Σ’ ευχαριστώ, ω, μεγάλε ρουφιάνε!

Παρασύρομαι όλο και πιο συχνά απ’ το τουίτερ, ξεχνώντας τον εφήμερο χαρακτήρα του, ξεχνώντας ότι πρακτικά ένα 48ωρο είναι όλο κι όλο το περιθώριο να διαβαστεί και να συζητηθεί, άσε που πρακτικά είναι αδύνατον να συζητηθεί, ό,τι γράφεται· κι ότι παρόμοια αδυσώπητα στενό είναι το παράθυρο για ν’ αναζητήσεις ο,τιδήποτε, να πας πίσω στο χρόνο, στο δικό σου χρόνο…

Δεν είναι, λοιπόν, για το τουίτερ οι σκέψεις μου για το σκότωμα του Google Reader. Είναι για εδώ, για να μείνουν, να τις διαβάσω και σε τρεις μήνες, και σε δεκατρείς.

Σκόρπια, και τελώντας σε σύγχυση:

Άλλο RSS aggregator και archiver, κι άλλο κοινωνικό μέσο.

Αν η Google δεν μπορεί -ή δεν θέλει πια- να συντηρήσει μια τέτοια υπηρεσία σήμερα, με τι καρδιά θα εμπιστευτώ οποιαδήποτε άλλη και με τι προσδόκιμο ζωής;

Σε μια τόσο scalable υπηρεσία, λίγη σημασία για το κόστος της και την κερδοφορία της έχει το αν παρέχεται επί πληρωμή, ή όχι. Με τη συνδρομή θα βγεις για λίγο χρόνο με λίγους πελάτες· ανέβα τάξεις μεγέθους, κι η συνδρομή γίνεται τετριμμένος παράγοντας.

Και μετά τον Reader, τι ακολουθεί για τον Feedburner;

Δεν ξέρω για σένα, αλλά μέσα στον Reader μου ζουν ποστ και μπλογκ πεθαμένα από χρόνια· άνθρωποι που μου κάνανε παρέα, που μιλήσαμε, ή που μαλώσαμε. Είναι εκεί, ολόκληρα τα ποστ, η μόνο οι περιλήψεις τους να με τσαντίζουν.

Δεν ξέρω για σένα, αλλά ο Reader είναι πηγή πολύτιμη για αναζητήσεις -όχι μόνο σε τίτλους κι ετικέτες, αλλά στο πλήρες κείμενο των ποστ.

Να/θα πεθάνει το πλας, όπως πέθανε το γουίβ.

Αυτό που σκοτώνουν δεν είναι ο Reader· είναι το μπλόγκιν -υπέρ του μάικρο-χασομέρειν, υπέρ του δήθεν λόγου και διαλόγου, μα στην πραγματικότητα υπέρ του νέου τύπου τηλεόρασης, που έκλεισε την άλλη τηλεόραση και χαρήκαμε. Θα καμωνόμαστε πως συζητάμε, θα καμωνόμαστε πως σκεφτόμαστε.

Μας πήραν το πληκτρολόγιο, μας πήραν το ποντίκι, μας άφησαν το δάχτυλο πάνω σε μια οθόνη, κι ενθουσιαστήκαμε. Μας αλλοτρίωσαν τούτο το μέσο που τόση δημιουργία, ατομική έκφραση, ελευθερία κι αναρχία μας υποσχόταν, και μας το κατάντησαν συσκευή σχεδόν αποκλειστικά γι’ ανάγνωση, για θέαση, για κατανάλωση, σαν το χαζοκούτι, με μια επίφαση διαδραστικότητας. Ε, αφού οι ίδιοι γίναμε θεατές κι αναγνώστες του εφήμερου, του μικρού, του αστραπιαίου, τι να τον κάνουμε πια τον Αναγνώστη;

Θα το ξανάγραφα αυτό το ποστ, νάχει πιο αρχή μέση και τέλος, αλλά δε θέλω.

Advertisements

#google-reader