Διατεταγμένη αποστολή

[Ορίστε, το μπλογκ ζει!] Αφήνω εδώ ένα σχόλιο που ακόμα είναι στη σπαμοπαγίδα για εκεί που γράφτηκε. Με την ευκαιρία, συμπληρώνω λίγα πράγματα:

1. Αν κάποιος έχει πάρει τη φυλλάδα της «πρώτης Κυριακής μετά την του Χριστού Γέννησιν», θα εκτιμούσα να δούμε μια φωτογραφία του έντυπου άρθρου, για να συγκρίνουμε με ό,τι απέμεινε ονλάιν.

2. Αυτό που είναι ονλάιν, άλλαξε 2-3 φορές (σταμάτησα να το παρακολουθώ, δεν ξέρω ακριβώς).
Η αρχική εισαγωγή στο ανυπόγραφο άρθρο είναι τερατούργημα επιχειρηματολογίας https://pbs.twimg.com/media/EM-FZLHXsAAZeuP.jpg και https://pbs.twimg.com/media/EM-FZs_WwAIgSEi.jpg (λογικά, έχει μείνει στην έντυπη εκδοχή):

Ημέρα του αγέννητου παιδιού: Δεν έχει περάσει πολύς καιρός που οι οπαδοί της Ουνιόν Βερολίνου στο πρώτο παιχνίδι της αγαπημένης ομάδας τους στην Bundesliga «έφεραν» [sic τα εισαγωγικά] μαζί τους στο γήπεδο τις φωτογραφίες των νεκρών οπαδών της Ουνιόν. Ανατριχίλα.

Ηλικιωμένες γυναίκες κρατούσαν στα χέρια τους φωτογραφίες των ανδρών τους, άνδρες των γυναικών τους, μάνες και πατεράδες τραγουδούσαν τα συνθήματα της ομάδας τους με τις φωτογραφίες των νεκρών παιδιών τους στα χέρια.

Συνθήματα που και αυτοί που έφυγαν από τον μάταιο τούτο κόσμο τραγουδούσαν όταν βρίσκονταν στις εξέδρες του γηπέδου της Ουνιόν. Όλους αυτούς τους συνέδεε η αγάπη τους προς την ίδια ομάδα και ένα όνειρο που δεν στάθηκαν τυχεροί να το ζήσουν.

Να δουν την Ουνιόν στην Α’ κατηγορία του γερμανικού ποδοσφαίρου. Πόσοι πατεράδες δεν θα ήθελαν να πανηγυρίσουν ένα γκολ της ομάδας τους αγκαλιά με το παιδί τους. Αγκαλιά με τον γιο ή την κόρη τους.

Πόσοι πατεράδες δεν έχουν πανηγυρίσει στην Ελλάδα τα γκολ τις [sic] αγαπημένης τους ομάδας αγκαλιά με τα παιδιά τους γιατί δεν γεννήθηκαν ποτέ; Πόσοι; Με μία πρόχειρη ματιά στα…

Η βλακεία σχολιάστηκε στα μέσα, οπότε, πολύ απλά, αφαιρέθηκε, ενώ μπήκε ξαφνικά και υπογραφή

Παράλληλα προέκυψε και εντιτόριαλ, όπου για 350.000 εκτρώσεις με μέσο κόστος 400 ευρώ ανά έκτρωση, ο πολλαπλασιασμός του έβγαζε 200 εκατομμύρια ευρώ. Πάλι επισημάνθηκε στα μκδ, όποτε χαλαρά αφαιρέθηκε όλη η πρόταση! Όταν επισημάνθηκε στα μκδ ότι ο εξωφρενικός υπολογισμός παραμένει στο κύριο άρθρο, τότε πολύ απλά, προστέθηκε η φράση «μαζί με τα όποια επιπλέον έξοδα».

Κι από πάνω, ο κύριος επικαλέστηκε και τον ψευδοβολταίρο, να μπορεί να γράφει και να σβήνει ό,τι θέλει…

Και πολύ δεν ασχοληθήκαμε;

3. Άραγε τι μέρα του αγέννητου παιδιού είναι αυτή; Όχι φυσικά διεθνής, γιατί (α) αυτή είναι στις 25 Μαρτίου που άλλα γιορτάζουμε εμείς και (β) είναι του διαβολικού Πάπα! Τι σχέση έχει η ορθοδοξία με αιρετικούς; Άλλωστε, σε καταπιεσμένους της Λατινικής Αμερικής καθιερώθηκε αυτή. Τι είμαστε εμείς; μπανανία; Εμείς έχουμε από φέτος τη δικιά μας, την ατόφια, εκάστην πρώτη Κυριακήν μετά την του Χριστού Γέννησιν. Είπαμε, κα-νο-νι-κό-τη-τα! Προτείνω από του χρόνου, να γράφουν και τα παιδιά έκθεση σε σχετικό διαγωνισμό.

Ποιοι είναι αυτοί οι afistemenaziso, των οποίων οι προτάσεις γίνονται πανηγυρικά δεκτές από την Ιερά Σύνοδο; Γνωστοί και μη εξαιρετέοι. Το τηλέφωνο επικοινωνίας, είναι σ’ αυτούς:ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ (ΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ)- ΠΕΦΙΠ, Ακαδημίας 78Δ & Κιάφας, 10678 Αθήνα, 210-3802615, 210-3838496, Fax: 210-3839509 http://www.pefip.gr pefip@otenet.gr

Άλλη μία «οργάνωση», μη κυβερνητική, υποθέτω, νάχουμε και φορολογικές ατέλειες. Φάντασμα, φυσικά, σκέτο ένα τεμπλέιτ της πόρσε, με όλες τις βιωματικές ιστορίες, δανεισμένες από ψεκασμένους αμερικανούς. Ναι, αλλά, συνομιλητής της εκκλησίας, του κράτους, της Κεραμέως…

afistemenaziso

Φαντάζομαι θαυμάσατε και το Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει, μεταξύ του παπαδαριού…

4. Για τους αριθμούς, ενδιαφέροντα νήματα είναι και αυτό https://twitter.com/manchurian/status/1212404257116299265 κι αυτό https://twitter.com/EmmanuelSchizas/status/1211362836846432257

Α, και καθόλου παπαδοπαίδι αυτός ο διευθυντής. Τι, γίνεται και με την εκκλησία, και με το στοιχηματισμό, και με τις φυλλάδες των χούλιγκαν; Αχυράνθρωπος σε άλλη μία διατεταγμένη αποστολή.

 

Μόνο παραδοσιακά μμε, στον Ιστό λένε ό,τι θέλουν…


1. Μαθήματα ιστορίας και ελληνικής γλώσσας
Για ένα ψήφο, ρε γαμώτο…


2. -Εσύ το είπες -Όχι, εσύ με παρέσυρες.
Για συγγνώμη, ούτε λόγος…
«Λάτρευα την οικονομική θεωρία αλλά σιχαινόμουν τα λογιστικά και ήμουν σκράπας στα μαθηματικά» -από πρόσφατη συνέντευξη ενός από τους «δημοσιογράφους» της ανατροπής. Το πρόβλημα της χώρας σε 13 λέξεις.

106 κύπελλα στις εθνικές διοργανώσεις

Να ήταν η γκουγκλομετάφραση, θα έβγαζε 106 καπέλα, και θα ήταν κοντά στην αλήθεια.

Όμως, για τον ημιμαθή «δημοσιογράφο» -από αυτούς που γέμισε ξανά η κρατική τηλεόραση- 106 κούπες είναι ψιλοπράγμα· με 5 κύπελλα τη σεζόν, τα φτάνεις μια χαρά άμα είσαι 21 χρόνια κορυφαίος (και στις εθνικές διοργανώσεις μόνο, ε! -πού να μετρήσουμε και τις διεθνείς, δηλαδή…).

Μην αναρωτιέστε γιατί δεν ποστάρω

(σιγά, δηλαδή, μην αναρωτιέται κανείς, αλλά λέμε…)
Γιατί δεν υπάρχει σωτηρία. Τελεία και παύλα. Σχεδόν πριν ένα χρόνο, παραφράζοντας μα παράφραση, έγραφα ότι μέσα στο Ίντερνετ δεν υπάρχει σωτηρία. Από τότε τι έχει αλλάξει;

Μια συνταξιοδότηση με προαναγγελία «ινστιτούτου», ένα εφετείο που ανάθεμα κι αν βγάλει κάτι, νόμοι μεσαίωνα που παραμένουν, κι ένας φίλος να με αποτελειώνει σήμερα με την έγκυρη εφημερίδα:

Ο ανύπαρκτος Ιταλός αστροναύτης

Κλικ για το πλήρες έγκυρο «άρθρο»…

Τους το σφυρίξανε και το μαζέψανε, με άλλ’ αντ’ άλλων αντικατάσταση, δίχως ντροπές ή συγγνώμες,ούτε γάτα ούτε ζημιά… -μέχρι την επόμενη φορά. Δεκάδες «ενημερωτικοί» ιστότοποι, έγκυροι κι άκυροι, επιμένουν και πρώτη-πρώτη η έγκυρη, απαθανατισμένη.

Αναρωτιέμαι, στη στρατιά των ανύπαρχτων ή των αγνώριστων πάει ο ο Ιταλός αστροναύτης της πολυθρόνας;

Άμα λατρεύεις την μπάλα, είναι απορίας άξιο να διαδηλώνεις

Δημήτρης Απόκης (δημοσιογράφος ΝΕΡΙΤ -και ΕΡΤ και ΔΤ και ΔΟΛ…): Ακριβώς, είναι απορίας άξιο, Φάνη, σε μία χώρα, στην οποία η μπάλα θεωρείται θεά, να έχουμε αυτά τα προβλήματα ενόψει της μεγαλύτερης διοργάνωσης του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Υπάρχουν συνεχείς διαδηλώσεις, τα συνεχή σοβαρά επεισόδια, το έγκλημα στους δρόμους των μεγάλων πόλεων της Βραζιλίας, και η απεργία των αστυνομικών έρχεται να προστεθεί στις ανησυχίες της διεθνούς κοινότητας για το κατά πόσο θα πετύχει αυτή η διοργάνωση, αλλά και οι άλλες διοργανώσεις, γιατί, ως γνωστόν, η Βραζιλία έχει αναλάβει όλες τις μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις στο άμεσο μέλλον.

Ξέχασε κάποιες εκατοντάδες αξιοπερίεργους ψιλο-θανάτους εργατών…

όου, ντίαρ!

Εφ. Μακεδονία, 17-11-1978

Εφ. Μακεδονία, 17-11-1978

Mου βαράει κατευθείαν στα μηλίγγια, εδώ και πολύ καιρό, εκείνη η εκφορά μι-κι-ό και συχνά μι-κι-όου [σικ, ηχητικόν], που υποτίθεται ότι αποδίδει το ΜΚΟ -ανθρωπινά, μι-κάπα-όμικρον, άντε μι-κάπα-ο.

Για όλους εμάς τους σαρανταφεύγα και, μι-κι-ό υπήρξε μόνο το ΜΗχανογραφικό Κέντρο του Υπουργείου Οικονομικών, μετέπειτα ΚΕντρο Πληροφορικής του Υπουργείου Οικονομικών, και σήμερα, μεγαλεία, Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων*.

Γουγλίζοντας, ωστόσο, βλέπω με ΜΗΚΥΟ να αποδίδονται οι ΜΗ ΚΥβερνητικές Οργανώσεις, ως εκεί έχει φτάσει το κακό. Κι αναρωτιέμαι, η λανθασμένη εκφορά με μια δόση αόριστης θύμησης είναι που μετεξελίξανε τις ΜΚΟ σε ΜΗΚΥΟ, ή πρόκειται για αυθεντική ασχετίλα επίδοξων επινοητών αρκτικόλεξων; Όσο για κείνο το σουσουδίστικο καταληκτικό όου στην εκφορά, που σέρνουν από συνταξιούχοι διπλωμάτες ως βουλευτές και δημοσιογράφοι, σαφώς δούλεψε η ισχυρή έλξη από το εν-τζι-όου, τι διάολο τρισχιλετείς είμαστε…

Α, και πέρα από πακτωλούς εκαταμμυριών, οι ΜΚΟ βολεύουν και για λιγότερο εξώφθαλμα, ανάλογα, σάπιες και κερδοφόρες, ωστόσο, διαδρομές.

 
 

* το γιατί μόνο το Υπουργείο Οικονομικών δικαιούται Πληροφοριακά Συστήματα, άξια Γενικής Γραμματείας, δείχνει την αντίληψη του Κράτους για την Πληροφορική: εισπρακτικό εργαλείο.

** Θυμάμαι καλά ότι κάτι Γιούνιβακ του ΜΗΚΥΟ ήταν που έτρεχαν και τα αποτελέσματα των εκλογών τα πρώτα χρόνια της ΔΕΛΤΑ Πληροφορικής;

*** Θυμήθηκα, τώρα, και τους εθελοντές σχολικούς τροχονόμους που θέλανε διορισμό…

Σ’ ευχαριστώ, ω, μεγάλε ρουφιάνε!

Παρασύρομαι όλο και πιο συχνά απ’ το τουίτερ, ξεχνώντας τον εφήμερο χαρακτήρα του, ξεχνώντας ότι πρακτικά ένα 48ωρο είναι όλο κι όλο το περιθώριο να διαβαστεί και να συζητηθεί, άσε που πρακτικά είναι αδύνατον να συζητηθεί, ό,τι γράφεται· κι ότι παρόμοια αδυσώπητα στενό είναι το παράθυρο για ν’ αναζητήσεις ο,τιδήποτε, να πας πίσω στο χρόνο, στο δικό σου χρόνο…

Δεν είναι, λοιπόν, για το τουίτερ οι σκέψεις μου για το σκότωμα του Google Reader. Είναι για εδώ, για να μείνουν, να τις διαβάσω και σε τρεις μήνες, και σε δεκατρείς.

Σκόρπια, και τελώντας σε σύγχυση:

Άλλο RSS aggregator και archiver, κι άλλο κοινωνικό μέσο.

Αν η Google δεν μπορεί -ή δεν θέλει πια- να συντηρήσει μια τέτοια υπηρεσία σήμερα, με τι καρδιά θα εμπιστευτώ οποιαδήποτε άλλη και με τι προσδόκιμο ζωής;

Σε μια τόσο scalable υπηρεσία, λίγη σημασία για το κόστος της και την κερδοφορία της έχει το αν παρέχεται επί πληρωμή, ή όχι. Με τη συνδρομή θα βγεις για λίγο χρόνο με λίγους πελάτες· ανέβα τάξεις μεγέθους, κι η συνδρομή γίνεται τετριμμένος παράγοντας.

Και μετά τον Reader, τι ακολουθεί για τον Feedburner;

Δεν ξέρω για σένα, αλλά μέσα στον Reader μου ζουν ποστ και μπλογκ πεθαμένα από χρόνια· άνθρωποι που μου κάνανε παρέα, που μιλήσαμε, ή που μαλώσαμε. Είναι εκεί, ολόκληρα τα ποστ, η μόνο οι περιλήψεις τους να με τσαντίζουν.

Δεν ξέρω για σένα, αλλά ο Reader είναι πηγή πολύτιμη για αναζητήσεις -όχι μόνο σε τίτλους κι ετικέτες, αλλά στο πλήρες κείμενο των ποστ.

Να/θα πεθάνει το πλας, όπως πέθανε το γουίβ.

Αυτό που σκοτώνουν δεν είναι ο Reader· είναι το μπλόγκιν -υπέρ του μάικρο-χασομέρειν, υπέρ του δήθεν λόγου και διαλόγου, μα στην πραγματικότητα υπέρ του νέου τύπου τηλεόρασης, που έκλεισε την άλλη τηλεόραση και χαρήκαμε. Θα καμωνόμαστε πως συζητάμε, θα καμωνόμαστε πως σκεφτόμαστε.

Μας πήραν το πληκτρολόγιο, μας πήραν το ποντίκι, μας άφησαν το δάχτυλο πάνω σε μια οθόνη, κι ενθουσιαστήκαμε. Μας αλλοτρίωσαν τούτο το μέσο που τόση δημιουργία, ατομική έκφραση, ελευθερία κι αναρχία μας υποσχόταν, και μας το κατάντησαν συσκευή σχεδόν αποκλειστικά γι’ ανάγνωση, για θέαση, για κατανάλωση, σαν το χαζοκούτι, με μια επίφαση διαδραστικότητας. Ε, αφού οι ίδιοι γίναμε θεατές κι αναγνώστες του εφήμερου, του μικρού, του αστραπιαίου, τι να τον κάνουμε πια τον Αναγνώστη;

Θα το ξανάγραφα αυτό το ποστ, νάχει πιο αρχή μέση και τέλος, αλλά δε θέλω.

Samuel Beckett: As the Story Was Told

Wikimedia CommonsΓια τους 5-10 που περνάνε από εδώ, και τους 2-3 που είναι μπεκετικοί, η υπενθύμιση:

Κανάλι της Βουλής, Τετάρτη 5/12, 23:10, Samuel Beckett: As the Story Was Told, 1ο μέρος

Κανάλι της Βουλής, Παρασκευή 5/12, 23:10, Samuel Beckett: As the Story Was Told, 2ο μέρος

Οι ώρες -και οι μέρες, ενίοτε- στο κανάλι είναι κατά προσέγγιση, ξέρουμε να περιμένουμε, ωστόσο…

Κι επειδή είχα παραλείψει να ενημέρωσω γι’ αυτό, ο μοναχοφάης, μπορώ να επανορθώσω. Α, να ειδοποιήσω κι εδώ.

Η τζαζ είνε καλή μόνον δια τας φυλάς των Κάφρων και των Καννιβάλων της λόχμης

Δόκτωρ ΛωβΕδώ και μερικές μέρες κυκλοφορεί πάλι ένα απόσπασμα από άρθρο της Ακρόπολης της 1ης Αυγούστου του 1930, σχετικά με τη γνώμη Αμερικανών «ειδικών» της εποχής για τη τζαζ μουσική. Πρόκειται για αναπαραγωγή με έμμεση αναφορά στην πηγή, που φαίνεται να είναι στον Ιστό από τον περασμένο Μάρτιο· τα σχετικά σκαναρίσματα είναι του 2003 από το αρχείο της Ψηφιακής Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων (άλλο ένα έργο που έμεινε ημιτελές -ημιτελές, όχι επειδή έφτασε ως τα μισά, αλλά επειδή η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, τουτέστιν, ίσα που είχε ξεκινήσει… όσο χρειαζόταν για αμοιβές τρίτων και απορρόφηση κονδυλίων).

Για λόγους αυτογνωσίας, λοιπόν, έπρεπε να διαβάσω όλο το άρθρο, και να διαπιστώσω ότι ανήκω κι εγώ στους κάφρους και τους καννίβαλους. Τώρα πολλά εξηγούνται…

Ο γερουσιαστής και ψυχίατρος Λωβ του άρθρου, είναι ο William Lathrop Love, ή William L. Love, απ’ το Μπρούκλιν, μέλος της Πολιτειακής Γερουσίας της Νέας Υόρκης (όχι, δηλαδή, ομοσπονδιακός Γερουσιαστής των ΗΠΑ, ούτε καν ένας Τζαβάρας) απ’ το 1923 ως το 1932. Με την άποψή του δεν πρωτοτύπησε καθόλου για το σχετικά νεαρό σε ιστορία (από το 1864) όργανο, το σαξόφωνο. Οι Αμερικανοί που το πρωτάκουσαν στα τέλη του 19ου αιώνα, στις μπάντες του Σούσα το είχαν βρει εξωτικό, κι η σύνδεσή του με τα μπουρδέλα, την τζαζ, και τα κακόφημα μπαρ της ποτοαπαγόρευσης, το ανέδειξαν σε πνευστό του διαβόλου. Είχε, άλλωστε, προηγηθεί o Πάπας Πίος ο 10ος, το 1903, που διακήρυξε ότι η χρήση του στη θρησκευτική μουσική μπορεί να προκαλέσει αηδία ή σκάνδαλο. Ο Στραβίνσκι αρνήθηκε να γράψει μουσική γι’ αυτό το «γλοιώδες ροζ σκουλήκι». Τη δεκαετία του 1930 εκτός από τις ΗΠΑ, κυνηγήθηκε εξίσου από το Στάλιν και το ναζιστικό καθεστώς, τόσο ως όργανο της «μουσικής της ζούγκλας», όσο και ως «όργανο της καπιταλιστικής καταπίεσης».

Προσπάθησα να βρω την πηγή του άρθρου της Ακρόπολης, υποθέτω ότι είναι το αμερικανικό περιοδικό καλών τρόπων και ηθικής της εποχής Ladies’ Home Journal, που κυκλοφορεί ακόμη, αλλά απέτυχα (ως τώρα). Η έρευνα συνεχίζεται… Κάθε βοήθεια ευπρόσδεκτη και για τους καθηγητές Πέτρο Ντάικμαν και Κάσων, καθώς και τον «εξαμερικασθέντα Ινδό» δραματογράφο Ραμ-Σιγκ.


Duke Ellington and his Cotton Club Orchestra – Jungle Nights In Harlem (1930, από δίσκο 78 στροφών)

Και να φανταστείς ότι δεν το είχαν καν πιάσει στα χέρια τους ακόμη ο Πάρκερ κι ο Κολτρέιν.
 
 
Προσθήκη 30/9: άρθρο του Γεώργιου Λαμπελέτ στον Ελεύθερο Λόγο (3.9.1927) με τίτλο «Η μουσική των μαύρων» που μου έστειλε ο Νίκος Σαραντάκος. Κόντρα στις αντιδράσεις της κριτικής της εποχής, προβλέπει την επικράτησή της.

#jazz

Τρεις του Σεπτέμβρη

Οι εφημερίδες της Τετάρτης 4 Σεπτεμβρίου 1974, για τη διακήρυξη του Ανδρέα Παπανδρέου: Το Βήμα, Τα Νέα, Η Αυγή, η Βραδυνή, Απογευματινή, Εστία, Μακεδονία, Θεσσαλονίκη.

Στο αποθετήριο δεξιά, για το αρχείο σας και διάβασμα με την ησυχία σας, ολόκληρες οι αντίστοιχες σελίδες.

Δεύτεροι εμείς, προτελευταίοι εσείς! …στους δύο

Την επόμενη φορά που θα σου πουν, ή θα διαβάσεις για το σούπερ ντούπερ γουάου Χ σχολείο, δημόσιο, ιδιωτικό, ή φροντιστήριο, που έσκισε στις εξετάσεις, καθώς 184 υποψήφιοί του πέρασαν, και 10 μπήκαν πρώτοι (ή όγδοοι σαν τους ολυμπιονίκες, ένα πράμα), αναρωτήσου, ή ρώτησε:

  • Πόσοι ήταν αυτοί που δεν πέρασαν από το Χ
  • Πόσοι ήταν αυτοί που είχε προλάβει να διώξει το Χ, για να μη χαλάσουν τη μόστρα, και για είναι πιο εύκολη η δουλειά στο Χ
  • Πόσοι ήταν αυτοί που έπεισε το Χ να μη δώσουν εξετάσεις, γιατί «τι να τις κάνεις τις εξετάσεις στην Ελλάδα», «εσύ είσαι για ξένο πανεπιστήμιο», «εσύ να μάθεις μια τέχνη», εντέλει για να μη χαλάσουν τη μόστρα
  • Πόσοι απ’ τους επιτυχόντες ήταν μαθητές της φετινής τρίτης τάξης, που δίνανε για πρώτη φορά εξετάσεις, κι όχι για 2η, 3η, κ.ο.κ.
  • Πόσοι απ’ τους επιτυχόντες έδωσαν πράγματι εξετάσεις, και δεν ήταν απόφοιτοι των 2 προηγούμενων σχολικών χρονιών που απλώς ξαναέφτιαξαν μηχανογραφικό
  • Πόσοι απ’ τους υποψήφιους, επιτυχόντες αλλά και αποτυχόντες, που δεν έδιναν πρώτη φορά, είναι παλιοί μαθητές του ίδιου εκπαιδευτηρίου, κι όχι υποψήφιοι που απλώς βόλεψε να καταθέσουν χαρτιά ή να δώσουν εξετάσεις εκεί φέτος;
  • Πόσοι πέρασαν στη γενική κατηγορία με τις υψηλότερες βάσεις, και πόσοι με κάποιο άλλο κριτήριο (π.χ. ως παιδιά τρίτεκνων, ή με αδερφό σε άλλη πόλη)
  • Πόσοι πέρασαν σε ΑΕΙ, πόσοι σε ΤΕΙ, πόσοι σε σχολές ένστολων
  • Πόσοι πέρασαν στο τμήμα της πρώτης επιλογής τους, ή κοντά σε αυτήν
  • Σε ποια σειρά προτίμησης ήταν το τμήμα στο οποίο πρώτευσαν, πρώτοι ή όγδοοι, οι πρώτοι; της πρώτης τους επιλογής ή της δωδέκατης; Κι αυτή η πρωτιά, πώς μεταφράζεται σε μόρια, με άριστα το 20.000 ή και το 22.000;
  • Εντέλει τι βαθμούς γράψανε αυτοί οι επιτυχόντες κι «επιτυχόντες» υποψήφιοι στις εξετάσεις -μην αρκεστείς όμως μόνο σε μέσους όρους, αλλά ψάξε για κατανομές της επίδοσης

Κι όλα τα παραπάνω, αντικριστά με τα νούμερα σε όλη την Ελλάδα, ή της πόλης σου -αν τα χρειάζεσαι για να πάρεις κάποια απόφαση, ώστε να υπάρχει η δυνατότητα μιας στοιχειώδους σύγκρισης πορτοκαλιών με πορτοκάλια, κι όχι πορτοκαλιών με μήλα.

Εννοείται ότι όλος αυτός ο προβληματισμός έχει δεδομένη την παραδοχή ότι, πράγματι, το Χ, σχολείο ή φροντιστήριο, δικαιούται μερίδιο ευθύνης, θετικής κι αρνητικής, στην επίδοση των μαθητών του. Αν είναι πράγματι έτσι, και μέχρι ποιο βαθμό, είναι μια άλλη, ανεξάρτητη από αυτήν, συζήτηση. Όπως κι εκείνη για το τι καθορίζει, τελικά, για τον κάθε υποψήφιο, τη σειρά προτίμησης τμημάτων· ή αυτή για την αξία και την κρισιμότητα αυτών των εξετάσεων, κι ένα σωρό άλλες.

Άμα δεις τέτοια ανακοίνωση ή «ρεπορτάζ», στον τύπο ή στον ιστότοπο κάποιου εκπαιδευτηρίου, ειδοποίησέ με.

Παγκοσμιοποίηση και Forthnet, 2

Αναγκαία συνέχεια, για να μην υποθέτουμε στον αέρα…

Πρέμιερ Λίγκ στα πιάτα συνδρομητών, την τρέχουσα εβδομάδα (Σαββάτου, ώρας 15:00 Λονδίνου, συμπεριλαμβανομένου).

Live Premier League week 2