac%ce%b6%ce%bf%ce%b3%ce%bb%ce%bf%cf%85, #%ce%b8%ce%ac%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82, #youtube