Στο Σου-Μιτζού

Τον Νίκο Ξυδάκη τον έχω γνωρίσει ως τώρα πολλές φορές. Στην αρχή ένα όνομα σκέτο, συνθέτης στην Εκδίκηση της Γυφτιάς και στα Δήθεν. Άκη Πάνου, Μαργαρίτη, Ζαμπέτα, και μετά Ζήκα και Μανίκα, όλους μπορούσαμε να τους ακούμε ακομπλάριστα, μαζί με τα επαναστατικά, τα νεολαιίστικα, τα κουλτουριάρικα και τα ροκ.

Μετά τον ξέχασα. Αντίθετα με τον Παπάζογλου και το Ρασούλη, που ήταν πια επώνυμοι. Εποχές πριν το ίντερνετ, πριν την αφθονία, τις κάρτες και τα δάνεια, με την πληροφορία, τη μουσική, τα βιβλία, τη γνώμη πολύτιμα, να ανταλλάσσονται και ν’ αποκτιούνται με φειδώ. Όταν το χαρτζιλίκι ήταν ευλαβικά προϋπολογισμένο πού θα ξοδευτεί ως την τελευταία δραχμή, κι η απαραίτητη καλοκαιρινή δουλειά έβγαζε όλα τα τρελά που ήθελες ν’ αποκτήσεις: καινούριο ενισχυτή ή πικάπ, δίσκους, εισαγωγής ή όχι, κασέτες χρωμίου, Παλέ ντε Σπορ ή Σπόρτινγκ με το τρένο ίσαμε εικοσιτετράωρο, και παραπάνω, ταξίδι, για συναυλίες με τσίκνα (όχι από σουβλάκια) και ξύλο.

Εκεί κάπου, με κοντά τέσσερα χρόνια σιγή, βγήκε και το Σου-Μιτζού με το Τραβώ Καπνό Φυσώ Καπνό· γιατί αυτά ήταν όλα κι όλα, άντε και το ομώνυμο, απ΄το Πρώτο Βράδυ στην Αθήνα. Μάλλον η αχώνευτη από τότε Γλυκερία, έθαψε μέσα μου όλο το δίσκο -ώστε να μην τον αγοράσω ποτέ. Έλιωνε κι ο Μπακιρτζής με τους Χειμερινούς στα πικάπ μας τότε, άπατος ο Ξυδάκης. Το Σου-Μιτζού, ωστόσο, ήταν σε πάμπολλες κασέττες και σε τακτική ακρόαση στα αλκοολικά ξέγνοιαστα -ακόμα- βράδια· κι η απορία μου στο ποια/ποιος το τραγουδάει γνήσια σαν του ταξιτζή στην ιστορία που διηγείται ο Ξυδάκης στο βίντεο από πάνω. Ο δε Γκανάς ως στιχουργός, ένα ακόμη άγνωστο όνομα.

Μετά η Μανία, κι η δεύτερη γνωριμία· όχι πια με τον ανώνυμο συνθέτη Ξυδάκη, μα με το δημιουργό, απ’ αυτούς που λες «πήρα το δίσκο του τάδε», κι ο τάδε είναι ο συνθέτης, κι όχι ο ερμηνευτής. Καλτ ή ταινία, καλτ και το σάουντρακ, άπειρα τα παιξίματα, τον έχασα το δίσκο, 6-7 χρόνια μετά, σ’ ένα μαγαζί που τον έπαιζα. Κάτι που ευτυχώς δεν έγινε με τη Δόξα. Τι δισκάρα! Σ΄ αυτούς που διαλέγεις για το ερημονήσι, ανεπιφύλαχτα. Ήταν και φεγγάρι με Ελλάς Σπέσιαλ για μένα τότε, ήρθε κι έδεσε· όπως κι ο Λαπαθιώτης.

Κι έτσι, όταν το χαρτζιλίκι έφτασε για μια βόλτα Αθήνα, χειμώνα 88-89, οι συναυλίες του Ξυδάκη στο Μετρό ήταν σίγουρες στο πρόγραμμα. Κι εκεί τον ξαναγνωρίζω τρίτη φορά, καθώς δίπλα στα πολυαγαπημένα, μας παρουσιάζει μαζί με κάποια άγνωστη Μαρία Φωτίου ολόκληρο το άγνωστο, ακόμα, Κάιρο Ναύπλιο Χαρτούμ. Ο Σολωμός κι οι τραγωδίες θα ακολουθούσαν, ο Ξυδάκης στην προσπάθειά του να μην επαναλαμβάνεται, αλλάζει πάλι φόρμα, μένοντας πάντα ο ίδιος. Έχει συναντηθεί και συνεχίζει να συναντιέται με καταπληκτικούς στίχους και ποίηση, όμως εγώ ακόμη περιμένω, μετά το Κάιρο, να τον γνωρίσω και πάλι, να με ξαναεκπλήξει…

Το απόσπασμα είναι από το διαδικτυακό τόπο της ΕΡΤ, αν θέλετε να ακούσετε όλη τη ζωντανή συναυλία της περασμένης Πέμπτης για το Δεύτερο Πρόγραμμα.

Συντάκτης: Stazybο Hοrn

I am what I publish; so you are to me.

31 thoughts on “Στο Σου-Μιτζού”

  1. Η Τένεδος ήταν ο πρώτος δικός του δίσκος. Η εκδίκηση της γυφτιάς λογαριαζόταν στον Παπάζογλου. Το Σουμιτζού και τα υπέροχα Συνεργεία ήταν σε κασέτες TDK γραμμένα από το Δεύτερο, νύχτες μπρούμυτα στο χαλί με τ’ ακουστικά και κανένα τραγούδι κομμένο. Την κασέτα με τα δύσκολα λόγια τη χάρισα μπας και το τραγούδι ευκόλυνε τα πράματα αλλά μπα. :)

    Μου αρέσει!

  2. Δεν ήθελα να πω μέσα στο ποστ ότι έχει κι αμαρτίες· μία, δηλαδή: στήριξε τη Τσαλιγοπούλου στην αρχή της, κι ακόμα το πληρώνουμε… :-)

    Αναρωτιέμαι, ποιος νάταν ο τραγουδιστής που τελικά δεν τραγούδησε το Σου-Μιτζού.

    Μου αρέσει!

  3. +1 για τη Τσαλιγοπούλου!!! :-D
    (Αν και…σαν κάπως να επανόρθωσε με τους mode plagal :-) )

    Για τον τραγουδιστή: Νταλάρας, Παπάζογλου….Λέκκας (!!!)….Με βάση το κριτήριο της «υψηλότητας» :-)

    Μου αρέσει!

    1. Άμα σου πω ότι στον ακατανόμαστο πήγε αμέσως ο νους μου, θα με πεις και προκατειλημμένο. Μ’ αυτόν, πάντως, και τις 9 χήνες που στραγγαλίζονται ταυτόχρονα* είχε κάνει συναυλίες το επόμενο καλοκαίρι (89)

      *
      http://twitter.com/#!/ttsecogreco/statuses/130933678091157504

      Μου αρέσει!

      1. Εγώ θα σε πω αφού είσαι :)
        Είναι γνωστό άλλωστε ότι αγαπητός Ακατανόμαστος τα διαφορετικά τα κυνηγούσε. Δεν έλεγε τέτοια όχι.
        Είναι επίσης γνωστό ότι το τραγούδι γράφτηκε για τον Παπάζογλου. ;)

        Μια ανάλογη «παρεξήγηση» έχετε πει ότι σας συνέβη κι όταν πρωτοκυκλοφόρησε το «Σου-Μι-Τζου».

        Ν.Ξ.: Το τραγούδι είχε γραφτεί για τον τόνο του Νίκου Παπάζογλου. Μετά από διάφορες περιπέτειες όμως αναγκάστηκα να το τραγουδήσω εγώ στον ίδιο τόνο, που δεν ήταν ο δικός μου. Το αποτέλεσμα ήταν λίγο περίεργο, αλλά το τραγούδι άρεσε πολύ. Μια μέρα βρέθηκα σε ένα ταξί που από το ραδιόφωνο ακουγόταν το «Σου-Μι-Τζου». «Ωραίο τραγούδι. Αλλά, ρε παιδί μου», λέει ο ταξιτζής, «αυτή η τραγουδίστρια τι είναι; Καινούργια;». «Είναι μια καινούργια ινδή τραγουδίστρια», του λέω αυθόρμητα.

        Μου αρέσει!

        1. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο :)
          Να διευκρινίσω πάντως ότι με τρομάζει η μετά Χατζηδάκι εποχή του.
          Από τότε το παιδί αυτό ή παραφωνίζει φρικτά ή τ’ αυτιά μου δεν αντέχουν πια την κλίμακά του. Μέχρι και ο Τσιτσάνης μου ακούγεται καλύτερος :)

          Μου αρέσει!

        2. Και όμως… Ενώ γενικά οι επανεκτελέσεις μ’ αρέσουν, οι δικές του με κάνουν να θέλω να χαμηλώσω τη φωνή. Μου βγάζουν μια τεράστια προσπάθεια επιτήδευσης… Δεν λέω ότι έτσι είναι, λέω ότι δεν περνάει το τραγούδι μέσα μου.

          Μου αρέσει!

        3. Να πω ότι δεν έχω μουσικό αυτί και δεν ξέρω να κρίνω αντικειμενικά μια «σωστή» φωνή. Αλλού ειπώθηκε ότι ο Μάλαμας είναι φάλτσος, εγώ δεν ακούω σε καμία περίπτωση κάτι τέτοιο. Όμως ο Λέκκας μέσα σ΄αυτή την προσπάθεια επιτήδευσης τραβάει κάτι κορώνες, κάτι παύσεις, κάτι τραβήγματα, που μου πονάνε τ’ αυτιά. Αν δεν είναι φάλτσα δεκτό, όμως όπως και να τα λένε δεν τ’ αντέχω. Δες ας πούμε εδώ στο 3.50′ Τόσοι και τόσοι έχουν πει το τραγούδι ε, όταν το λέει αυτός δεν μπορώ όχι να το νιώσω, ούτε να το τραγουδήσω μαζί του. Στο δε δεύτερο «φεγγάρι μάγια μου ‘κανες» από το ίδιο βίντεο, όλα τα πουλίίίί, ο τρόπος που τονίζει το ουρανέ μου, το μπάάάλκονάκι, η έρμη η υπομονή στο τέλος, μου σηκώνουν το πετσί. Μπορεί βέβαια να τ’ ακούω μόνο εγώ τι να πω.
          (Τι παθαίνω άμα τον βλέπω να χτυπιέται να μην πω)

          Μου αρέσει!

        4. Να ‘χα ένα κουμπί «add to favourites» και να το πάταγα σε αυτό το σχόλιο (Για το performance περισσότερο……με τη καλή έννοια :-) )

          Ούτε κι εγώ ακούω τον Λέκκα, αυθόρμητα, αλλά δεν μπορώ να πώ οτι δεν ελέγχει τη φωνή του ή τουλάχιστον εμένα έτσι μου ακούγεται…Δεν είναι μόνο οτι λέει το κομμάτι, βάζει και κάτι δικό του στην εκτέλεση του…
          Το οτι είχε πιάσει μπουζούκι στα χέρια του πάντως το είχα χάσει ( :-O )

          Μου αρέσει!

        5. Βρε πες ό,τι θες, εμείς έχουμε αδυναμία στις έρρινες φωνές τι να κάμουμε τώρα; [Κατά τα άλλα είμαστε (σχεδόν) κανονικοί άνθρωποι] :P

          Μου αρέσει!

        6. Για να πω την αμαρτία μου κλάψα δεν άκουγα ποτέ στον Μητροπάνο ακόμα κι αν το τραγούδι ήταν κάργα σπαραξικάρδιο. Όπωςεδώ ας πούμε
          Ειδικά από αυτόν άκουγα κάποιον που πιάνει το μικρόφωνο και τραγουδάει. Έτσι απλά.

          Έχουμε και ‘μεις μανταλάκια στη μύτη, πώς να τους κατηγορήσουμε τους αθρώπους; :)

          Μου αρέσει!

        7. «Δεν χρειαζόταν». Θες να πεις ότι την έχεις χάσει ήδη; ;)
          Σιγά μην πάρω τη Ρίαλ! Δεν πέφτω τόσο χαμηλά, ούτε για τον Ακατανόμαστο! :P
          (βλέπω το μπαν να ‘ρχετε καταπάνω μου… )

          Μου αρέσει!

Τι είπες;

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s