Μόνο παραδοσιακά μμε, στον Ιστό λένε ό,τι θέλουν…

1. Μαθήματα ιστορίας και ελληνικής γλώσσας
Για ένα ψήφο, ρε γαμώτο…

2. -Εσύ το είπες -Όχι, εσύ με παρέσυρες.
Για συγγνώμη, ούτε λόγος…
«Λάτρευα την οικονομική θεωρία αλλά σιχαινόμουν τα λογιστικά και ήμουν σκράπας στα μαθηματικά» -από πρόσφατη συνέντευξη ενός από τους «δημοσιογράφους» της ανατροπής. Το πρόβλημα της χώρας σε 13 λέξεις.

106 κύπελλα στις εθνικές διοργανώσεις

Να ήταν η γκουγκλομετάφραση, θα έβγαζε 106 καπέλα, και θα ήταν κοντά στην αλήθεια.

Όμως, για τον ημιμαθή «δημοσιογράφο» -από αυτούς που γέμισε ξανά η κρατική τηλεόραση- 106 κούπες είναι ψιλοπράγμα· με 5 κύπελλα τη σεζόν, τα φτάνεις μια χαρά άμα είσαι 21 χρόνια κορυφαίος (και στις εθνικές διοργανώσεις μόνο, ε! -πού να μετρήσουμε και τις διεθνείς, δηλαδή…).

Μην αναρωτιέστε γιατί δεν ποστάρω

(σιγά, δηλαδή, μην αναρωτιέται κανείς, αλλά λέμε…)
Γιατί δεν υπάρχει σωτηρία. Τελεία και παύλα. Σχεδόν πριν ένα χρόνο, παραφράζοντας μα παράφραση, έγραφα ότι μέσα στο Ίντερνετ δεν υπάρχει σωτηρία. Από τότε τι έχει αλλάξει;

Μια συνταξιοδότηση με προαναγγελία «ινστιτούτου», ένα εφετείο που ανάθεμα κι αν βγάλει κάτι, νόμοι μεσαίωνα που παραμένουν, κι ένας φίλος να με αποτελειώνει σήμερα με την έγκυρη εφημερίδα:

Ο ανύπαρκτος Ιταλός αστροναύτης
Κλικ για το πλήρες έγκυρο «άρθρο»…

Τους το σφυρίξανε και το μαζέψανε, με άλλ’ αντ’ άλλων αντικατάσταση, δίχως ντροπές ή συγγνώμες,ούτε γάτα ούτε ζημιά… -μέχρι την επόμενη φορά. Δεκάδες «ενημερωτικοί» ιστότοποι, έγκυροι κι άκυροι, επιμένουν και πρώτη-πρώτη η έγκυρη, απαθανατισμένη.

Αναρωτιέμαι, στη στρατιά των ανύπαρχτων ή των αγνώριστων πάει ο ο Ιταλός αστροναύτης της πολυθρόνας;

Άμα λατρεύεις την μπάλα, είναι απορίας άξιο να διαδηλώνεις

Δημήτρης Απόκης (δημοσιογράφος ΝΕΡΙΤ -και ΕΡΤ και ΔΤ και ΔΟΛ…): Ακριβώς, είναι απορίας άξιο, Φάνη, σε μία χώρα, στην οποία η μπάλα θεωρείται θεά, να έχουμε αυτά τα προβλήματα ενόψει της μεγαλύτερης διοργάνωσης του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Υπάρχουν συνεχείς διαδηλώσεις, τα συνεχή σοβαρά επεισόδια, το έγκλημα στους δρόμους των μεγάλων πόλεων της Βραζιλίας, και η απεργία των αστυνομικών έρχεται να προστεθεί στις ανησυχίες της διεθνούς κοινότητας για το κατά πόσο θα πετύχει αυτή η διοργάνωση, αλλά και οι άλλες διοργανώσεις, γιατί, ως γνωστόν, η Βραζιλία έχει αναλάβει όλες τις μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις στο άμεσο μέλλον.

Ξέχασε κάποιες εκατοντάδες αξιοπερίεργους ψιλο-θανάτους εργατών…

όου, ντίαρ!

Εφ. Μακεδονία, 17-11-1978
Εφ. Μακεδονία, 17-11-1978
Mου βαράει κατευθείαν στα μηλίγγια, εδώ και πολύ καιρό, εκείνη η εκφορά μι-κι-ό και συχνά μι-κι-όου [σικ, ηχητικόν], που υποτίθεται ότι αποδίδει το ΜΚΟ -ανθρωπινά, μι-κάπα-όμικρον, άντε μι-κάπα-ο.

Για όλους εμάς τους σαρανταφεύγα και, μι-κι-ό υπήρξε μόνο το ΜΗχανογραφικό Κέντρο του Υπουργείου Οικονομικών, μετέπειτα ΚΕντρο Πληροφορικής του Υπουργείου Οικονομικών, και σήμερα, μεγαλεία, Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων*.

Γουγλίζοντας, ωστόσο, βλέπω με ΜΗΚΥΟ να αποδίδονται οι ΜΗ ΚΥβερνητικές Οργανώσεις, ως εκεί έχει φτάσει το κακό. Κι αναρωτιέμαι, η λανθασμένη εκφορά με μια δόση αόριστης θύμησης είναι που μετεξελίξανε τις ΜΚΟ σε ΜΗΚΥΟ, ή πρόκειται για αυθεντική ασχετίλα επίδοξων επινοητών αρκτικόλεξων; Όσο για κείνο το σουσουδίστικο καταληκτικό όου στην εκφορά, που σέρνουν από συνταξιούχοι διπλωμάτες ως βουλευτές και δημοσιογράφοι, σαφώς δούλεψε η ισχυρή έλξη από το εν-τζι-όου, τι διάολο τρισχιλετείς είμαστε…

Α, και πέρα από πακτωλούς εκαταμμυριών, οι ΜΚΟ βολεύουν και για λιγότερο εξώφθαλμα, ανάλογα, σάπιες και κερδοφόρες, ωστόσο, διαδρομές.

 
 

* το γιατί μόνο το Υπουργείο Οικονομικών δικαιούται Πληροφοριακά Συστήματα, άξια Γενικής Γραμματείας, δείχνει την αντίληψη του Κράτους για την Πληροφορική: εισπρακτικό εργαλείο.

** Θυμάμαι καλά ότι κάτι Γιούνιβακ του ΜΗΚΥΟ ήταν που έτρεχαν και τα αποτελέσματα των εκλογών τα πρώτα χρόνια της ΔΕΛΤΑ Πληροφορικής;

*** Θυμήθηκα, τώρα, και τους εθελοντές σχολικούς τροχονόμους που θέλανε διορισμό…

Σ’ ευχαριστώ, ω, μεγάλε ρουφιάνε!

Παρασύρομαι όλο και πιο συχνά απ’ το τουίτερ, ξεχνώντας τον εφήμερο χαρακτήρα του, ξεχνώντας ότι πρακτικά ένα 48ωρο είναι όλο κι όλο το περιθώριο να διαβαστεί και να συζητηθεί, άσε που πρακτικά είναι αδύνατον να συζητηθεί, ό,τι γράφεται· κι ότι παρόμοια αδυσώπητα στενό είναι το παράθυρο για ν’ αναζητήσεις ο,τιδήποτε, να πας πίσω στο χρόνο, στο δικό σου χρόνο…

Δεν είναι, λοιπόν, για το τουίτερ οι σκέψεις μου για το σκότωμα του Google Reader. Είναι για εδώ, για να μείνουν, να τις διαβάσω και σε τρεις μήνες, και σε δεκατρείς.

Σκόρπια, και τελώντας σε σύγχυση:

Άλλο RSS aggregator και archiver, κι άλλο κοινωνικό μέσο.

Αν η Google δεν μπορεί -ή δεν θέλει πια- να συντηρήσει μια τέτοια υπηρεσία σήμερα, με τι καρδιά θα εμπιστευτώ οποιαδήποτε άλλη και με τι προσδόκιμο ζωής;

Σε μια τόσο scalable υπηρεσία, λίγη σημασία για το κόστος της και την κερδοφορία της έχει το αν παρέχεται επί πληρωμή, ή όχι. Με τη συνδρομή θα βγεις για λίγο χρόνο με λίγους πελάτες· ανέβα τάξεις μεγέθους, κι η συνδρομή γίνεται τετριμμένος παράγοντας.

Και μετά τον Reader, τι ακολουθεί για τον Feedburner;

Δεν ξέρω για σένα, αλλά μέσα στον Reader μου ζουν ποστ και μπλογκ πεθαμένα από χρόνια· άνθρωποι που μου κάνανε παρέα, που μιλήσαμε, ή που μαλώσαμε. Είναι εκεί, ολόκληρα τα ποστ, η μόνο οι περιλήψεις τους να με τσαντίζουν.

Δεν ξέρω για σένα, αλλά ο Reader είναι πηγή πολύτιμη για αναζητήσεις -όχι μόνο σε τίτλους κι ετικέτες, αλλά στο πλήρες κείμενο των ποστ.

Να/θα πεθάνει το πλας, όπως πέθανε το γουίβ.

Αυτό που σκοτώνουν δεν είναι ο Reader· είναι το μπλόγκιν -υπέρ του μάικρο-χασομέρειν, υπέρ του δήθεν λόγου και διαλόγου, μα στην πραγματικότητα υπέρ του νέου τύπου τηλεόρασης, που έκλεισε την άλλη τηλεόραση και χαρήκαμε. Θα καμωνόμαστε πως συζητάμε, θα καμωνόμαστε πως σκεφτόμαστε.

Μας πήραν το πληκτρολόγιο, μας πήραν το ποντίκι, μας άφησαν το δάχτυλο πάνω σε μια οθόνη, κι ενθουσιαστήκαμε. Μας αλλοτρίωσαν τούτο το μέσο που τόση δημιουργία, ατομική έκφραση, ελευθερία κι αναρχία μας υποσχόταν, και μας το κατάντησαν συσκευή σχεδόν αποκλειστικά γι’ ανάγνωση, για θέαση, για κατανάλωση, σαν το χαζοκούτι, με μια επίφαση διαδραστικότητας. Ε, αφού οι ίδιοι γίναμε θεατές κι αναγνώστες του εφήμερου, του μικρού, του αστραπιαίου, τι να τον κάνουμε πια τον Αναγνώστη;

Θα το ξανάγραφα αυτό το ποστ, νάχει πιο αρχή μέση και τέλος, αλλά δε θέλω.

Samuel Beckett: As the Story Was Told

Wikimedia CommonsΓια τους 5-10 που περνάνε από εδώ, και τους 2-3 που είναι μπεκετικοί, η υπενθύμιση:

Κανάλι της Βουλής, Τετάρτη 5/12, 23:10, Samuel Beckett: As the Story Was Told, 1ο μέρος

Κανάλι της Βουλής, Παρασκευή 5/12, 23:10, Samuel Beckett: As the Story Was Told, 2ο μέρος

Οι ώρες -και οι μέρες, ενίοτε- στο κανάλι είναι κατά προσέγγιση, ξέρουμε να περιμένουμε, ωστόσο…

Κι επειδή είχα παραλείψει να ενημέρωσω γι’ αυτό, ο μοναχοφάης, μπορώ να επανορθώσω. Α, να ειδοποιήσω κι εδώ.