Μόνο παραδοσιακά μμε, στον Ιστό λένε ό,τι θέλουν…


1. Μαθήματα ιστορίας και ελληνικής γλώσσας
Για ένα ψήφο, ρε γαμώτο…


2. -Εσύ το είπες -Όχι, εσύ με παρέσυρες.
Για συγγνώμη, ούτε λόγος…
«Λάτρευα την οικονομική θεωρία αλλά σιχαινόμουν τα λογιστικά και ήμουν σκράπας στα μαθηματικά» -από πρόσφατη συνέντευξη ενός από τους «δημοσιογράφους» της ανατροπής. Το πρόβλημα της χώρας σε 13 λέξεις.

Advertisements

Το Α21 μπήκε στην Πειραιως

neil-peterborough-1986neil-peterborough-2016«Το Α21 μπήκε στην Πειραιως»

Όταν διάβασα τούτο το λακωνικό ποστ σε ένα φόρουμ αλληλοβοήθειας, πριν μερικούς μήνες, το μυαλό μου πήγε σε ένα λεωφορείο που έστριψε στην οδό Πειραιώς, και για κάποιο λόγο έπρεπε να ενημερωθούν οι αναγνώστες. Άλλωστε, λίγο πιο πάνω υπήρχε η ερώτηση «Γνωρίζει κανείς κάτι για το Α21;». Δεν είχα ιδέα πόση αγωνία κρυβόταν σ’ εκείνη την ερώτηση.

Κατάλαβα γρήγορα πόσο ηλίθιος είμαι, να έχω την ψευδαίσθηση ότι καταλαβαίνω τον κόσμο γύρω μου, τι σημαίνει κρίση, τι σημαίνει ανέχεια, τι σημαίνει καμιά προοπτική για το μέλλον.

Εδώ και λίγες μέρες μ΄ έχουν στοιχειώσει οι δυο αυτές φωτογραφίες με 40 χρόνια διαφορά.

Κοκορευόμασταν, οργισμένοι νέοι, ότι ξέραμε και τι θα πει UB40…

Δεν έχω δει ακόμη το «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ». Μόνο σιωπή.

Σε 116, ή γιατί το ν-γ δεν βγάζει g

Δεν θες νι για «τη γάτα». Και μ’ αυτό δε λες ποτέ την-gάτα/τη-gάτα. Βάζεις νι «στην πόλη», λες και στημ-bόλη/στη-bόλη.
Βλέπεις, το ν-π δίνει αβίαστα και b…

Δεν θες νι για «το γραφέα». Και μ’ αυτό δε λες ποτέ τον-gραφέα/το-gραφέα. Βάζεις νι «στον κήπο», λες και στον-gήπο/στο-gήπο.
Βλέπεις, το ν-κ δίνει αβίαστα και g…

Δεν θες νι για «το γρύλο». Και μ’ αυτό δε λες ποτέ τον-gρύλο/το-gρύλο. Βάζεις νι «στον τράγο», λες και στον-dάγο/στο-dάγο.
Βλέπεις, το ν-τ δίνει αβίαστα και d…

 
Δεν θες νι για «τη γνώμη». Και μ’ αυτό δε λες ποτέ την-gνώμη/τη-gνώμη.
Μ΄ένα ή δυο μι, λες πάντα συγνώμη, ποτέ συgνώμη.

 
Mια ώρα θα χαθεί η ανάμνηση κι απ’ το συν κι από το γράμμα, θα μείνει τυπική συ(ν)gένεια. Ας έχουνε τότε συgράμματα, ας βάζουνε μαζί εγκύους κι εγγειοβελτιωτικά.

θα υποδιορθωθώ στην άλλη ζωή.

Φαύλος κύκλος

-Το ΠΑΣΟΚ έδωσε φαΐ στον κοσμάκη, που έτρεμε το χωροφύλακα. Τι να το κάνεις, που άνοιξε η όρεξη μετά. Μαζί τα φάγαμε, ήρθε τώρα η ώρα να πληρώσουμε όλοι

-Είσαι στα καλά σου; μας κατέστρεψε το ΠΑΣΟΚ. Δεν τους ξαναψηφίζω!

-Και τι θα ψηφίσεις; τους άλλους; εκείνοι δε φάγανε; και πιο πολλά.

-Όχι, κι αυτοί ίδιοι είναι…

-Ε, τι τότε; έχει άλλους;

-Δεν ξέρω· τίποτα μικρούς! ήρθε η ώρα.

-Ε, τότε ΠΑΣΟΚ θα ψηφίσεις! Μικρό κόμμα θάναι πάλι κι αυτό!

 
Εκείνος 73, εκείνη 66. Συνταξιούχοι.

Αυτό το παραμύθι ποτέ δεν θα τελειώσει*

1968, Η Εκπομπή: πρώτη ολοκληρωμένη ταινία -μικρού μήκους- του Αγγελόπουλου.

1995, Lumière et compagnie: 40 σκηνοθέτες καλούνται να χρησιμοποιήσουν την αυθεντική κινηματογραφική μηχανή των αδελφών Λιμιέρ για να γυρίσουν ένα φιλμάκι με τους εξής όρους: (1) διάρκεια έως 52 δευτερόλεπτα, (2) απουσία συγχρονισμένου ήχου (3) 3 το πολύ γυρίσματα. Ο Αγγελόπουλος ξαναθυμάται τον Οδυσσέα.

2007, Chacun son cinéma: une déclaration d’amour au grand écran: 34 τρίλεπτα φιλμάκια από 32 σκηνοθέτες τιμούν τα 60χρονα του Φεστιβάλ Καννών με μια δήλωση αγάπης για τον κινηματογράφο. Ο Αγγελόπουλος βάζει χρώμα στη Νύχτα και τιμά τον Αντονιόνι**.

Αντί υστερόγραφου, Ριζοσπάστης, 14 Οκτωβρίου 1975 (ευχαριστώ, Ακίνδυνε)

Vodpod videos no longer available.Μια φορά Κνίτης, πάντα Κνίτης

 

* παραπονιέται ψιθυριστά στο σκοτάδι ο μικρός Αλέξανδρος στην μεγάλη του αδερφή Βούλα, όταν τα βήματα της μάνας την διακόπτουν άλλη μια φορά, στην εισαγωγή του Τοπίου στην Ομίχλη.

** Ευχαριστώ, Ιμμορταλιτέ, για τους υπότιτλους.

 
Να δω πόσο θα αντέξουν τα βιντεάκια…

Afro Reggae Heatwave Festival 1988


Ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα πολύ να διαλέξω ένα και μοναδικό κομμάτι του LKJ για να προτάξω. Είναι τόσα πολλά κι είναι τόσο επίκαιρα όλα…

Afro Reggae Heatwave 1988 ticketΉταν καλοκαίρι 88, Ιούλιος. Την Παρασκευή 15, στη Ριζούπολη είχε Jethro Tull (ή ήταν το Σάββατο κι αυτοί;), το Σαββατοκύριακο 16-17 στην πλαζ του ΕΟΤ στον Άλιμο το πρώτο -όπως ευελπιστούσαν οι διοργανωτές απ’ το Ρόδον, αλλά μοναδικό, εντέλει- Afro Reggae Heatwave Festival, και την Τρίτη 19 στο Ωδείο στην Πάτρα Wynton Marsalis. Χωρίς λεφτά για όλα, ήταν φανερό ότι θα έμενε στην άκρη ο Ian Anderson· ήταν ήδη πολύ μεγάλος για ροκ εν ρολ από τότε, για τα γούστα μας.

Το διήμερο Afro Reggae Heatwave Festival στην πλαζ του Αλίμου συζητιόταν κανά δίμηνο αν θα γίνει τελικά, μια και είχαν προηγηθεί επεισοδιακές συναυλίες την εποχή εκείνη, αν θυμάμαι καλά. Οργανώθηκε από το τότε Ρόδον, δεν είχε τη διαφήμιση και την προβολή που θα του άξιζε, και, όπως ήταν συνηθισμένο τότε, κανείς μας δεν περίμενε να είναι άψογα τα πράγματα, αλλά δεν δίναμε σημασία. Σημασία είχαν οι άνθρωποι που θα βλέπαμε και θ’ ακούγαμε.

Γραμμένα είχαμε όλα τα υπόλοιπα: την ξενέρα γλάστρα που προανήγγειλε τις μπάντες, τους σεκιουριτάδες που κυνηγούσαν τα φλασκιά μας, τα ψιλοάθλια ηχητικά, τους δημοσιογράφους με το τουπέ για τα προνομιακά παρασκήνια, το φράχτη μπροστά στη σκηνή, την Ελένη Δήμου που λικνιζόταν με το ντρέντλοκ μαλλί ως δοσμένη Τζαμαϊκανή ή Αφρικάνα* -ανάλογα τη μέρα. Βέβαια, αν αντί να γυρνάω πτώμα Πετρούπολη για ύπνο, είχα αποφασίσει κι εγώ σλίπιν-μπάγκ – παραλία, ίσως οι εντυπώσεις μου να μην ήταν ίδιες, καθώς την πρώτη βραδιά που οι ρέγκε μπάντες τέλειωσαν στις 4:30, έμαθα μετά ότι δεν άφησαν κανέναν να κοιμηθεί εκεί. Πολύ μεγαλύτερο χουνέρι απ’ το να περιμένουμε το πρώτο λεωφορείο στις 6:30 (καθότι Κυριακή, πια). Και τα χουφτώματα των σεκιουριτάδων και τ’ άλλα, τα διαβάσαμε στην Ελευθεροτυπία μετά.

Εποχές, λοιπόν, πριν τα κινητά, την ιδιωτική τηλεόραση, το ίντερνετ, την αφθονία, τολμώ να πω ότι ήταν η πιο σημαντική μουσική διοργάνωση στην Ελλάδα ως τότε, μετά το φεστιβάλ Praxis και τα δυο πρώτα φεστιβάλ Πάτρας, που ήταν άλλη κλάση άλλωστε, κι απ’ τις πιο σημαντικές ποτέ -τουλάχιστον απ’ όσες παρακολούθησα ή θυμάμαι. Με την περιορισμένη, ωστόσο, πληροφορία της εποχής, ήταν βέβαιο ότι δεν θα είχε τον ίδιο αντίκτυπο σε όλο το κοινό, ούτε ο στίχος του LKJ, ούτε η κορνέτα τσέπης του Τσέρι. Για να μη μιλήσουμε για τα μμε (δες τι γράψανε).

Είχαμε την τύχη να δούμε τον Linton Kwesi Johnson στα χρόνια της οργής, κι όχι μόνο αυτό· ν’ ακούμε τον Don Cherry να αυτοσχεδιάζει στην ποίηση και το dub του. Είδαμε reggae μπάντες και μουσικούς θρύλους, αλλά σε πλήρη δράση, όταν ακόμη αυτή η μουσική ήταν ζωντανή κι ανόθευτη.

Και τη δεύτερη μέρα ξημέρωσε με τη γλυκιά φωνή του Γιουσού Ν’Ντουρ να τραγουδά ακόμη. Δεν παραθέτω άλλα ονόματα. Διαβάστε τα στον τύπο των ημερών.

Κάποιος ανέφερε και το θυμάμαι κι ο ίδιος ότι η ΕΤ2/ΝΕΤ έδειχνε τα επόμενα χρόνια κομμάτια απ΄ το διήμερο. Στο ert-archives δεν περίμενα να βρω τίποτε. Νάχει κρατήσει κανείς κασέτες VHS από τότε;

Ή μήπως ήσουνα κι εσύ εκεί και θες να γράψεις στα σχόλια δικές σου αναμνήσεις;

Το φεστιβάλ στις εφημερίδες της εποχής.

Vodpod videos no longer available.

 
* Μάλλον, όμως, έδωσε καλά διαπιστευτήρια, καθώς συνεργάστηκε μετέπειτα με τον Σαλίφ Κεϊτά.
Α, και, να μην ακούσω ούτε για αφελείς μουσικές και κοσμοθεωρίες, ούτε ότι τα φάγαμε μαζί…

Πάει κι ο Νικόλας ο Παπάζογλου


Ο Παπαζόγλου ήταν ο άνθρωπος που με έκανε να ξανακούσω και να συμφιλιωθώ με το λαϊκό και το μπουζούκι. Έχοντας χρόνια απηυδύσει από τη μια με τα μεταπολιτευτικά επαναστατικά κι «επαναστατικά», κι απ’ την άλλη με τα «λαϊκά» της εποχής, κάθε Κυριακή στις εκπομπές των εταιρειών στο κρατικό αποκλειστικά ραδιόφωνο, κι ολημερίς στις οχτακάναλες μεγάλες κασέτες στις καμήλες λεωφορεία του ΚΤΕ(Υ)Λ, ο Νικόλας εμφανίστηκε για να μας ξεκομπλάρει κι από τα δυο.

 
Αρχές του 80 πηγαίναμε Σαλονίκη για να γνωρίσουμε ένα κομμάτι απ’ το σόι μας που αγνοούσαμε. Μια αδερφή της γιαγιάς μου είχε δοθεί μωρό για υιοθεσία, και καμιά εξηνταριά χρόνια μετά, την ξαναβρίσκαμε μαζί με θείους, ξαδέρφες, ανίψια, μια πολυκατοικία ολόκληρη στην Τούμπα. Στο γλέντι, βγάλανε να ακούσουμε από κασέτα κάτι που «αποκλείεται να έχετε ακούσει, είναι ήδη εξαντλημένο εδώ που βγήκε, δεν έχει προλάβει να πάει παραέξω…»· ένα καινούριο δίσκο, την Εκδίκηση της Γυφτιάς. Η δυσπιστία από τον τίτλο κράτησε μέχρι να φύγει το εισαγωγικό του Σαββόπουλου, και να ξεκινήσει η Τρελή κι αδέσποτη. Θάπαιξε και 6 φορές μπρος πίσω εκείνη η κασέτα, που μας δώσανε στο τέλος, εκείνο τα Σάββατο.

 
18 συν 13, και, χρόνια μετά, εδώ που είμαι, με τον άνθρωπο που είμαι, την ευθύνη έχει ο Παπάζογλου, μ’ ένα άλλο μικρό παιχνίδι της τύχης, εκεί καλοκαίρι του 98, με τη Λοξή του Φάλαγγα.

 
Φαντάζομαι ότι τα ίδια που λέω εγώ, ή παρόμοια, θάχουν να πουν και χιλιάδες άλλοι, κι αυτό αρκεί για να δείξει πόσο μεγάλος λαϊκός καλλιτέχνης ήταν.