Βολίνσκι

wolinski
Τότε που διαβάζαμε βιβλία, και κόμικς, κι εφημερίδες, κι ακούγαμε και δίσκους διαβάζοντας στίχους στα εσώφυλλα, ο Βολίνσκι ήταν ένας από τους αγαπημένους. Ας είναι καλά η Βαβέλ, το Παρά Πέντε, ο Οδυσσέας (;) οι εκδόσεις Ροές, τελικά -κάπου είναι αυτό το βιβλιαράκι. Ποτέ δεν αναρωτήθηκα αν τονίζεται αλλιώς στα Γαλλικά, ή αν δεν ήταν από πολωνική ρίζα…

Φεύγουν.

Αυτό το παραμύθι ποτέ δεν θα τελειώσει*

1968, Η Εκπομπή: πρώτη ολοκληρωμένη ταινία -μικρού μήκους- του Αγγελόπουλου.

1995, Lumière et compagnie: 40 σκηνοθέτες καλούνται να χρησιμοποιήσουν την αυθεντική κινηματογραφική μηχανή των αδελφών Λιμιέρ για να γυρίσουν ένα φιλμάκι με τους εξής όρους: (1) διάρκεια έως 52 δευτερόλεπτα, (2) απουσία συγχρονισμένου ήχου (3) 3 το πολύ γυρίσματα. Ο Αγγελόπουλος ξαναθυμάται τον Οδυσσέα.

2007, Chacun son cinéma: une déclaration d’amour au grand écran: 34 τρίλεπτα φιλμάκια από 32 σκηνοθέτες τιμούν τα 60χρονα του Φεστιβάλ Καννών με μια δήλωση αγάπης για τον κινηματογράφο. Ο Αγγελόπουλος βάζει χρώμα στη Νύχτα και τιμά τον Αντονιόνι**.

Αντί υστερόγραφου, Ριζοσπάστης, 14 Οκτωβρίου 1975 (ευχαριστώ, Ακίνδυνε)

Vodpod videos no longer available.Μια φορά Κνίτης, πάντα Κνίτης

 

* παραπονιέται ψιθυριστά στο σκοτάδι ο μικρός Αλέξανδρος στην μεγάλη του αδερφή Βούλα, όταν τα βήματα της μάνας την διακόπτουν άλλη μια φορά, στην εισαγωγή του Τοπίου στην Ομίχλη.

** Ευχαριστώ, Ιμμορταλιτέ, για τους υπότιτλους.

 
Να δω πόσο θα αντέξουν τα βιντεάκια…

Πάει κι ο Νικόλας ο Παπάζογλου


Ο Παπαζόγλου ήταν ο άνθρωπος που με έκανε να ξανακούσω και να συμφιλιωθώ με το λαϊκό και το μπουζούκι. Έχοντας χρόνια απηυδύσει από τη μια με τα μεταπολιτευτικά επαναστατικά κι «επαναστατικά», κι απ’ την άλλη με τα «λαϊκά» της εποχής, κάθε Κυριακή στις εκπομπές των εταιρειών στο κρατικό αποκλειστικά ραδιόφωνο, κι ολημερίς στις οχτακάναλες μεγάλες κασέτες στις καμήλες λεωφορεία του ΚΤΕ(Υ)Λ, ο Νικόλας εμφανίστηκε για να μας ξεκομπλάρει κι από τα δυο.

 
Αρχές του 80 πηγαίναμε Σαλονίκη για να γνωρίσουμε ένα κομμάτι απ’ το σόι μας που αγνοούσαμε. Μια αδερφή της γιαγιάς μου είχε δοθεί μωρό για υιοθεσία, και καμιά εξηνταριά χρόνια μετά, την ξαναβρίσκαμε μαζί με θείους, ξαδέρφες, ανίψια, μια πολυκατοικία ολόκληρη στην Τούμπα. Στο γλέντι, βγάλανε να ακούσουμε από κασέτα κάτι που «αποκλείεται να έχετε ακούσει, είναι ήδη εξαντλημένο εδώ που βγήκε, δεν έχει προλάβει να πάει παραέξω…»· ένα καινούριο δίσκο, την Εκδίκηση της Γυφτιάς. Η δυσπιστία από τον τίτλο κράτησε μέχρι να φύγει το εισαγωγικό του Σαββόπουλου, και να ξεκινήσει η Τρελή κι αδέσποτη. Θάπαιξε και 6 φορές μπρος πίσω εκείνη η κασέτα, που μας δώσανε στο τέλος, εκείνο τα Σάββατο.

 
18 συν 13, και, χρόνια μετά, εδώ που είμαι, με τον άνθρωπο που είμαι, την ευθύνη έχει ο Παπάζογλου, μ’ ένα άλλο μικρό παιχνίδι της τύχης, εκεί καλοκαίρι του 98, με τη Λοξή του Φάλαγγα.

 
Φαντάζομαι ότι τα ίδια που λέω εγώ, ή παρόμοια, θάχουν να πουν και χιλιάδες άλλοι, κι αυτό αρκεί για να δείξει πόσο μεγάλος λαϊκός καλλιτέχνης ήταν.

Προσωπικά στατιστικά

Πριν από 14 μήνες είχα σκαρώσει ένα ερωτηματολόγιο για να δω την έμπρακτη στάση όσων περνάνε μια βόλτα απ’ το μπλογκ αυτό απέναντι στη νέα γρίπη, και τις υποδείξεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και του δικού μας Υπουργείου Υγείας. Λίγους μήνες ακόμη πιο μπροστά είχα ψάξει για τις πηγές και τον τρόπο διάδοσης μιας συγκεκριμένης συνωμοσιολογίας εναντίον του ΠΟΥ και του προτεινόμενου γενικού εμβολιασμού.

Άφησα το ερωτηματολόγιο ανοιχτό μέχρι την άνοιξη του 10, κι από τότε, αρκετοί φίλοι και γνωστοί, κατά καιρούς με έχουν ρωτήσει αν έχω σκοπό να δημοσιεύσω αποτελέσματα.

Εδώ θα πω μόνο ότι πριν λίγες μέρες πέθανε από τη γρίπη αυτή ένας καλός φίλος, από αυτούς που περιμένεις να πεθάνουν τελευταίοι· υγιέστατος, αθλητικός, χωρίς τσιγάρο, ποτό, κλπ., με λευκό ιατρικό ιστορικό. Πέντε μέρες υψηλός πυρετός, αμέλεια-γινάτι για επίσκεψη σε γιατρό, και το παραμύθι τέλειωσε.

ΚΚΕ είναι κι ο Μπελογιάννης, κι ο Πλουμπίδης, προφανώς, κι η Παππά…

Για το Γιάννη Χάρη.

Η Έλλη Παππά για τη δίκη και εκτέλεση Μπελογιάννη


Ο Νίκος Μπελογιάννης εκτελέστηκε αιφνιδιαστικά στο Γουδί χαράματα Κυριακής 30 Μαρτίου 1952, καταδικασμένος για κατασκοπεία. Η σύντροφός του, Έλλη Παππά, επίσης καταδικασθείσα σε θάνατο, θυμάται τις λεπτομέρειες της δίκης και περιγράφει τον τελευταίο τους αποχωρισμό. Εξηγεί, επίσης, γιατί, κατά τη γνώμη της, ο τότε γραμματέας του Κ.Κ.Ε, Νίκος Ζαχαριάδης ήθελε την εκτέλεση του Μπελογιάννη.

Από τη σειρά Η μηχανή του Χρόνου του Alpha (2 επεισόδια).

Ξανά, τέλος εποχής


Το γαμώτο δεν είναι ότι πεθαίνουν άνθρωποι σαν τη Mercedes Sosa. Είναι ότι κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, ξανασκέφτεσαι πόσο πιο εύκολο ήταν το ιδεολογικό σου τακτοποίημα πριν 20 ή 25 χρόνια. Υπήρχε το καλό, υπήρχε το κακό, υπήρχε η ορμή να διαλέξεις πλευρά. Νάταν η εποχή, νάταν η νιότη, νάταν η απουσία πληροφορίας, η απουσία υπερπληροφόρησης, η βραδύτητα;

Μαρία Δημητριάδη, τέλος

Συνεπής ως το τέλος, και μετά από αυτό.

Greek singer Maria Dimitriadi dies at 58

Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν,
τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν,
που απ’ τους άλλους θεν παλικαριά
κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά,
σ’ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί,
τους έχω βαρεθεί.

Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα,
των γραφειοκρατών η φάρα,
στήνει με ζήλο περισσό,
στο σβέρκο του λαού χορό,
στης ιστορίας τον χοντρό το κινητή,
την έχω βαρεθεί.

Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους,
τους γερμανούς τους προφεσόρους,
που καλύτερα θα ξέρανε πολλά,
αν δεν γεμίζαν ολοένα την κοιλιά,
υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί,
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας γδαρτάδες,
κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες,
κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς,
με ιδεώδεις υποτακτικούς,
που είναι στο μυαλό νωθροί,
μα υπακοή έχουν περισσή,
τους έχω βαρεθεί.

Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος,
κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος,
που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά,
αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβά
κι επαναστάσεις στ’ όνειρά του αναζητεί,
τον έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.
Σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Στίχοι: Wolf Bierman
Μετάφραση: Δημοσθένης Κούρτοβικ
Ερμηνεία: Μαρία Δημητριάδη

Χωρίς Rest In Peace, και λοιπές αμερικανιές. Θα το μισούσε.

Randy Pausch R.I.P.

Keynote Talk
Alice: A Dying Man’s Passion
Randy Pausch
Professor of Computer Science
Carnegie Mellon University
Pittsburgh, PA USA

Abctract
I have spent the last fifteen years of my life leading an incredible team. Our quest (which we did not even realize in the beginning) was to revolutionize the way computer programming is taught. Current versions of the Alice system (Alice v2.0, and Caitlin Kelleher’s «Storytelling Alice») have been very effective in the college classroom and in tests with middle school girls. The use of drag-and-drop authoring to create 3D movies has proved to be a powerful motivator for students of all ages and both genders. In 2008, we will release Alice v3.0, which provides «real Java» programming and the characters from EA’s «The Sims,» the most popular PC video game in history.

Damn shame I won’t be there to see it. As you probably know, I’m dying of pancreatic cancer, as became widely known in my «Last Lecture.» Like Moses, I get to see the promised land, but not set foot in it. But the vision is clear. Long before I became ill, Dennis Cosgrove took over the responsibility for the design of Alice v3.0, and he’s doing a whale of a job. Steve Cooper (of St. Joseph’s University), Wanda Dann, and Don Slater are handling the pedagogic materials for college and high school, and Caitlin Kelleher (now junior faculty at Washington University in St. Louis) is heading the efforts regarding middle school girls.

This talk will address the history, philosophy, and future of the Alice project, and will include a behind-the-scenes look at a pre-release version of Alice v3.0. I will give this address in person if I am still alive and able, or by a combination of pre-taped video and help from the Alice team. I cannot imagine a better professional legacy than what the Alice team is current building.

Brief Bio
Randy Pausch is was a Professor of Computer Science, Human-Computer Interaction, and Design at Carnegie Mellon, where he was the co-founder of Carnegie Mellon’s Entertainment Technology Center (ETC). He was a National Science Foundation Presidential Young Investigator and a Lilly Foundation Teaching Fellow. He has done Sabbaticals at Walt Disney Imagineering and Electronic Arts (EA), and consulted with Google on user interface design. Dr. Pausch received his bachelors in Computer Science from Brown University and his Ph.D. in Computer Science from Carnegie Mellon University. Besides the 2008 SIGCSE Award, Randy has also been made an ACM Fellow, and he is the winner of the 2007 Karl V. Karlstrom Outstanding Educator Award. He is the author or co-author of five books and over 70 articles, is the director of the Alice (www.alice.org) software project, and has been in zero-gravity.

O Randy Pausch δεν είχε καταφέρει τον περασμένο Μάρτιο να παρευρεθεί και να δώσει τη διακεκριμένη ομιλία του στο 39th SIGCSE technical symposium on Computer science education. Τον Αύγουστο του 2006 είχε διαγνωσθεί με καρκίνο και ένα χρόνο αργότερα οι γιατροί του έδιναν άλλους 3 έως 6 μήνες ζωής.Πέθανε χθες στο σπίτι του ανάμεσα στην οικογένειά του, έχοντας προλάβει να αξιολογήσει από την αρχή τη ζωή και τους στόχους μας σε αυτήν.