«Η καχυποψία περίσσεψε σε αυτό τον τόπο…»

Πώς να μην πεις τίποτα (σε 140 χαρακτήρες)Βεβαίως, κύριοι της κυρίας Υπουργού, και περίσσεψε!

Από τη στιγμή που τα Γραφεία Τύπου των κρατικών φορέων αρκούνται σε μη-ενημέρωση, μα κυρίως, από τη στιγμή που τα ΜΜΕ, έντυπα κι ηλεκτρονικά, παλιά και νέα, μαζί με τα «διαπιστευμένα ιστολόγια», έχουν αποδεχτεί το ρόλο του παπαγάλου των μη-ειδήσεων που λαμβάνουν από τα προαναφερθέντα γραφεία, καθώς και από το άτυπο Αρχιγραφείο Τύπου της κυβέρνησης, το ΑΠΕ-ΜΠΕ, βεβαίως και περίσσεψε η καχυποψία και τα ερωτήματα.

Ας κάνουμε μια γρήγορη ανασκόπηση:

Στις 21 Σεπτεμβρίου ανακοινώνεται από το Υπουργείο η συνάντηση της Υπουργού με τα νεοδιορισμένα μέλη της «νέας σύνθεσης» του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας (ΕΣΕΤ). Αν έχουν σημασία τα σημαινόμενα, είδηση δεν είναι ο διορισμός, είδηση είναι η συνάντηση με την Υπουργό. Η ανακοίνωση τιτλοφορείται «δηλώσεις μπλα μπλα…»· πιο σημαντικές οι δηλώσεις. Επισυνάπτονται και σύντομα βιογραφικά. Οι «δημοσιογράφοι» αναμεταδίδουν το δελτίο τύπου, βάζουν και τα βιογραφικά, λένε και μπράβο αρκετοί, κι όλα καλά κι ωραία. Α, βρεθήκαμε δυο-τρεις, μη δημοσιογράφοι και μη διαπιστευμένοι, και σχολιάσαμε ότι για το ψηφιακό μέλλον της χώρας δε χωρούσε επιστήμονας Πληροφορικής στο ΕΣΕΤ· τι τα θες, δέκα νοματαίοι μεταξύ μας τα λέμε, καμωνόμαστε πως μας διαβάζουν κι άλλοι τόσοι. Το πόσο διεκπεραιωτική είναι όλη αυτή η ενημέρωση κι η επικοινωνία με τους πολίτες, φαίνεται κι από τον μερακλή, υποτίθεται, της υπόθεσης επικοινωνία, τον Υφυπουργό Παιδείας και το ιστολόγιό του· εκατό μέρες μετά, «Ανακοινώθηκε η νέα σύνθεση του Εθνικού Ιδρύματος Έρευνας και Τεχνολογίας (ΕΣΕΤ)» εξακολουθεί να γράφει, και μετά ακολουθεί πάλι κοπιπαστή του Δ.Τ.

Και μετά; Τι μάθαμε περί ΕΣΕΤ από τους «δημοσιογράφους» και τους «διαπιστευμένους» μπλόγκερ; Τίποτε μέχρι την επόμενη «είδηση» του Υπουργείου: ο αντιπρόεδρος του ΕΣΕΤ Ξένος Εταίρος της Ακαδημίας των ΗΠΑ. Αναμετάδοση από τους «δημοσιογράφους», κλαπ, κλαπ, σιγή και πάλι… Πάμε παρακάτω…

Περνάει άλλος ένας μήνας, νέο Δελτίο Τύπου από το Υπουργείο· «Δεύτερη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας…». Δεν τελειώσαμε, «…παρουσία της Υπουργού Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, Άννας Διαμαντοπούλου». Δύο στα δύο για την Υπουργό: 2 συνεδριάσεις, η πρώτη πανηγυρική κιόλας, σε 2 μήνες. Να κι ο μαϊντανός Παπούλιας μέσα, και οι κύριοι βουλευταί. Κανάλια, φώτα, δηλώσεις, ξανά δηλώσεις… Ξώφαλτσα, μαθαίνουμε και ότι πέρα από τα ταρατατζούμ, συνεχίζεται και η διαδικασία επιλογής των διευθυντών των Ερευνητικών Κέντρων (προσοχή! όχι διευθυντών Ινστιτούτων από Ερευνητικά Κέντρα, αλλά διευθυντών των ίδιων των Κέντρων).

Ποιων Κέντρων; Πόσων; Με ποιες προκηρύξεις; Από πότε; Λεπτομέρειες, που δεν απασχολούν ούτε τα Γραφεία Τύπου, ούτε τους «δημοσιογράφους», τα κανάλια, τους «διαπιστευμένους» μπλόγκερ… Δε φαίνεται να απασχολούν ούτε την ίδια τη ΓΓΕΤ, την εποπτεύουσα αρχή των Κέντρων; Πόσο πίσω να πάει κανείς στις ανακοινώσεις της για να βρει προκηρύξεις για θέσεις διευθυντών Ερευνητικών Κέντρων που χήρεψαν και προκηρύχτηκαν; Βρε κακόπιστε, αρκεί η ανακοίνωση στα σάιτ των κέντρων, και σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά (τι;), και σε 2 φύλλα του ημερήσιου τύπου…

Περνάει άλλος ένας μήνας, και φτάσαμε στη χτεσινή ανακοίνωση. Διορισμοί Διευθυντών 5 Ερευνητικών Κέντρων: Δημόκριτου, Αστεροσκοπείου, ΑΘΗΝΑΣ, ΕΛΚΕΘΕ, Φλέμινγκ. Ξανά μανά τα παπαγαλάκια, άψογα στο «λειτούργημά» τους, τη «δημοσιογραφία». Το ΕΣΕΤ μιλάει για σχεδόν πλήρη ομοφωνία, το Υπουργείο διορθώνει σε πλήρη σκέτο, κανείς δεν ενοχλείται… Το ΕΣΕΤ μιλάει για εισήγηση μη πλήρωσης δύο θέσεων λόγω ανεπάρκειας των υποψηφίων, το Υπουργείο δε θεωρεί σημαντικό να διευκρινίσει ποιες.

Αντιθέτως, αυτοί που χειρίζονται το twitter της Υπουργού θεωρούν καλό να μου απαντήσουν:

η καχυποψία περίσσεψε σε αυτό τον τόπο… οι θέσεις επαναπροκηρύχτηκαν ήδη. http://bit.ly/gTTFSV

Στη βιασύνη τους, ο σύνδεσμος που δίνουν παραπέμπει στο ίδιο Δελτίο Τύπου. Αυτό που οδηγεί στην ανακοίνωση του ΕΣΕΤ (που πρέπει να βγήκε γύρω στις 15/12). Μέχρι πριν λίγες ώρες, η σχετική σελίδα της ΓΓΕΤ είχε μόνο αυτήν την ανακοίνωση. Επιτέλους, μάθαμε πλέον τις άγονες θέσεις, καθώς τώρα έχει προστεθεί και δεύτερη ανακοίνωση του ΕΣΕΤ: ΕΙΕ και ΕΚΚΕ.

Ε, ναι, η καχυποψία παραμένει. Κι αφού δεν ρωτάει άλλος, κι εγώ είμαι αγράμματος να καταλάβω, ρωτάω: έγινε δεκτή η εισήγηση του ΕΣΕΤ στο σύνολό της; επιλέχτηκε το πρώτο όνομα από κάθε κατάλογο; Είναι αντίθετη στο νόμο η δημοσιοποίηση των αποτυχόντων συνυποψηφίων; προς τους δημοσιογράφους: θεωρείτε ότι αυτά δεν έχουν καμία σημασία για τους συμπολίτες σας;

 
Κυρίες και κύριοι της κυβέρνησης και του κράτους. Έχετε την εντύπωση ότι αυτό που παρέχετε λέγεται ενημέρωση; διαύγεια και διαφάνεια; και ανοιχτή διακυβέρνηση; Όταν ανακοινώνετε μισές ειδήσεις, διαλέγοντας τα ασήμαντα ή τα φανταχτερά, και κρατάτε την ουσία ως κατεπείγουσες νομοθετικές ρυθμίσεις; Όταν δεν ξέρουμε αν αύριο θα καλούμαστε να τυπώνουμε οι ίδιοι τα βιβλία των παιδιών μας, παρά μας λέτε «καταργείται ο ΟΕΔΒ, ζήτω το (ΕΑ)ΙΤΥ»; Όταν τα λογής λογής βιογραφικά πολιτικών, στελεχών και υποψηφίων που βλέπουν το φως της δημοσιότητας μιλάνε αόριστα για σπουδές, και όχι για συγκεκριμένους αποκτηθέντες τίτλους σπουδών σε συγκεκριμένα τμήματα και χρονικές στιγμές; Όταν ξεχνάτε συστηματικά το έτος γέννησης, λες και δεν έχει σημασία για τον πολίτη να γνωρίζει πότε ανδρώθηκε κάθε πρόσωπο της διοίκησης και του κοινοβουλίου, ή ως πότε θα θυσιάζεται να υπηρετεί το λαό; Όταν βομβαρδίζετε με ρυθμό 1.200 αποφάσεων την ημέρα τη Δι@ύγεια (sic), φύρδην μίγδην επώνυμες αποφάσεις για γραμματόσημα των 3 ευρώ δίπλα σε ανώνυμες για εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, ή για αποχαρακτηρισμούς εκτάσεων; χωρίς δυνατότητα αναζήτησης μέσα στα έγγραφα, με τα μεταδεδομένα συμπληρωμένα κατά τη βαρεμάρα ή το φιλότιμο του υπαλλήλου; Όταν αποκαλείτε διάλογο τη χάβρα των διαδικτυακών διαβουλεύσεων που κορδώνεστε ότι αποτελεί ψηφιακή διακυβέρνηση; Προφανώς, δεν έχετε την εντύπωση αυτή· δεν είστε δα και ηλίθιοι. Ακόμη προφανέστερα, κοροϊδεύετε τους πολίτες με αυτές τις πρακτικές.

 
Κυρίες και κύριοι που θέλετε να λέγεστε δημοσιογράφοι, θέλετε να αγοράζουμε τα έντυπα στα οποία εργάζεστε, θέλετε να στηρίζουμε τη δουλειά και την αξιοπρέπειά σας. Αυτά τα δυο είναι το ζητούμενο για μας από σας: Πού είναι η δουλειά και η αξιοπρέπειά σας; Στην κοπιπαστή Δελτίων Τύπου; Στη δημοσίευση «αποκλειστικών πληροφοριών»; πότε σηκωθήκατε τελευταία φορά για να κυνηγήσετε κάποιο θέμα; για να διαβάσετε πίσω από μια ανακοίνωση; για να μην πάτε με το μαρκούτσι μπροστά σ’ ένα δημόσιο πρόσωπο, απέναντι σε μια κάμερα;

 
Ε, ναι, η καχυποψία παραμένει.

Το χταπόδι

Το 80 οι νταλίκες διάσχιζαν καθημερινά τη Γιουγκοσλαβία, σε ένα αδιάκοπο πηγαινέλα στη Γερμανία και την υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη. Τα καλοκαίρια οι θρυλικές ευθείες απ’ το Κουμάνοβο ως το Βελιγράδι, κι από κει στο Νόβισαντ ή το Ζάγκρεμπ, γέμιζαν επιπλέον με Έλληνες μετανάστες, μαζί και πλήθος Γερμανούς τουρίστες. Το καλοκαιρινό καραβάνι μετά τους Ευζώνους και τη Θεσσαλονίκη άνοιγε σαν χταπόδι. Με τη Βουλγαρία πίσω από το παραπέτασμα, στο δεξί πλοκάμι -κοιτώντας το χάρτη- κυριαρχούσαν αμέτρητες Μερσεντές της κακιάς ώρας, με ταμπέλες από 32 ή 15 και το αυτοκόλλητο TR κάτω δεξιά στο πίσω τζάμι, ή δίπλα από την πίσω πινακίδα· κατεύθυνση οι Κήποι στον Έβρο, κι από εκεί Πόλη, Προύσα, Σμύρνη… Μαζί και πινακίδες οβάλ, νοικιασμένες, λέει στα σύνορα, αφήνεις τις γερμανικές και παίρνεις για το ταξίδι σου αυτές τις προσωρινές, λεπτομέρειες άλλες, δε θυμάμαι.

Πλήθος εξωτικά δώρα, κι απαγορευμένους καρπούς έκρυβαν όλα τα πλοκάμια. Από μπανάνες Τσικίτα μέχρι τηλεοράσεις Σάμπα, κι από μικρογκατζετιές για τη κουζίνα, κόφτες κι ανοιχτήρια κονσερβών, ως σκέτα χαρτονομίσματα μάρκα μετρητά, στη θήκη από μαντήλι, κρεμασμένη εσωτερικά κάτω από τη φανέλα ή το παντελόνι.

Μια τέτοια νταλίκα έφερε εκεί, μπαίνοντας το καλοκαίρι του 80, και το μεγαλύτερο ως τότε δώρο στο σπίτι, κρυμμένο μέσα στο κανονικό φορτίο. Πικάπ Dual αυτόματο, μοντέλο 1254. Παρένθεση: ήτανε τα αυτόματα, που πατούσες το κουμπί κι ο βραχίονας πήγαινε στην αρχή του δίσκου, κι όταν αυτός τέλειωνε γυρνούσε μόνος του και πίσω, τα ημιαυτόματα, που έπρεπε να πας εσύ τη βελόνα μόνο για το ξεκίνημα, και τα απλά, που έπρεπε να παρέμβεις και στην αρχή και στο τέλος. Βελόνα Dual αυθεντική, διαμαντάκι.

Μαζί, ένα φορητό ραδιοκασετόφωνο, ασημί, μάρκας, γερμανικής μεν, μέκαψες δε, με επιπλέον υποδοχή phono. Από εκείνα τα μεγάλα που παίρνουν οκτώ μεγάλες μπαταρίες, ή ρεύμα, με δυο μεγάφωνα και δυο τουΐτερ της κακιάς ώρας. Μέσω της υποδοχής phono έπαιζε και το ρόλο του ενισχυτή για το πικάπ.

Αυτό ήταν το πρώτο μας στερεοφωνικό συγκρότημα! Στο πατρικό μου υπάρχει ακόμη το τραπεζάκι πάνω στο οποίο έκατσε, στη γωνία του δωματίου μας. Τραπεζάκι στο οποίο έχω φωτογραφία να σβήνω τα κεριά στα τρίτα γενέθλιά μου.

Ένα στέρεο είναι άχρηστο χωρίς δίσκους. Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσο κάνανε τότε, αλλά έπρεπε να κάνουμε αιματηρή οικονομία, όλο σχεδόν το χαρτζιλίκι μας, για να φτάσει ν’ αγοράσουμε έναν το μήνα. Τους δυο πρώτους τους απέκτησα μαζί λίγες μέρες μετά την έκπληξη του στερεοφωνικού. Εκείνη την εποχή κυριαρχούσε το Γουόλ, το Ελεκτρίσιτι και οι Ανατολικογερμανοί οι Σίτι. Εγώ βγήκα από το δισκάδικο με το άσπρο A night at the Opera και το διπλό Live in Japan.

Για τον Tom Waits, που τραγουδούσε ήδη από το Heartattack and Vine στο Παρίσι, θα περίμενα άλλα τρία χρόνια, ακούγοντας και ξανακούγοντας μια κίτρινη μάξελ κασέτα με το Closing Time.

What a long, strange trip it’s been…

bloggingΠέρσι δεν το πήρα καν χαμπάρι. Φέτος, έτυχε και το είδα, έριξα μια ματιά στα νούμερα, βρήκα κι ευκαιρία να δικαιολογηθώ, το προγραμματίζω κι από τώρα για τις 28, να βγει μόνο του…

Αφήνω, λοιπόν, στην άκρη την προηγούμενη παρουσία στα ιντερνετικά «κοινωνικά», απ’ τις αρχαίες bbs, το usenet, κάποιες λίστες (όχι, στην hellas list δεν έμπλεξα, έμεινα lurker) -αυτά ήταν αληθινά κοινωνικά δίκτυα, χωρίς φρου φρου, παρά μόνο με περιεχόμενο- κι έρχομαι στην ανασκόπηση για τα δυο χρόνια τούτου δω του μπλογκ.

Κάπου μία δημοσίευση -μικρή, μεγάλη, δύσκολη, εύκολη- κάθε δύο μέρες, με σαφή πτωτική τάση. 360 με τούτη δω, πρόσθεσε επιπλέον και τις 5 σελίδες. Κάτι πάνω από 2.000, λέει, τα σχόλια, αλλά βγάλε τα 160 (μόνο) pingbacks, βγάλε και τα 800 τόσα δικά μου, μένουν λίγο πάνω από 1.000 σχόλια δικά σας· δύο κάθε τρεις μέρες, πάνω-κάτω. Επιπλέον, το ακισμέτ έπιασε 1.000 τόσα σπαμ -το βιάγκρα πάει σύννεφο. 79 από σας με έχετε περασμένο στα κιτάπια του γούγλη σας.

Πάμε, λοιπόν, και στις δικαιολογίες. Σ’ αυτά τα δυο χρόνια, έγραψα 3.000 σχόλια σε άλλα μπλογκ, κατά πολύ πιο αξιόλογα από τούτο δω. Τάχω κρατημένα ένα-ένα ως σελιδοδείκτες προσωπικής χρήσης στο delicious. Κι από ένα σημείο και μετά, αντιγραμμένα ένα-ένα και σε ένα λογαριασμό προσωπικής χρήσης στο posterous (ας είναι καλά τα bookmarklet για την ημιαυτοματοποίηση της δουλειάς αυτής). Τέλος, και πιο συστηματικά τον τελευταίο χρόνο, έχω γράψει άλλες 2.800 μινιμάλ σοφίες στο τουίτερ -καλά, βγάλε άμα θες και τα μισά, να είναι αυτοματοποιημένα updates για αυτά που διαβάζω στο web και προτείνω να διαβάσετε και σεις, καθώς και για τις νέες αναρτήσεις στο μπλογκ μου. Στο τουίτερ θα είστε καμιά εκατοστή με σάρκα και οστά, που με παρακολουθείτε.

Δεν είπα πόσους παρακολουθώ εγώ… Κόλαση, χρεωκοπία κάθε τόσο… 781 συνδρομές γράφει το κοντέρ. Βάλε καμιά 80αριά νάναι ειδησεογραφικά feed που συνήθως μαρκάρω με τη μία ως διαβασμένα -δεν ξέρω γιατί τα κρατάω- βάλε νάναι καμιά 200αριά μπλόγκερ που σταματήσανε, ή αλλάξανε μπλογκ, θαρρώ κοντά στα 500 είναι τα ενεργά. Έχω 9 κατηγορίες ήδη, αλλά πάλι, χαμός…

Αυτά, σας ζάλισα, οπότε δεν μπαίνω στα αντίστοιχα νούμερα της επώνυμης παρουσίας μου στο δίχτυ.

Λόγω εορταστικού χαρακτήρα, πάρτε και το τραγουδάκι του τίτλου:

Βακτήρια


Για να το καταλάβω…

Όλοι εσείς οι ιδιώτες, σύμβουλοι, εκπαιδευτές, σεμιναριστές, πωλητές, διαφημιστές, ιδιωτικοί υπάλληλοι, ελεύθεροι επαγγελματίες, επιχειρηματίες, που συμμετείχατε και συμμετέχετε και τώρα δα εν γνώσει σας στην κοροϊδία και το πλιάτσικο ευρωπαϊκών και κρατικών πόρων, εσείς που προτιμάτε το τεκμαρτό από το πραγματικό σας εισόδημα, εσείς που δίνετε τη μίζα στο μισητό δημόσιο και μαγειρεύετε τις προδιαγραφές και το παραδοτέο, ναι, ξέρωγιατί έχετε παιδιά κι οικογένεια, γιατί υπάρχει ανεργία και αναδουλειά, γιατί αν δεν το κάνετε εσείς θα το κάνει άλλος, γιατί τι έγινε, συμπληρώνετε εισόδημα με φρογκοδίφραγκα, αλλού είναι τα χοντρά -θα τ’ αφήνατε, λοιπόν, αν τα βρίσκατε μπρος σας;-

εσείς, λοιπόν, είστε οι αθώοι με την καθαρή συνείδηση;

Που τα βάζετε με κυβερνήσεις, σύστημα, δημόσιους υπαλλήλους, πολιτικούς, και το κακό συναπάντημα; που σας διέφθειραν λίγο, γιατί αλλιώς δε γίνεται στην Ελλάδα;

Σας έχω νέα κύριοι και κυρίες. Βακτήρια είστε και σεις· αόρατα, αλλά εξίσου αηδιαστικά με τους νόμιμους-και-ηθικούς και τους υπόλοιπους υποκριτές.

Καλά κάνατε και κάνετε, δικαιολογίες πάντα βρίσκονται, και τη ρότα του είναι εύκολο να την αναγάγει σε κοσμοθεωρία ο καθένας, αρκεί να έχει αρκετό χρόνο γι’ αυτό, αλλά

Βουλώστε το για λίγο! Δείτε τον εαυτό σας απ’ έξω! Βάλτε το χυλό στο κεφάλι σας σε τάξη! Διαλέξτε εντέλει στόχο!

Σας ξέρω. Βακτήρια…

Χάθηκα, Κατινιώ και σκάκι στα Χανιά


Αυτό ίσως θα ταίριαζε καλύτερα σ’ ένα σκακιστικό μπλογκ, αλλά ευκαιρία να δηλώσω ότι είμαι ζωντανός, και να τιμήσω κι εγώ το σκακιστικό μου παρελθόν… Το κάνουμε πού και πού.

Εδώ είμαι. Αλλά είμαι πολύ οργισμένος, και δεν θέλω να ξεθυμώσω πάνω στο πληκτρολόγιο.

20 χειμώνες πίσω

Ο χειμώνας 90-91 ήταν γεμάτος γεγονότα. Ο Μητσοτάκης είχε ξεκινήσει το ξεπούλημα -ένας λόγος που η οικονομική κρίση εκδηλώνεται τώρα είναι γιατί ξεμείναμε από κρατική περιουσία για εκποίηση, ο Σαντάμ ετοιμαζόταν να υποστεί τη μοίρα του, η δίκη Κοσκωτά έτρεχε, η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας είχε πάρει το δρόμο της, η 17Ν παρενέβαινε με ρουκέτες, οι μαθητές ήταν στις καταλήψεις, ο Τεμπονέρας έπεφτε νεκρός.

Προσωπικά, είχα τις τελευταίες μου παρτίδες με το ελεύθερο επάγγελμα και το εμπόριο. Αν δεν είσαι διατεθειμένος να πας αντίθετα με όσα ορίζει ο νόμος, αν δεν ανέχεσαι συμφωνίες για λαδώματα και μίζες σε κρατικές υπηρεσίες, αν δεν είσαι έτοιμος να δείξεις στο γνωστό σου το εικονικό τιμολόγιο χονδρικής που αποδεικνύει ότι «τόσο μπορείς να το δώσεις, γιατί τόσο το παίρνεις», ενώ την άλλη μέρα έρχεται το πιστωτικό, αν δεν μπορείς ν’ ανακατεύεις επαγγελματισμό με κομπογιαννιτισμό, δημόσιες σχέσεις, τάχαμου μάρκετινγκ, γλείψιμο κι απατεωνιά, τότε δεν είσαι γεννημένος για έμπορος. Εμένα μου πήρε 2,5 χρόνια απλήρωτης δουλειάς και μετρητά 700.000 δραχμές χαμένα τότε, να το μάθω.

Θα πεις, γιατί τα λέω αυτά; Σε μπάζω στο κλίμα της επαρχίας του 90, προ ίντερνετ, προ ευρώ, προ Σένγκεν και μετακινήσεων, για κάποιον που ξεμπέρδεψε με πτυχία και στρατά, και προτίμησε από ιδεολογία, OK πες κι από φόβο, τον τόπο του από πρωτεύουσες και συμπρωτεύουσες, χωρίς επαγγελματικά δικαιώματα ούτε στα χαρτιά, χωρίς καν δικαίωμα στην ανεργία, και με τις ασφαλιστικές εισφορές να τρέχουν…

Πάρε τη διαβρωτική περιγραφή του δύτη για μια επαρχία του 2009, στην εποχή της πληθώρας, της διάχυτης επικοινωνίας, και της ασημαντότητας: του ίντερνετ, των μετακινήσεων, της ιδιωτικής τηλεόρασης, του μπλογκ, του τσατ, και του sms, του youtube και του mp3, του βιβλιονέτ και του άμαζον. Αφαίρεσέ τα όλα αυτά, γύρισε 20 χειμώνες πίσω κι είσαι στο κλίμα. Τότε που αξία είχε και η ταινία της λέσχης, και η μάζωξη για το άκουσμα του καινούριου βινυλίου του Γιώργου, και το πολύωρο ταξίδι με το τρένο (τραίνο, ακόμα, τότε) για την πρώτη της Φέιθφουλ στο Παλάς (α, ρε, Παλάς, πώς κατάντησες), για την (προ)τελευταία του Παύλου στο Αν, για το βιβλιομάζωμα στο Χνάρι, και τους δίσκους στο υπόγειο της Πανεπιστημίου, και στην Ακαδημίας και Σίνα, για το υπόγειο της Φρυνίχου. Τότε που αξία είχε ακόμη το ραδιόφωνο κι η τηλεόραση, κρατική, «ελεύθερη», ή «δορυφορική»…

Τώρα, πρόσχημα είναι ότι ακολουθεί; ή πρόσχημα ήταν όλα τα προηγούμενα; διάλεξε. Πάντως το χειμώνα εκείνο, η κρατική τηλεόραση έδειξε μια γαμιστερή σειρά ντοκιμαντέρ: Ο Μοντέρνος Κόσμος: 10 Μεγάλοι Συγγραφείς. Κοντά στον Ριτς και την Μπρουκ, έδειχνε ακόμη τότε η κρατική φοβερά πράγματα: Soap (Μια Τρελή Τρελή Οικογένεια, θαρρώ το λέγανε), και Δεκάλογο του Κισλόφσκι. Κάτι άλλα ντοκιμαντέρ για το Ρομαντισμό στην Κλασική Μουσική…

Γυρνάω στους 10 μεγάλους συγγραφείς: Με αφορμή ένα έργο του καθενός, αλλά χωρίς να μένουν σε αυτό, το κάθε ωριαίο επεισόδιο αυτής της σειράς του 88, έχει Βρετανούς -κυρίως- ακαδημαϊκούς, να αναλύουν εύστοχα, και χωρίς επιτηδευμένο ακαδημαϊσμό, τη ζωή και το έργο, ενώ μια σειρά ονομαστοί στο θέατρο, ή στο ξεκίνημά τους στο Χόλιγουντ, ηθοποιοί, συμμετέχουν σε δραματοποιημένα αποσπάσματα. Οι δέκα όπως διαλέχτηκαν στη σειρά: Κόνραντ με Μυστικό Πράκτορα, Ντοστογιέφσκι με Έγκλημα και Τιμωρία, Τ.Σ. Έλιοτ με Έρημη Χώρα, Ίψεν, Τζόις με Οδυσσέα, Κάφκα με Δίκη, Μαν με Μαγικό Βουνό, Πιραντέλο με τα Έξι Πρόσωπα που ζητούν Συγγραφέα, Προυστ και Αναζητώντας το Χαμένο Χρόνο, Γουλφ και Κυρία Ντάλογουεϊ.

Λέμε, όχι αδικαιολόγητα, το ίντερνετ τάχει όλα. Αμ δε! Συστηματικά, εδώ και 15 χρόνια, από την πρώτη μου σύνδεση Φόρθνετ, ψάχνω με αλταβίστα, γιάχου και μετά με γούγλη, τη σειρά αυτή. Μυστήριο. Παραγωγή του LWT τότε, παίχτηκε εκεί, τέλη του 80, αρχές 90, και μετά σαν να αποσύρθηκε σε πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες απ’ τις δυο μεριές του Ατλαντικού. Σε ιμπέι και άμαζον βρίσκεις σκόρπιες βιντεοκασέτες σε εξωφρενικές τιμές, σε ντιβιντί δεν τις βρίσκεις σε εμπορικά κανάλια, τύπου άμαζον. Μόνο σε κάτι ινστιτούτα με παράξενα δικαιώματα και σε απίστευτες τιμές.

Μαζί με τα υπόλοιπα διαμαντάκια της περιόδου εκείνης έχω γραμμένα και τα 10 επεισόδια σε δικές μου βιντεοκασέτες, σε χείριστη ποιότητα, τότε που γράφαμε την κάθε κασέτα 15-20 φορές, πριν την αποσύρουμε με το τελικό της περιεχόμενο. Το βίντεο στο σαλόνι έχει δώσει τη θέση του στο ντρίμμποξ με το σκληρό του δίσκο εδώ και μια πενταετία. Έτοιμος ήμουνα, λοιπόν, ν’ αρχίσω να ψάχνω τρόπους να μεταφέρω τις κασέτες μου, έστω και στην κατάσταση που είναι, σε ψηφιακή μορφή.

Όμως τελικά, ναι, το ίντερνετ τα έχει σχεδόν όλα. Έστω 8 στα 10 επεισόδια, λείπει ο Κόνραντ κι ο Προυστ. Ναι, είμαι ένας ευτυχισμένος κομπιουτεράκιας. Ναι, είμαι τόσο χαρούμενος, που θέλω να στα δείξω και σένα. Παράνομα, όπως παλιά, που γράφαμε κασέτες, σ΄ όποιον το ζητούσε. Αλλά ούτε αυτά τα λινκ θα βάλω, όπως δεν έβαλα και κανένα άλλο σχετικό ως τώρα. Με τον γούγλη είναι εύκολο να βρεις όλες τις πληροφορίες για τη σειρά, κι όλα τα άλλα. Για να δεις τα επεισόδια, κι όχι για να με καρφώσεις, στείλε μήνυμα στο μέιλ μου. Ελπίζω το απόσπασμα που ανέβασα στο youtube να μείνει.

ΥΓ. Στην παράλληλη, ή την επόμενη, ζωή μου, όπου έχω μπόλικο χρόνο στο 24ωρο που κρατάει 48 ώρες, θα βάλω κι υπότιτλους. Άμα έχει κανείς χρόνο κι όρεξη σ’ αυτήν, εδώ είμαστε.

Προσθήκη: Ο Προυστ δεν λείπει πια, στο ιμπέι βρέθηκε όλη η σειρά σε βιντεοκασέτες, κι εγώ ανακάλυψα τώρα πόσο αποτελεσματική ήταν η αναλογική τεχνολογία κατά της αντιγραφής: Όλη η σειρά είναι στο ράφι μου, και δεν έχω τρόπο να την ψηφιοποιήσω.

Get Teacher Dude back to his field

Τeacher DudeΔεν τον γνωρίζω παρά μόνο μέσα από το web· τις φωτογραφίες του, τα γραπτά του, τα tweet του, τη δράση που βγάζουν όλα αυτά. Για βιοπορισμό, Εγγλέζος καθηγητής αγγλικών (ένα από τα τυχερά του να είσαι υπήκοος της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας) στη Θεσσαλονίκη, σε κάποιο από τα εκατοντάδες φροντιστήρια ξένων γλωσσών. Για ζωή, φωτογράφος και φωτορεπόρτερ, με αφεντικό την ιδεολογία του.

Του βουτήξανε την Τρίτη τη φωτογραφική τσάντα ενώ έπινε καφέ. Μαζί με όλο το φωτογραφικό του εξοπλισμό, έχασε και διαβατήριο, βιβλιάριο του ΙΚΑ και άλλα έγγραφα. Στην Ελληνική Αστυνομία του δίνουν λίγο λιγότερη σημασία απ’ όση κρατάνε και για τους Έλληνες συμπολίτες του.

Ναι, υπάρχει η πιθανότητα να μην ταιριάζουν τα χνώτα μας κι η ιδεολογία μας. Ναι, μπορεί σήμερα να είναι εδώ, κι αύριο στην άλλη άκρη του κόσμου. Ναι, μπορεί ακόμη και να είναι ένας μέτριος φωτογράφος, ένας κολλημένος ψευτοεπαναστάτης. Γνωρίζω, όμως, πώς είναι να χάνεις από τη μια στιγμή στην άλλη αυτά που σου δίνουν νόημα να ζεις κάθε μέρα, και κάνω το ελάχιστο που μπορώ για να τα ξαναβρεί. ΟΚ, σιγά τα ωά, είναι πανεύκολο. Δεν τα γράφω αυτά για να κοκορευτώ (περίμενα να φύγω από τις πρόσφατες δωρεές, για να το αναρτήσω αυτό). Αλλά για να στερηθείς και συ έναν καφέ, ή κάτι παραπάνω.

 
Με το web η ταλαιπωρία είναι δυο κλικ (δες στα σχόλια της ανάρτησής του, αν σε βολεύει μόνο το paypal).

 
Ενημέρωση 07/02 από το twitter του teacherdude

Hurrah, finally reported the theft of my stuff to the police – took 6 attempts but I did it. Now I can get a new passport. The current savethedude fund stands at 511 euros in tipit and 40 euros in Paypal which is more than I ever imagined – thanks everyone. I’ve decided that ‘ll close the account next Wednesday – 1 week after the loss of my stuff and then use the money to buy a camera. So if you feel like contributing, feel free to do so before Wednesday. After that it takes 48 hrs to go to my bank account – I’ll write up all the details on my blog along with reciepts etc., so that people know where their money has been spent. Already my friend Eleni has lent me her camera so I’m getting back in the saddle. I followed a march on Friday and I felt naked without my camera – kept on wanting to rush ahead and snap away…

 
Ενημέρωση 11/02:

The savethedude TipIt jar is now officially closed – huge thank you to everyone who helped

Πληρώνω ΕΡΤ

licence fee pie Chart

Spending your licence fee http://www.bbc.co.uk/info/licencefee/

Έχω βαρεθεί να ακούω για το «χαράτσι» της ΕΡΤ, που δεν πρέπει να πληρώνουμε, αν δεν γουστάρουμε να δούμε ΕΡΤ, ότι το πληρώνουν άδικα τα κοινόχρηστα της πολυκατοικίας κι η πομόνα του αγρότη, να το καταθέτουμε χωριστά στο παρακαταθηκών, κι άλλα φαιδροεπαναστατικά

Έχω, επίσης, σιχαθεί ν’ ακούω για 800, 700, 600 εργαζομένους σε ολόκληρο BBC, σε αντιπαραβολή με τις 5 χιλιάδες στην ΕΡΤ.

Έχω συνηθίσει να τα ακούω και μία και δύο και τρεις. Χτες, ακόμη, ξανα-μανά email «τι να κάνετε για να μην πληρώνετε την ΕΡΤ». Αλλά με ενοχλεί να τα αναπαραγάγουν άνθρωποι που εκτιμώ. Με ενοχλεί η ευκολία του κάθε μπλόγκερ να μηρυκάσει την κάθε μαλακία του κάθε βουλευτή ή/και πρωκτικού.. Λίγο νιονιό, λίγη κοινή λογική, για το δεύτερο νούμερο δεν έχουν στο κεφάλι τους;

Λοιπόν, ναι, μάγκες μου, η δημόσια τηλεόραση έχει λόγους ύπαρξης πάρα πολλούς. Ναι, αξίζει να την πληρώνουμε. Αυτό λένε οι δικές μου πολιτικές απόψεις, άμα είστε όλοι εσείς φιλελεύθεροι, νεοφιλελεύθεροι, δεν ξέρω ‘γω τι, και πιστεύετε το αντίθετο, είστε κατά πως φαίνεται πρωτοπόροι. Σε όλες τις χώρες, στα άντρα του καπιταλισμού, κρατική ραδιοτηλεόραση υπάρχει και θα υπάρχει. Άμα θέλετε συζητάμε για ποιους λόγους στα σχόλια.

Και όχι, άμα είμαστε κοινόχρηστο πολυκατοικίας, ή πομόνα, δεν την πληρώνουμε (ενημερωθείτε). Ναι, παντού στην Ευρώπη την πληρώνουν, και το γαμημένο το BBC κάνει 143 λιρόνια το χρόνο, με εξαπλάσιο πληθυσμό.

Ναι, θα ήταν δικαιότερο να την πληρώνεις, ή να την πληρώνεις περισσότερο, μόνο αν την βλέπεις. Όχι, αυτό με το υφιστάμενο αναλογικό σύστημα δεν μπορεί να γίνει. Όμως, με το επερχόμενο ψηφιακό μπορεί, και πρέπει να γίνει.

Και κοίτα· πες πως δεν πλήρωνες ΕΡΤ με το λογαριασμό της ΔΕΗ, ούτε συ, ούτε κανείς άλλος. Θα σταματούσε να υπάρχει η ΕΡΤ; Κρατική χρηματοδότηση δεν θα είχε πάλι; Κούνα το λίγο· τι πάει να πει αυτό; Α γεια σου, φόρους! Ποιος θα την πλήρωνε, λοιπόν, τότε; ο συνεπής φορολογούμενος, ακριβώς.

Ααα, μήπως είσαι από τους έξυπνους, τους φοροφυγάδες; Εντάξει, πάσο, καταλαβαίνω τώρα γιατί θες να την κόψεις κι από τη ΔΕΗ. Για να ζεις τζάμπα και λάθρα και από αυτήν την υποχρέωση. Μετά τα βάζουμε με τους μετανάστες…

 
Πάμε τώρα στην άλλη μπαρούφα.

Το βλέπεις αυτό; Είναι κομμάτι από την ετήσια έκθεση λειτουργίας του BBC, την πιο πρόσφατη, την περσινή. Δημόσιο Δεδομένο. Διαβάζεις; πίνακας δεξιά: 17.078 υπάλληλοι μέσα στο νησί (με ισοδυναμία σε πλήρους απασχόλησης· παναπεί, είναι και παραπάνω, στην πραγματικότητα). Δες και στην εισαγωγική παράγραφο: σε 43 χώρες πάνω από 23.000, συνολικά.

Εντάξει; Κοίτα μην παρασυρθείς, ο κάτω πίνακας, βρε κουτέ, είναι ποσοστιαίος, επί τοις εκατό. Γκέγκε; Κι ο άλλος μιλάει για διευθυντικό προσωπικό. Λες αυτούς τους 800 να είδε ο Ψ. που ζήλεψε λαοτιανούς -κι όχι μόνο- κι έφερε κι αυτός μπλογκομπόχα στη βουλή;

Ξέρω, σ’ ακούω. Έχεις κάθε δίκιο. Άλλο 3 τηλεοπτικά κανάλια, 2 -ή 3;- περιφερειακά στούντιο, 1 δορυφορικό τηλεοπτικό κανάλι, 4 ψηφιακά, 19 περιφερειακοί ραδιοφωνικοί σταθμοί, 6 πανελλήνιας εμβέλειας, 2 διεθνούς, κι άλλοι 3 -2 τοπικής και 1 διεθνούς εμβέλειας- της ΕΡΤ-3, 3 ορχήστρες, 1 χορωδία, 1 site, 1 περιοδικό, κι άλλο, τα πολλαπλάσια των Βρετανών, που βαριέμαι να τα απαριθμήσω.

Αλλά, μάγκα μου, και μπλόγκερ μου, μην το χάνεις το δίκιο σου αναίτια.

Το πρόβλημα δεν είναι η ύπαρξη κρατικής τηλεόρασης. Ούτε η χρηματοδότησή της (και) από τους πολίτες. Πρόβλημα είναι το μέγεθός της, πρόβλημα είναι το πλήθος των υπαλλήλων της, αλλά, έλεος, μην γίνεσαι παπαγαλάκι, δεν επιχειρηματολογείς ενάντια σε κάτι ανορθολογικό, εκτοξεύοντας βλακείες (σκέψου, κιόλας, μπας και κάποιοι, έτσι σε θέλουν;).

Πρόβλημα είναι οι αργόμισθοι, οι σύμβουλοι κι οι κηφήνες, πρόβλημα είναι ολωνών οι αμοιβές, πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει μειονοτική γλωσσική πολιτική για να εκφραστεί και μέσα από την κρατική τηλεόραση, πρόβλημα είναι ότι διαρρέουν λίστες αόριστες με ανακατεμένα ακαθάριστα ποσά, ετήσια ή εξαμηνιαία, αχταρμάδες με δημοσιογράφους, τεχνικούς, καρεκλάτους, που συμπτωματικά δεν περιλαμβάνουν αρεστούς, μελλοντικά αρεστούς, και γενικώς άριστους.

Πρόβλημα είναι ότι δεν έχουμε τέτοιες ετήσιες αναφορές, όπως του BBC, κι ούτε μας περνάει από το μυαλό να τις απαιτήσουμε, γιατί ασχολούμαστε με ανεμόμυλους, και αυτοϊκανοποιούμαστε με μπάνερ αλά ντάριο φο.

 
Σχετικά
ert-archives.gr: 204 ώρες βίντεο και 1000 φωτογραφίες, 2,25 εκ ευρώ! και σχόλια
Κι άλλο blog;
«bloggers είμαστε, ανακυκλώνουμε και καμιά μαλακία, να περνάει η ώρα…» (part 1)
«bloggers είμαστε, ανακυκλώνουμε και καμιά μαλακία, να περνάει η ώρα…» (part 2)

Plonk για το WordPress

xkcd online communities

Γουστάρεις πολύ ένα στέκι, τους θαμώνες του, την ατμόσφαιρά του, αυτά που σου δίνει, κι αυτά που δίνεις εσύ. Όμως είναι και δυο-τρεις εκεί μέσα που δεν αντέχεις, που σου χαλάνε πολύ συχνά το κλίμα. Έχεις προσπαθήσει καλόπιστα και να συνεννοηθείς, και να τους αγνοήσεις. Δεν γίνεται όμως. Κι όλοι είστε ισότιμοι, όλοι λέτε το μακρύ σας και το κοντό σας· ακόμη κι αν κάνεις πως δεν τους ακούς, θα τους πάρει τ΄ αυτί σου, γιατί στο ίδιο τραπέζι έχει κι άλλους συνδαιτυμόνες.

Τι κάνεις, λοιπόν; Ν’ αφήσεις το στέκι εξαιτίας τους είναι η τελευταία λύση, να χάνεις την ηρεμία σου φαίνεται τελικά αναπόφευκτο. Δεν έχεις και το δικαίωμα να αποφασίζεις εσύ ποιοι μένουν και ποιοι φεύγουν απ’ το στέκι.

Στα παλιά τα χρόνια, τη βγάζαμε στις BBS, και μετά στα newsgroup του usenet. Η επικοινωνία ήταν το ίδιο ασύγχρονη και του τύπου ένας προς όλους με το σημερινό σχολιασμό στα ιστολόγια, και με τα φόρουμ, με τη βασική διαφορά ότι δεν υπήρχε κεντρικός έλεγχος· moderation, ντε, ή αυτός ήταν πολύ διακριτικός. Ό,τι έλεγες -έγραφες- ανέβαινε στο σέρβερ του γκρουπ αυτούσιο για πάντα. Υπήρχε ένα σύνολο από «άγραφους κανόνες», που γρήγορα χρειάστηκε να γραφούν, μέσα στο netiquette, για όσους ήταν αναγκαία και αυτή ακόμη η κωδικοποίηση της κοινής λογικής, κι από κει και πέρα ο καθένας διάλεγε όποιο στέκι ήθελε και συμπεριφερόταν όπως νόμιζε.

Ευτυχώς, λοιπόν, εκείνα τα αρχαία χρόνια είχαμε τα killfile. Μία, δύο, τρεις,  για όποιον ήταν φανερό ότι η περαιτέρω συνύπαρξη ήταν μάταια, ο δρόμος για τον πάτο του κουβά ερχόταν με ένα ηχηρό *plonk*.  Κάθε ανάρτηση από το συγκεκριμένο χρήστη, ή με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, έπεφτε στο κατάλληλο φίλτρο, και δεν έφτανε σε σένα ποτέ. Τα ευεργετικά αποτελέσματα της κίνησης ήταν άμεσα. Λιγότερος θόρυβος, ξανακερδισμένη ηρεμία, ενασχόληση με τα ουσιαστικά.

There are idiots everywhere, and this is why *plonk* is needed.

Ο ph7 (ούτε χημικός, ούτε ο Peter Hammill) μας χαρίζει το killfile στο wordpress.com. Εγκαταστήστε πρώτα το greasemonkey extension στον firefox, αν δεν το έχετε ήδη. Μετά, ζητήστε την εγκατάσταση του σκριπτ plonk4wp plonk4wp. Έτοιμοι. Το σκριπτ ενεργοποιείται σε κάθε blog του wordpress.com.

Ενώ, λοιπόν, είστε σε ένα τέτοιο, κάντε δεξί κλικ στο εικονίδιο της μαϊμούς και από το User Script Commands… επιλέξτε Edit wordpress ‘plonklist’. Εδώ είναι η λίστα των ανεπιθύμητων θορυβούντων. (Αντι)γράψτε τα ονόματά τους, χωρίζοντάς τα με κόμμα. Δεν θα τους ξαναδείτε μπροστά σας σε οποιοδήποτε μπλογκ του wordpress.com. Στη θέση των σχολίων τους θα υπάρχει λίγο κενό διάστημα, ενώ η πιθανή υπάρχουσα αρίθμηση των σχολίων δεν θα χαλάει. Οι θορυβούντες απαλείφονται επίσης και από τα πρόσφατα σχόλια στο sidebar.

Το σκριπτ έχει δοκιμαστεί επιτυχώς με αρκετά theme: Redoable Lite, Andreas09, Kubrick, Mistylook, Sunburn, Grid Focus. Προς το παρόν δεν λειτουργεί με τα Cutline, Freshy, Tarski, ChaosTheory. Σε επόμενη έκδοση θα μας απαλλάξει και από το θόρυβο στο tvxs και στα μπλογκ του blogger.

ph7, ευχαριστούμε!

ΥΓ. Θυμηθείτε να τους φιλτράρετε και στα ηλεμηνύματα που παίρνετε, με την εγγραφή σας σε ειδοποιήσεις για το σχολιασμό.
Όταν σας έρθει η περιέργεια, για το τι χάνετε (999 φορές στις 1000 τίποτε, τέτοιοι τύποι σπανίως συνεισφέρουν στη συζήτηση), μπορείτε να απενεργοποιήσετε προσωρινά είτε μόνο το συγκεκριμένο σκριπτ (δεξί κλικ, στη μαϊμού και «ξετικάρισμα»), ή τη μαϊμού ολόκληρη (κλικ και θα θαμπώσει).

ΥΓ2. Αρκετοί από εσάς δεν έχετε αντιληφθεί ότι η Google, και το Google Chrome μαζί, έχουν πάψει από χρόνια να είναι no evil. Μέχρι να το καταλάβετε, χρησιμοποιείτε το Tampermonkey και για το plonk4wp.

Ο Χίτλερ μαθαίνει ότι τα ελληνικά δεν έχουν εκατομμύρια λέξεις

Η ιστορία καλά βαστάει χρόνια τώρα. Μια άκρη του νήματος από δω.

Οι ελληνικοί υπότιτλοι ενεργοποιούνται δεξιά από τον «ήχο» και το «full screen».

Ενημέρωση: Θα ήταν κρίμα να μην εκμεταλλευτώ την ανάρτηση του αγαπητού Οπουτζή. Στο βίντεο, λοιπόν, έχουν προστεθεί υπότιτλοι και σχολιασμός στα αγγλικά, που ελέγχονται από τα αντίστοιχα κουμπιά στην ίδια θέση. Να σημειώσω, επίσης, ότι πάνω δεξιά από τα κλιπ στο youtube υπάρχει και το κουμπί μεγέθυνσης του κλιπ <–>.

Για καλύτερο χειρισμό και ευκολότερη ανάγνωση σχολιασμού και υποτίτλων, δείτε το κλιπ στη σελίδα του youtube.

Ξανά, τέλος εποχής


Το γαμώτο δεν είναι ότι πεθαίνουν άνθρωποι σαν τη Mercedes Sosa. Είναι ότι κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, ξανασκέφτεσαι πόσο πιο εύκολο ήταν το ιδεολογικό σου τακτοποίημα πριν 20 ή 25 χρόνια. Υπήρχε το καλό, υπήρχε το κακό, υπήρχε η ορμή να διαλέξεις πλευρά. Νάταν η εποχή, νάταν η νιότη, νάταν η απουσία πληροφορίας, η απουσία υπερπληροφόρησης, η βραδύτητα;

Φαύλοι κύκλοι, συνέχεια

Δευτέρα πρωί πρωί, λοιπόν, τηλέφωνο για «υποστήριξη». Ωραία, βρέθηκε το σέρβις ταγκ, να η καρτέλα, έτοιμοι. Το και το, α, μάλιστα. Σίγουρα είναι πρόβλημα του λειτουργικού, η εταιρεία του λάπτοπ δεν ευθύνεται. Ναι, είναι γνωστό ότι η εταιρεία του λειτουργικού δεν παρέχει υποστήριξη στην περίπτωση αγοράς με το τελευταίο ενσωματωμένο, οπότε και η ευθύνη ανήκει στον συναρμολογητή /κατασκευαστή.

-Τι μπορούμε να κάνουμε; Να δοκιμάσουμε μια επιδιόρθωση εκκινώντας σε κονσόλα από το dvd του λειτουργικού που έχετε. Οι πιθανότητες μάλλον δεν είναι μεγάλες, αλλά δεν χάνουμε τίποτε (το ότι χάσαμε ήδη 60 ώρες, δεν απασχολεί κανέναν). Ε, μετά δοκιμάζουμε, από το dvd πάντα (πώς;) κι ένα πισωγύρισμα, αρκετά πίσω, ακόμη πιο πίσω από κει που ήδη δοκιμάστηκε, στους έξι μήνες, ας πούμε, ή στον ένα χρόνο. -Αυτό ονομάζεται υποστήριξη; Είναι κάτι που δεν θα μπορούσα να κάνω μόνος μου; -… -Κι αν δεν πιάσει κι αυτό, μπακάπ, φορμάτ και εγκατάσταση, απ’ την αρχή, αυτοματοποιημένη, όμως, μην ανησυχείτε. -Και μήπως σε όλο αυτό το πείραμα, κάθε δοκιμή θα κάνει ακόμη πιο μπάχαλο το σύστημα; Μήπως με το να μπει κανείς στη διαδικασία αυτή, οδηγείται νομοτελειακά στην πλήρη επανεγκατάσταση; -Ε, ναι, τι να κάνουμε, εμείς κυρίως χάρντγουερ υποστηρίζουμε.
 
>> έτοιμοι για νέο φαύλο κύκλο…