Σχολικές Γιορτές στον 21ο αιώνα, η επιστροφή

Φόντο στη γιορτή του Πολυτεχνείου
Αντί απάντησης στο σχόλιο της Μαρίας, νέα φρεσκότατη ανταπόκριση του ανιψιού από τη σημερινή σχολική γιορτή για το Πολυτεχνείο στο λύκειό του.

Θα παρακάμψω τον αχταρμά γεγονότων, απόψεων, θεατρικού δρώμενου και τραγουδιών (που ανάθεμα αν κατάλαβα τι μου είπε ότι ήταν· πάντως ούτε Λοΐζος, ούτε Θεοδωράκης, ούτε τίποτε άλλο από τα στάνταρ), και το καθιερωμένο τέλος με την εκφώνηση ονομάτων (δεν γράφω προσκλητήριο νεκρών). Στέκομαι στο ενδιάμεσο, αυτό που στάθηκε κι εκείνος:

Αφιέρωμα στην πτώση του Τείχους του Βερολίνου! Μάλιστα!

Με τη συνοδεία του γνωστού λάπτοπ που πρόβαλλε φωτογραφίες της ιστορίας του τείχους, ένα κατεβατό εικοσάλεπτο με αποσπάσματα από το άρθρο της Ελληνικής Βικιπαιδείας και άλλες αδιευκρίνιστες πηγές. Μου είπε ο πιτσιρικάς για τους κακούς Ανατολικούς, για τους πράκτορες, τους Στάζι, που είναι τώρα οι άνεργοι εκεί, για τις μπυραρίες στη δυτική πλευρά που κερνούσαν μπύρες τις ορδές Γερμανών από τη Λαϊκή (sic -έχει προφορικό sic;) Δημοκρατία κι ένα σωρό άλλα…

Μετά με αποτελείωσε, προσπαθώντας να χλευάσει -γιατί δεν ήταν του γούστου του η διασκευή- το τελείωμα του αφιερώματος αυτού, που ούτε ο ίδιος ήταν σε θέση να μου απαντήσει τι γύρευε στη γιορτή τους:

  • Και ξέρεις πώς τέλειωσε το αφιέρωμα; Με τη χορωδία του σχολείου (την ίδια που μου έχει πει ότι ψέλνει κάποια πρωινά στην προσευχή στη γραμμή, δεν κατάλαβα τι και πώς) να τραγουδάει Σκόρπιονς, το Γουίντ οφ τσέιντζ, χωρίς όργανα (α καπέλα, παιδί μου).

 
Δεν περιγράφω άλλο. Να καταργηθεί η σχολική γιορτή του Πολυτεχνείου, τώρα!

Και για τη Δέσποινα που ήταν μέσα -το 73,
και τώρα της αρέσουν αυτά τα γερμανά βλαχαδερά.

#%cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%85%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%b5%ce%af%ce%bf, #%ce%b8%ce%bb%ce%af%cf%88%ce%b7

Χυδαιότητες

Εφημερίδα Μακεδονία, 10-01-1975Τέτοιες μέρες κάθε χρόνο, το γνωστό συνονθύλευμα ακροδεξιών, εθνικιστών, φασιστών και ηλιθίων (στους τελευταίους και μερίδα δεξιών και κεντροδεξιών οπαδών της κοινοβουλευτικής τάξης)* έρχεται, εμμέσως ή ευθέως, να χλευάσει τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και να αμφισβητήσει την αστυνομική και στρατιωτική βία των ημερών, μαζί και τα θύματά της.

Σε αυτό το τελευταίο και μόνο στέκομαι, καθώς φανερώνει όχι μόνο την ηλιθιότητα** αλλά τη χυδαιότητα των υποκειμένων αυτών. Χυδαία, ακριβώς, και η εμφανιζόμενη από το 2005 προσπάθεια αναγωγής σε δήθεν απάτη της αριστεράς, ή σε δήθεν αστικό μύθο, της θλιβερής ιστορίας ενός ψωνισμένου τύπου, που έληξε ήδη από το 1975. Την οποία χρησιμοποιούν μαζί με άλλα τερτίπια, σαν τη μέγιστη απόσταση από το κτίριο του πολυτεχνείου, για να μηδενίσουν, ει δυνατόν, τον αριθμό των θυμάτων.

Χωρίς να παραβλέψουμε, βέβαια, ότι η στάση πρωταγωνιστών και «πρωταγωνιστών» των ημερών, και πολιτικών φορέων, ειδικευμένων στο εκ των υστέρων καπέλωμα, κάνουν το έργο τους ακόμη ευκολότερο.

 
Απλώς, μην μασάτε σε τέτοιες χυδαιότητες! Άλλο πράγμα, ένα ψώνιο και η ευκολοπιστία κομμάτων, τύπου, και λαού στο κλίμα της εποχής, κι άλλο η αληθινή βία, τα πραγματικά θύματα και οι απατεώνες.

 
Όσο για το ίδιο το Πολυτεχνείο, θα αντιγράψω το Ραφαηλίδη, μέσω ντόκτορα:

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η εξέγερση του Πολυτεχνείου ονομάστηκε έπος. Τούτη η αυθόρμητη παθητική αντίσταση στη χούντα έχει μάλλον έναν λυρικό παρά έναν επικό χαρακτήρα. Και η επέλαση των τανκς κατά των νεαρών αόπλων έχει περισσότερη σχέση με γκραν κινιόλ μέσα στη νύχτα παρά με έπος.

 

  • όχι υποχρεωτικά ξένα μεταξύ τους σύνολα

** γι’ αυτό ίσως να είναι και λιγότερο υπεύθυνοι, καθώς φύση, γονείς και περιβάλλον έχουν τη μεγαλύτερη συμβολή.

#%ce%b7%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b9%ce%b1, #%ce%b7%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b1%ce%ba%ce%bf%cf%80%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%85, #%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%82-%ce%b7%ce%bb%ce%b9%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%82, #%cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%85%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%b5%ce%af%ce%bf