Στο Σου-Μιτζού

Τον Νίκο Ξυδάκη τον έχω γνωρίσει ως τώρα πολλές φορές. Στην αρχή ένα όνομα σκέτο, συνθέτης στην Εκδίκηση της Γυφτιάς και στα Δήθεν. Άκη Πάνου, Μαργαρίτη, Ζαμπέτα, και μετά Ζήκα και Μανίκα, όλους μπορούσαμε να τους ακούμε ακομπλάριστα, μαζί με τα επαναστατικά, τα νεολαιίστικα, τα κουλτουριάρικα και τα ροκ.

Μετά τον ξέχασα. Αντίθετα με τον Παπάζογλου και το Ρασούλη, που ήταν πια επώνυμοι. Εποχές πριν το ίντερνετ, πριν την αφθονία, τις κάρτες και τα δάνεια, με την πληροφορία, τη μουσική, τα βιβλία, τη γνώμη πολύτιμα, να ανταλλάσσονται και ν’ αποκτιούνται με φειδώ. Όταν το χαρτζιλίκι ήταν ευλαβικά προϋπολογισμένο πού θα ξοδευτεί ως την τελευταία δραχμή, κι η απαραίτητη καλοκαιρινή δουλειά έβγαζε όλα τα τρελά που ήθελες ν’ αποκτήσεις: καινούριο ενισχυτή ή πικάπ, δίσκους, εισαγωγής ή όχι, κασέτες χρωμίου, Παλέ ντε Σπορ ή Σπόρτινγκ με το τρένο ίσαμε εικοσιτετράωρο, και παραπάνω, ταξίδι, για συναυλίες με τσίκνα (όχι από σουβλάκια) και ξύλο.

Εκεί κάπου, με κοντά τέσσερα χρόνια σιγή, βγήκε και το Σου-Μιτζού με το Τραβώ Καπνό Φυσώ Καπνό· γιατί αυτά ήταν όλα κι όλα, άντε και το ομώνυμο, απ΄το Πρώτο Βράδυ στην Αθήνα. Μάλλον η αχώνευτη από τότε Γλυκερία, έθαψε μέσα μου όλο το δίσκο -ώστε να μην τον αγοράσω ποτέ. Έλιωνε κι ο Μπακιρτζής με τους Χειμερινούς στα πικάπ μας τότε, άπατος ο Ξυδάκης. Το Σου-Μιτζού, ωστόσο, ήταν σε πάμπολλες κασέττες και σε τακτική ακρόαση στα αλκοολικά ξέγνοιαστα -ακόμα- βράδια· κι η απορία μου στο ποια/ποιος το τραγουδάει γνήσια σαν του ταξιτζή στην ιστορία που διηγείται ο Ξυδάκης στο βίντεο από πάνω. Ο δε Γκανάς ως στιχουργός, ένα ακόμη άγνωστο όνομα.

Μετά η Μανία, κι η δεύτερη γνωριμία· όχι πια με τον ανώνυμο συνθέτη Ξυδάκη, μα με το δημιουργό, απ’ αυτούς που λες «πήρα το δίσκο του τάδε», κι ο τάδε είναι ο συνθέτης, κι όχι ο ερμηνευτής. Καλτ ή ταινία, καλτ και το σάουντρακ, άπειρα τα παιξίματα, τον έχασα το δίσκο, 6-7 χρόνια μετά, σ’ ένα μαγαζί που τον έπαιζα. Κάτι που ευτυχώς δεν έγινε με τη Δόξα. Τι δισκάρα! Σ΄ αυτούς που διαλέγεις για το ερημονήσι, ανεπιφύλαχτα. Ήταν και φεγγάρι με Ελλάς Σπέσιαλ για μένα τότε, ήρθε κι έδεσε· όπως κι ο Λαπαθιώτης.

Κι έτσι, όταν το χαρτζιλίκι έφτασε για μια βόλτα Αθήνα, χειμώνα 88-89, οι συναυλίες του Ξυδάκη στο Μετρό ήταν σίγουρες στο πρόγραμμα. Κι εκεί τον ξαναγνωρίζω τρίτη φορά, καθώς δίπλα στα πολυαγαπημένα, μας παρουσιάζει μαζί με κάποια άγνωστη Μαρία Φωτίου ολόκληρο το άγνωστο, ακόμα, Κάιρο Ναύπλιο Χαρτούμ. Ο Σολωμός κι οι τραγωδίες θα ακολουθούσαν, ο Ξυδάκης στην προσπάθειά του να μην επαναλαμβάνεται, αλλάζει πάλι φόρμα, μένοντας πάντα ο ίδιος. Έχει συναντηθεί και συνεχίζει να συναντιέται με καταπληκτικούς στίχους και ποίηση, όμως εγώ ακόμη περιμένω, μετά το Κάιρο, να τον γνωρίσω και πάλι, να με ξαναεκπλήξει…

Το απόσπασμα είναι από το διαδικτυακό τόπο της ΕΡΤ, αν θέλετε να ακούσετε όλη τη ζωντανή συναυλία της περασμένης Πέμπτης για το Δεύτερο Πρόγραμμα.

Advertisements

#%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%ce%be%cf%85%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82