Όχι, δεν είναι στραβός ο γιαλός…

Εκόνα από το Wikimedia CommonsΜου μετέφερε φίλος ένα περιστατικό απ’ τη δουλειά του, και το συζητήσαμε. Με είπε πάλι στο τέλος αντιδραστικό, οπότε ευκαιρία για ποστ.

Οικογένεια με δύο παιδιά, κι οι δυο γονείς άνεργοι, τα παιδιά γυμνάσιο – λύκειο. Η Κοινωνική Υπηρεσία του Δήμου έχει αναλάβει τη στήριξη της οικογένειας, παναπεί κοινωνική λειτουργός σε συχνή επαφή, εβαπορέ γάλα, και διάφορα συσκευασμένα τρόφιμα μακράς διάρκειας (ρύζι, αλεύρι, μακαρόνια, όσπρια, κλπ.) δωρεάν, προτεραιότητα στις δωρεάν ή μειωμένης τιμής διανομές άλλων ειδών, κλπ.

Η κοινωνική λειτουργός επισκέπτεται τα σχολεία, το αίτημα είναι να βρεθεί ένας τρόπος -στο σύλλογο γονέων; στο σύλλογο καθηγητών;- «να παίρνει το παιδί ένα χυμό κι ένα τοστ ή μια τυρόπιτα κάθε μέρα, χωρίς να πληρώνει». Το αίτημα βρίσκει αμέσως ανταπόκριση, «τι είναι δύο, δυόμιση ευρώ την ημέρα, 10-12 ευρώ την εβδομάδα να επιμερίζονται στους πολλούς;».

Κανένας δεν αναρωτήθηκε γιατί πρέπει να παίρνει το κυλικείο τα δύο ευρώ (που αύριο για δέκα παιδιά, θα γίνουν είκοσι -αλλά δεν είναι εκεί το θέμα), κι όχι να στηριχτεί το σπίτι του παιδιού, ώστε να ετοιμάζεται ένα κολατσιό καθημερινά με κόστος μισό ευρώ ή ένα ευρώ. Κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί είναι αναγκαίο να πίνει καθημερινά κάθε παιδί -όχι το συγκεκριμένο- έναν από τους χάρτινους χυμούς που κυκλοφορούν (το γιατί όχι φρεσκοστυμμένα πορτοκάλια σχεδόν μηδαμινού κόστους, με την αφθονία στην Κρήτη είναι άλλο ένα ζήτημα…), κι αν οι σημερινοί γονείς κι εκπαιδευτικοί πίνανε κι αυτοί καθημερινά στο σχολείο έναν χυμό κι έτρωγαν τοστ, κρουασάν, κι ένα σωρό άλλα, πούχουν τα παιδιά σήμερα φάτσα κάρτα μπροστά τους· ένα κουλούρι θυμάμαι εγώ, προσωπικά, κι αυτό όχι πάντα -ας ήταν καλά το πακετάκι απ’ το σπίτι- κι η τρίγωνη τυρόπιτα ήταν η πολυτέλεια των πλουσιόπαιδων.

Το παρατράβηξα, από κανενός το μυαλό δεν πέρασε καν η ιδέα να ετοιμάζεται το κολατσιό από μέλη της σχολικής κοινότητας στα σπίτια τους, βάσει προγράμματος, και να έρχεται καθημερινά στο σχολείο.

Της σχωρεμένης της γιαγιάς μου μια αγαπημένη φράση ήταν το «μια κατοχή που σας χρειάζεται…». Καθημερινά δικαιώνεται. Αργούμε ν’ αλλάξουμε συνήθειες, εξακολουθούμε να θεωρούμε το χρήμα, κι όχι την πράξη, ως το μόνο μέσο αλληλεγγύης· το χρήμα, κι όχι αυτά που μάθαμε να εξασφαλίζουμε μ’ αυτό, ως στόχο. Και για άλλη κουβέντα σε μια άλλη περίσταση, οι κάμποσοι σημερινοί γονείς που θεωρούν ότι το καθήκον τους απέναντι στα παιδιά τους εκπληρώνεται μέσω του χρήματος· είτε πρόκειται για το χαρτζιλίκι και το κυλικείο, είτε για το φροντιστήριο και το μπαλέτο. Κι όχι, δεν φταίνε οι εποχές -άνθρωπος, γονέας, πολίτης είσαι από το υστέρημα του χρόνου και του πορτοφολιού σου.

Εμείς στραβά αρμενίζουμε.

Συντάκτης: Stazybο Hοrn

I am what I publish; so you are to me.

5 thoughts on “Όχι, δεν είναι στραβός ο γιαλός…”

  1. Αχ, βρε Στάζυ. Τι να πώ; Το φαγητό απ’ το σπίτι θεωρείται ένδειξη φτώχειας; Φίλη μου, που είχε και οικονομική άνεση, έδινε πάντα στα παιδιά της πακετάκι, για να μάθει τα παιδιά της να μην τρων αηδίες.
    Μάλλον ανήκουμε σ’ ένα κόσμο που φεύγει.

    Μου αρέσει!

    1. «θα αισθάνεται παρακατιανό το παιδί, που δεν θα μπορεί να ψωνίζει να φάει, αντίθετα με τ’ άλλα».
      «θα αισθάνεται μειωτικά άμα δεν κάνει ιδιαίτερο»
      «πώς να μην πάει εκδρομή, θα πάνε όλα»

      Ποιος άραγε τα μεγαλώνει για να αισθάνονται έτσι; πόσα δικά τους κόμπλεξ βγάζουν οι γονείς πάνω τους; και πόσο εύκολα καθαρίζουν, όταν «γίνονται θυσία» να πάει το παιδί φροντιστήριο, να πάει πενθήμερη, νάχει γεμάτο πορτοφόλι. Και ταυτόχρονα δεν ξέρουν μήτε το ωράριο του, μήτε αυτά που το απασχολούν, κι ούτε πολυθέλουν να μάθουν…

      Μου αρέσει!

  2. Τυρόπιτες, μπουγάτσες και λοιπά ήταν παντελώς απαγορευμένα με την επεξήγηση ότι ήταν τελευταίας κατηγορίας. Κόκα-κόλα ποτέ δεν μπήκε σπίτι, ακόμα δεν έχω πιει. Τα δε γαριδάκια ήταν συνώνυμα με το προπατορικό αμάρτημα. Ποτέ δε φύγαμε χωρίς πρωινό και ποτέ μα ποτέ χωρίς το καλαθάκι (με τον Σνούπυ) με το δεκατιανό από το σπίτι. Μόνη παραχώρηση τα λεφτά για ένα κουλούρι με λάκτα και αυτό όχι κάθε μέρα. Όμως έχει δίκιο η Μαρία, το φαγητό από το σπίτι θεωρείται σήμερα και τότε επίσης ένδειξη φτώχιας. Παρ’ όλο που στη γενιά μου πολλά παιδιά κρατούσαν σάντουιτς από το σπίτι, είχαμε και εμείς τα παιδιά με λεφτά και γονείς που δεν νοιάζονταν, τα οποία επεδείκνυαν τα λεφτά τους με κάθε ευκαιρία και έβρισκαν πάντα αφορμή για αν μας κολλάνε επειδή κρατούσαμε καλαθάκι. Κάποτε ένα κορίτσι αγόρασε παγωτά για όλο το τριθέσιο αλλά όχι για μένα για να μου αποδείξει ότι επειδή έχει λεφτά είναι καλύτερη. Και αυτό επειδή την χιλιοστή φορά που ήρθε να μου κολλήσει για το τι έχει μέσα το καλαθάκι μου, της είπα ότι η δική μου μάνα με προσέχει και δεν θέλει να τρώγω αηδίες. Και αυτά στο δημοτικό. Είναι λίγο ζόρικο να λειτουργείς διαφορετικά από το σύνολο, στο σχολείο αυτό δύσκολα «συγχωρείται». Και ενώ έχεις απόλυτο δίκιο, το παιδί αυτό που λες, αν του έφερνε κάθε μέρα και άλλος γονιός το προσφάι του θα αισθανόταν όντως μειονεκτικά απέναντι τους συμμαθητές του. Αυτό θα έπρεπε να γίνεται για όλα τα παιδιά. Και τα κυλικεία θα έπρεπε να τα διαχειρίζεται ο σύλλογος γονέων. Να απαγορεύονται οι βιομηχανοποιημένες αηδίες και τα σάντουιτς περιπτέρου. Πάντως βλέπω τη βαφτισιμιά μου που τώρα πάει στο νήπιο πως υποχρεωτικά, με εντολή του σχολείου, παίρνει μαζί της το καθημερινό προσφάι και φαγητό γιατί σχολάνε στις τέσσερις. Έχει ειδικό ταπεράκι που ασφαλίζει για να μην τρέχουν τα λάδια. Ίσως αυτά τα παιδιά, μάθουν πως το φαγητό από το σπίτι σημαίνει πρώτα απ’ όλα φροντίδα και ποιότητα και όχι οικονομική διαφοροποίηση.

    Μου αρέσει!

  3. Το κύριο ζητούμενο της συζήτησής μου ήταν η αυτονόητη μετάφραση της φροντίδας και της αλληλεγγύης αποκλειστικά σε χρήμα. Όσο για το νηπιαγωγείο, είναι μόνο εκεί, μέχρι να μάθουν τα παιδιά να χειρίζονται το χρήμα. Σε γνωστό ιδιωτικό εκπαιδευτήριο της Αθήνας, αυτό γίνεται με μεθοδικό τρόπο -λένε στους γονείς «αύριο στον Αλέξανδρο θα δώσετε να κρατάει 1,20€ ακριβώς»- στην Α΄ Δημοτικού.

    Μου αρέσει!

  4. Το κατάλαβα αυτό που λες. Όμως μην περιμένεις ξαφνικά από γονείς που στα ίδια τους τα παιδιά δεν δίνουν κολατσιό από το σπίτι να σκεφτούν να δώσουν στο παιδί της ιστορίας. Και ακόμα κι αν κάποιος το σκεφτεί, φοβάμαι πως οι άλλοι θ’ αντιμετωπίσουν τη σκέψη περισσότερο ως τσιγκουνιά παρά ως φροντίδα.

    Μου αρέσει!

Τι είπες;

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s