Όχι, δεν είναι στραβός ο γιαλός…

Εκόνα από το Wikimedia CommonsΜου μετέφερε φίλος ένα περιστατικό απ’ τη δουλειά του, και το συζητήσαμε. Με είπε πάλι στο τέλος αντιδραστικό, οπότε ευκαιρία για ποστ.

Οικογένεια με δύο παιδιά, κι οι δυο γονείς άνεργοι, τα παιδιά γυμνάσιο – λύκειο. Η Κοινωνική Υπηρεσία του Δήμου έχει αναλάβει τη στήριξη της οικογένειας, παναπεί κοινωνική λειτουργός σε συχνή επαφή, εβαπορέ γάλα, και διάφορα συσκευασμένα τρόφιμα μακράς διάρκειας (ρύζι, αλεύρι, μακαρόνια, όσπρια, κλπ.) δωρεάν, προτεραιότητα στις δωρεάν ή μειωμένης τιμής διανομές άλλων ειδών, κλπ.

Η κοινωνική λειτουργός επισκέπτεται τα σχολεία, το αίτημα είναι να βρεθεί ένας τρόπος -στο σύλλογο γονέων; στο σύλλογο καθηγητών;- «να παίρνει το παιδί ένα χυμό κι ένα τοστ ή μια τυρόπιτα κάθε μέρα, χωρίς να πληρώνει». Το αίτημα βρίσκει αμέσως ανταπόκριση, «τι είναι δύο, δυόμιση ευρώ την ημέρα, 10-12 ευρώ την εβδομάδα να επιμερίζονται στους πολλούς;».

Κανένας δεν αναρωτήθηκε γιατί πρέπει να παίρνει το κυλικείο τα δύο ευρώ (που αύριο για δέκα παιδιά, θα γίνουν είκοσι -αλλά δεν είναι εκεί το θέμα), κι όχι να στηριχτεί το σπίτι του παιδιού, ώστε να ετοιμάζεται ένα κολατσιό καθημερινά με κόστος μισό ευρώ ή ένα ευρώ. Κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί είναι αναγκαίο να πίνει καθημερινά κάθε παιδί -όχι το συγκεκριμένο- έναν από τους χάρτινους χυμούς που κυκλοφορούν (το γιατί όχι φρεσκοστυμμένα πορτοκάλια σχεδόν μηδαμινού κόστους, με την αφθονία στην Κρήτη είναι άλλο ένα ζήτημα…), κι αν οι σημερινοί γονείς κι εκπαιδευτικοί πίνανε κι αυτοί καθημερινά στο σχολείο έναν χυμό κι έτρωγαν τοστ, κρουασάν, κι ένα σωρό άλλα, πούχουν τα παιδιά σήμερα φάτσα κάρτα μπροστά τους· ένα κουλούρι θυμάμαι εγώ, προσωπικά, κι αυτό όχι πάντα -ας ήταν καλά το πακετάκι απ’ το σπίτι- κι η τρίγωνη τυρόπιτα ήταν η πολυτέλεια των πλουσιόπαιδων.

Το παρατράβηξα, από κανενός το μυαλό δεν πέρασε καν η ιδέα να ετοιμάζεται το κολατσιό από μέλη της σχολικής κοινότητας στα σπίτια τους, βάσει προγράμματος, και να έρχεται καθημερινά στο σχολείο.

Της σχωρεμένης της γιαγιάς μου μια αγαπημένη φράση ήταν το «μια κατοχή που σας χρειάζεται…». Καθημερινά δικαιώνεται. Αργούμε ν’ αλλάξουμε συνήθειες, εξακολουθούμε να θεωρούμε το χρήμα, κι όχι την πράξη, ως το μόνο μέσο αλληλεγγύης· το χρήμα, κι όχι αυτά που μάθαμε να εξασφαλίζουμε μ’ αυτό, ως στόχο. Και για άλλη κουβέντα σε μια άλλη περίσταση, οι κάμποσοι σημερινοί γονείς που θεωρούν ότι το καθήκον τους απέναντι στα παιδιά τους εκπληρώνεται μέσω του χρήματος· είτε πρόκειται για το χαρτζιλίκι και το κυλικείο, είτε για το φροντιστήριο και το μπαλέτο. Κι όχι, δεν φταίνε οι εποχές -άνθρωπος, γονέας, πολίτης είσαι από το υστέρημα του χρόνου και του πορτοφολιού σου.

Εμείς στραβά αρμενίζουμε.

Advertisements

#%ce%ba%cf%81%ce%af%cf%83%ce%b7