Ο Τζάκσον Πόλοκ του τραγουδιού…

Εννοείται, υποχρεωτικό ποστ. Πού ήταν κρυμμένο αυτό; Κατεβάστε, όσο το βλέπουμε.

#tom-waits, #youtube

στη Βιέννη του Ροδανού

Jazz à Vienne, 12-7-2013 : Youn Sun Nah

Κοντεύει εννιά, ο ήλιος θα δύσει μετά από 40 λεπτά, η Γιουν Σουν Να θα ξεκινήσει λίγο πριν με το My Favourite Things.

Άμα θες, πας κατευθείαν στο 57:30, ακούς εμένα να ουρλιάζω, ένα-δυο τραγούδια, όμως, βρες μιάμιση ώρα κι απόλαυσε ολόκληρη τη συναυλία -έστω κι έτσι.

Και μετά μας αποτελείωσε ο Avishai Cohen.

#avec-le-temps, #%ce%b2%ce%af%ce%bd%cf%84%ce%b5%ce%bf, #jazz-a-vienne, #jockey-full-of-bourbon, #leo-ferre, #tom-waits, #youn-sun-nah

Η τζαζ είνε καλή μόνον δια τας φυλάς των Κάφρων και των Καννιβάλων της λόχμης

Δόκτωρ ΛωβΕδώ και μερικές μέρες κυκλοφορεί πάλι ένα απόσπασμα από άρθρο της Ακρόπολης της 1ης Αυγούστου του 1930, σχετικά με τη γνώμη Αμερικανών «ειδικών» της εποχής για τη τζαζ μουσική. Πρόκειται για αναπαραγωγή με αναφορά στην πηγή, που φαίνεται να είναι στον Ιστό από τον περασμένο Μάρτιο· τα σχετικά σκαναρίσματα είναι του 2003 από το αρχείο της Ψηφιακής Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων (άλλο ένα έργο που έμεινε ημιτελές -ημιτελές, όχι επειδή έφτασε ως τα μισά, αλλά επειδή η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, τουτέστιν, ίσα που είχε ξεκινήσει… όσο χρειαζόταν για αμοιβές τρίτων και απορρόφηση κονδυλίων).

Για λόγους αυτογνωσίας, λοιπόν, έπρεπε να διαβάσω όλο το άρθρο, και να διαπιστώσω ότι ανήκω κι εγώ στους κάφρους και τους καννίβαλους. Τώρα πολλά εξηγούνται…

Ο γερουσιαστής και ψυχίατρος Λωβ του άρθρου, είναι ο William Lathrop Love, ή William L. Love, απ’ το Μπρούκλιν, μέλος της Πολιτειακής Γερουσίας της Νέας Υόρκης (όχι, δηλαδή, ομοσπονδιακός Γερουσιαστής των ΗΠΑ, ούτε καν ένας Τζαβάρας) απ’ το 1923 ως το 1932. Με την άποψή του δεν πρωτοτύπησε καθόλου για το σχετικά νεαρό σε ιστορία (από το 1864) όργανο, το σαξόφωνο. Οι Αμερικανοί που το πρωτάκουσαν στα τέλη του 19ου αιώνα, στις μπάντες του Σούσα το είχαν βρει εξωτικό, κι η σύνδεσή του με τα μπουρδέλα, την τζαζ, και τα κακόφημα μπαρ της ποτοαπαγόρευσης, το ανέδειξαν σε πνευστό του διαβόλου. Είχε, άλλωστε, προηγηθεί o Πάπας Πίος ο 10ος, το 1903, που διακήρυξε ότι η χρήση του στη θρησκευτική μουσική μπορεί να προκαλέσει αηδία ή σκάνδαλο. Ο Στραβίνσκι αρνήθηκε να γράψει μουσική γι’ αυτό το «γλοιώδες ροζ σκουλήκι». Τη δεκαετία του 1930 εκτός από τις ΗΠΑ, κυνηγήθηκε εξίσου από το Στάλιν και το ναζιστικό καθεστώς, τόσο ως όργανο της «μουσικής της ζούγκλας», όσο και ως «όργανο της καπιταλιστικής καταπίεσης».

Προσπάθησα να βρω την πηγή του άρθρου της Ακρόπολης, υποθέτω ότι είναι το αμερικανικό περιοδικό καλών τρόπων και ηθικής της εποχής Ladies’ Home Journal, που κυκλοφορεί ακόμη, αλλά απέτυχα (ως τώρα). Η έρευνα συνεχίζεται… Κάθε βοήθεια ευπρόσδεκτη και για τους καθηγητές Πέτρο Ντάικμαν και Κάσων, καθώς και τον «εξαμερικασθέντα Ινδό» δραματογράφο Ραμ-Σιγκ.


Duke Ellington and his Cotton Club Orchestra – Jungle Nights In Harlem (1930, από δίσκο 78 στροφών)

Και να φανταστείς ότι δεν το είχαν καν πιάσει στα χέρια τους ακόμη ο Πάρκερ κι ο Κολτρέιν.
 
 
Προσθήκη 30/9: άρθρο του Γεώργιου Λαμπελέτ στον Ελεύθερο Λόγο (3.9.1927) με τίτλο «Η μουσική των μαύρων» που μου έστειλε ο Νίκος Σαραντάκος. Κόντρα στις αντιδράσεις της κριτικής της εποχής, προβλέπει την επικράτησή της.

#jazz

Οι Thievery Corporation στο Ηράκλειο

Καλό γούστο, άποψη, ενέργεια. Έλειπαν μόνο τα πνευστά*…

Thievery Corporation at Technopolis, Heraklion, Greece, Aug 1, 2012

Thievery Corporation at Technopolis, Heraklion, Greece, Aug 1, 2012

Thievery Corporation at Technopolis, Heraklion, Greece, Aug 1, 2012

Thievery Corporation at Technopolis, Heraklion, Greece, Aug 1, 2012

Thievery Corporation at Technopolis, Heraklion, Greece, Aug 1, 2012

Thievery Corporation at Technopolis, Heraklion, Greece, Aug 1, 2012

Thievery Corporation at Technopolis, Heraklion, Greece, Aug 1, 2012

Thievery Corporation at Technopolis, Heraklion, Greece, Aug 1, 2012

Thievery Corporation at Technopolis, Heraklion, Greece, Aug 1, 2012

Thievery Corporation at Technopolis, Heraklion, Greece, Aug 1, 2012

Thievery Corporation at Technopolis, Heraklion, Greece, Aug 1, 2012

Thievery Corporation at Technopolis, Heraklion, Greece, Aug 1, 2012

Thievery Corporation at Technopolis, Heraklion, Greece, Aug 1, 2012

Thievery Corporation at Technopolis, Heraklion, Greece, Aug 1, 2012

Thievery Corporation at Technopolis, Heraklion, Greece, Aug 1, 2012

Thievery Corporation at Technopolis, Heraklion, Greece, Aug 1, 2012

Να τους προλάβετε στο Νεστόριο, όσοι μπορείτε.

Και του χρόνου, τώρα που μάθανε το δρόμο και το φχαριστήθηκαν.

 
*κατά @skordoputsoglou αυτό· εγώ απολάμβανα το μπάσο όλη την ώρα.

#thievery-corporation

Στο Σου-Μιτζού

Τον Νίκο Ξυδάκη τον έχω γνωρίσει ως τώρα πολλές φορές. Στην αρχή ένα όνομα σκέτο, συνθέτης στην Εκδίκηση της Γυφτιάς και στα Δήθεν. Άκη Πάνου, Μαργαρίτη, Ζαμπέτα, και μετά Ζήκα και Μανίκα, όλους μπορούσαμε να τους ακούμε ακομπλάριστα, μαζί με τα επαναστατικά, τα νεολαιίστικα, τα κουλτουριάρικα και τα ροκ.

Μετά τον ξέχασα. Αντίθετα με τον Παπάζογλου και το Ρασούλη, που ήταν πια επώνυμοι. Εποχές πριν το ίντερνετ, πριν την αφθονία, τις κάρτες και τα δάνεια, με την πληροφορία, τη μουσική, τα βιβλία, τη γνώμη πολύτιμα, να ανταλλάσσονται και ν’ αποκτιούνται με φειδώ. Όταν το χαρτζιλίκι ήταν ευλαβικά προϋπολογισμένο πού θα ξοδευτεί ως την τελευταία δραχμή, κι η απαραίτητη καλοκαιρινή δουλειά έβγαζε όλα τα τρελά που ήθελες ν’ αποκτήσεις: καινούριο ενισχυτή ή πικάπ, δίσκους, εισαγωγής ή όχι, κασέτες χρωμίου, Παλέ ντε Σπορ ή Σπόρτινγκ με το τρένο ίσαμε εικοσιτετράωρο, και παραπάνω, ταξίδι, για συναυλίες με τσίκνα (όχι από σουβλάκια) και ξύλο.

Εκεί κάπου, με κοντά τέσσερα χρόνια σιγή, βγήκε και το Σου-Μιτζού με το Τραβώ Καπνό Φυσώ Καπνό· γιατί αυτά ήταν όλα κι όλα, άντε και το ομώνυμο, απ΄το Πρώτο Βράδυ στην Αθήνα. Μάλλον η αχώνευτη από τότε Γλυκερία, έθαψε μέσα μου όλο το δίσκο -ώστε να μην τον αγοράσω ποτέ. Έλιωνε κι ο Μπακιρτζής με τους Χειμερινούς στα πικάπ μας τότε, άπατος ο Ξυδάκης. Το Σου-Μιτζού, ωστόσο, ήταν σε πάμπολλες κασέττες και σε τακτική ακρόαση στα αλκοολικά ξέγνοιαστα -ακόμα- βράδια· κι η απορία μου στο ποια/ποιος το τραγουδάει γνήσια σαν του ταξιτζή στην ιστορία που διηγείται ο Ξυδάκης στο βίντεο από πάνω. Ο δε Γκανάς ως στιχουργός, ένα ακόμη άγνωστο όνομα.

Μετά η Μανία, κι η δεύτερη γνωριμία· όχι πια με τον ανώνυμο συνθέτη Ξυδάκη, μα με το δημιουργό, απ’ αυτούς που λες «πήρα το δίσκο του τάδε», κι ο τάδε είναι ο συνθέτης, κι όχι ο ερμηνευτής. Καλτ ή ταινία, καλτ και το σάουντρακ, άπειρα τα παιξίματα, τον έχασα το δίσκο, 6-7 χρόνια μετά, σ’ ένα μαγαζί που τον έπαιζα. Κάτι που ευτυχώς δεν έγινε με τη Δόξα. Τι δισκάρα! Σ΄ αυτούς που διαλέγεις για το ερημονήσι, ανεπιφύλαχτα. Ήταν και φεγγάρι με Ελλάς Σπέσιαλ για μένα τότε, ήρθε κι έδεσε· όπως κι ο Λαπαθιώτης.

Κι έτσι, όταν το χαρτζιλίκι έφτασε για μια βόλτα Αθήνα, χειμώνα 88-89, οι συναυλίες του Ξυδάκη στο Μετρό ήταν σίγουρες στο πρόγραμμα. Κι εκεί τον ξαναγνωρίζω τρίτη φορά, καθώς δίπλα στα πολυαγαπημένα, μας παρουσιάζει μαζί με κάποια άγνωστη Μαρία Φωτίου ολόκληρο το άγνωστο, ακόμα, Κάιρο Ναύπλιο Χαρτούμ. Ο Σολωμός κι οι τραγωδίες θα ακολουθούσαν, ο Ξυδάκης στην προσπάθειά του να μην επαναλαμβάνεται, αλλάζει πάλι φόρμα, μένοντας πάντα ο ίδιος. Έχει συναντηθεί και συνεχίζει να συναντιέται με καταπληκτικούς στίχους και ποίηση, όμως εγώ ακόμη περιμένω, μετά το Κάιρο, να τον γνωρίσω και πάλι, να με ξαναεκπλήξει…

Το απόσπασμα είναι από το διαδικτυακό τόπο της ΕΡΤ, αν θέλετε να ακούσετε όλη τη ζωντανή συναυλία της περασμένης Πέμπτης για το Δεύτερο Πρόγραμμα.

#%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%ce%be%cf%85%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82

αντισπάμ ποστ

battersea11
Αραχνιάσαμε κι ο ακισμέτης δεν προλαβαίνει να γραπώνει κακόβουλα σχόλια. Να γράψω δεν βγαίνει, το Animals τ’ ακούω αυτές τις μέρες συχνά, οι Floyd ξανάβγαλαν -χωρίς λόγο ή πρόσθετο υλικό- όλες τις επίσημες κυκλοφορίες τους, το καλοκαίρι το τρένο πέρασε με την ανατολή έξω απ’ το Battersea, βγήκε το ποστάκιον…

#pink-floyd

Afro Reggae Heatwave Festival 1988


Ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα πολύ να διαλέξω ένα και μοναδικό κομμάτι του LKJ για να προτάξω. Είναι τόσα πολλά κι είναι τόσο επίκαιρα όλα…

Afro Reggae Heatwave 1988 ticketΉταν καλοκαίρι 88, Ιούλιος. Την Παρασκευή 15, στη Ριζούπολη είχε Jethro Tull (ή ήταν το Σάββατο κι αυτοί;), το Σαββατοκύριακο 16-17 στην πλαζ του ΕΟΤ στον Άλιμο το πρώτο -όπως ευελπιστούσαν οι διοργανωτές απ’ το Ρόδον, αλλά μοναδικό, εντέλει- Afro Reggae Heatwave Festival, και την Τρίτη 19 στο Ωδείο στην Πάτρα Wynton Marsalis. Χωρίς λεφτά για όλα, ήταν φανερό ότι θα έμενε στην άκρη ο Ian Anderson· ήταν ήδη πολύ μεγάλος για ροκ εν ρολ από τότε, για τα γούστα μας.

Το διήμερο Afro Reggae Heatwave Festival στην πλαζ του Αλίμου συζητιόταν κανά δίμηνο αν θα γίνει τελικά, μια και είχαν προηγηθεί επεισοδιακές συναυλίες την εποχή εκείνη, αν θυμάμαι καλά. Οργανώθηκε από το τότε Ρόδον, δεν είχε τη διαφήμιση και την προβολή που θα του άξιζε, και, όπως ήταν συνηθισμένο τότε, κανείς μας δεν περίμενε να είναι άψογα τα πράγματα, αλλά δεν δίναμε σημασία. Σημασία είχαν οι άνθρωποι που θα βλέπαμε και θ’ ακούγαμε.

Γραμμένα είχαμε όλα τα υπόλοιπα: την ξενέρα γλάστρα που προανήγγειλε τις μπάντες, τους σεκιουριτάδες που κυνηγούσαν τα φλασκιά μας, τα ψιλοάθλια ηχητικά, τους δημοσιογράφους με το τουπέ για τα προνομιακά παρασκήνια, το φράχτη μπροστά στη σκηνή, την Ελένη Δήμου που λικνιζόταν με το ντρέντλοκ μαλλί ως δοσμένη Τζαμαϊκανή ή Αφρικάνα* -ανάλογα τη μέρα. Βέβαια, αν αντί να γυρνάω πτώμα Πετρούπολη για ύπνο, είχα αποφασίσει κι εγώ σλίπιν-μπάγκ – παραλία, ίσως οι εντυπώσεις μου να μην ήταν ίδιες, καθώς την πρώτη βραδιά που οι ρέγκε μπάντες τέλειωσαν στις 4:30, έμαθα μετά ότι δεν άφησαν κανέναν να κοιμηθεί εκεί. Πολύ μεγαλύτερο χουνέρι απ’ το να περιμένουμε το πρώτο λεωφορείο στις 6:30 (καθότι Κυριακή, πια). Και τα χουφτώματα των σεκιουριτάδων και τ’ άλλα, τα διαβάσαμε στην Ελευθεροτυπία μετά.

Εποχές, λοιπόν, πριν τα κινητά, την ιδιωτική τηλεόραση, το ίντερνετ, την αφθονία, τολμώ να πω ότι ήταν η πιο σημαντική μουσική διοργάνωση στην Ελλάδα ως τότε, μετά το φεστιβάλ Praxis και τα δυο πρώτα φεστιβάλ Πάτρας, που ήταν άλλη κλάση άλλωστε, κι απ’ τις πιο σημαντικές ποτέ -τουλάχιστον απ’ όσες παρακολούθησα ή θυμάμαι. Με την περιορισμένη, ωστόσο, πληροφορία της εποχής, ήταν βέβαιο ότι δεν θα είχε τον ίδιο αντίκτυπο σε όλο το κοινό, ούτε ο στίχος του LKJ, ούτε η κορνέτα τσέπης του Τσέρι. Για να μη μιλήσουμε για τα μμε (δες τι γράψανε).

Είχαμε την τύχη να δούμε τον Linton Kwesi Johnson στα χρόνια της οργής, κι όχι μόνο αυτό· ν’ ακούμε τον Don Cherry να αυτοσχεδιάζει στην ποίηση και το dub του. Είδαμε reggae μπάντες και μουσικούς θρύλους, αλλά σε πλήρη δράση, όταν ακόμη αυτή η μουσική ήταν ζωντανή κι ανόθευτη.

Και τη δεύτερη μέρα ξημέρωσε με τη γλυκιά φωνή του Γιουσού Ν’Ντουρ να τραγουδά ακόμη. Δεν παραθέτω άλλα ονόματα. Διαβάστε τα στον τύπο των ημερών.

Κάποιος ανέφερε και το θυμάμαι κι ο ίδιος ότι η ΕΤ2/ΝΕΤ έδειχνε τα επόμενα χρόνια κομμάτια απ΄ το διήμερο. Στο ert-archives δεν περίμενα να βρω τίποτε. Νάχει κρατήσει κανείς κασέτες VHS από τότε;

Ή μήπως ήσουνα κι εσύ εκεί και θες να γράψεις στα σχόλια δικές σου αναμνήσεις;

Το φεστιβάλ στις εφημερίδες της εποχής.

Vodpod videos no longer available.

 

  • Μάλλον, όμως, έδωσε καλά διαπιστευτήρια, καθώς συνεργάστηκε μετέπειτα με τον Σαλίφ Κεϊτά.Α, και, να μην ακούσω ούτε για αφελείς μουσικές και κοσμοθεωρίες, ούτε ότι τα φάγαμε μαζί…

#%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b1%cf%85%ce%bb%ce%af%ce%b5%cf%82