Βακτήρια, reprise

Μια από τις πρόσφατες απώλειες εξαιτίας του κορονοϊού ήταν ο Hal Willner, είδηση που έμαθα από τον φίλτατο Τομ. Λοιπόν, παρότι τρεις παραγωγές του, τα Amarcord Nino Rota (1981), Lost in the Stars: The Music of Kurt Weill (1985) και September Songs: The Music of Kurt Weill (1995) είναι στη σιντοσυλλογή μου και τα ακούω συχνά, δεν τον είχα υπόψη, ιδίως όπως τα λέει ο Τομ.

Λοιπόν, ο Τομ Γουέιτς είναι υπέροχος αφηγητής, σε συναυλίες και συνεντεύξεις, ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές, νηφάλιος ή όχι. Ένα αγαπημένο μου στιγμιότυπο, που το είχε επαναλάβει αρκετές φορές, ήταν αυτό:

Rather than tell you what kind of stories I like, I’ll tell you a story. These two guys come out of a bar one night. They’re not drunk, it goes without saying, and it’s not much later than three in the morning. From down the street they hear someone singing. Opera. Now they’re both opera fans – naturally – and one says to the other, «That’s good. That’s Puccini.» And the other says, «No, it’s better, it’s Rossini.» So they go closer and the singer’s still going at it. It’s a guy, and he’s wearing a Stetson, and he’s big, but not much bigger than a garbage truck, and he’s singing at the top of his voice, like Maria Callas in «Figaro» or something «BACT-ER-I-A, BACT-EEEER-IA, BACT-EER-IA.»‘ ‘That is what I call a New York story.

Αναρωτιόμουν κατά καιρούς ποιος ήταν ο φίλος του στην ιστορία αυτή. Πολλά χρόνια μετά, στη νεκρολογία για τον φίλο του, το διαβάζουμε.

Hal wasn’t what you would call a smooth talker or a hustler, but one night we followed him to a street corner in Chinatown at 3 am where together we witnessed a homeless man singing a passionate one-word aria to Bacteria. “BAC-Ter-I-A ..Bac Ter- I – A” with a heartbreaking tenor voice that equaled anyone we had heard at the Met, it was unforgettable.

Στον Γουέιτς, είχε εντυπωθεί τόσο το περιστατικό, που το χρησιμοποίησε στα τραγούδια του μιούζικαλ Βόιτσεκ, άλλης μιας συνεργασίας του με τον Ρόμπερτ Γουίλσον. Οι στίχοι του God’s Away On Business για την παράσταση ήταν:

There’s a one-eyed man in the poker pit
They’re digging up the dead with a shovel and a pick
The sun went down; the moon wept blood
A bloody jack of Diamonds, a plague and a flood

There’s a leak, there’s a leak
In the boiler room, the poor, the lame, the blind
Who are the ones left in charge?
Killers, thieves and whores

There’s a leak, there’s a leak
In the boiler room, the poor, the lame, the blind
Who are the ones left in charge?
Killers, thieves and whores

God’s Away, God’s Away, God’s Away on Business …
Bacteria, bacteria…

Στο Blood money που κυκλοφόρησε δυο χρόνια αργότερα, οι στίχοι παραλλάχτηκαν και το γκροτέσκο τέλος του τραγουδιού αφαιρέθηκε. Ήξερα ότι είχα ανεβάσει την εκδοχή με τα βακτήρια σε κάποιο ποστ μου, αλλά πηγαίνοντας να το βρω είδα ότι είχε εξαφανιστεί από τον Γιουτούμπη κι από παντού.

Ευτυχώς, ηχητικά το έχω σωμένο στην συλλογή μου, από έναν πάλαι ποτέ ftp server, εποχές παλιές, και το βάζω εδώ…

 

Ο μαύρος καβαλάρης

Ο Wilhelm, ένας νεαρός αρχειοφύλακας, ερωτεύεται την Katchen, κόρη ενός κυνηγού, του Bertram. Για να την παντρευτεί, πρέπει να πάρει την έγκριση του πατέρα της πρέπει να αποδείξει την αξία του ως κυνηγός. Όντας όμως χαρτογιακάς και παιδί της πόλης, δεν έχει καμιά ελπίδα να βελτιώσει τις σκοπευτικές του ικανότητες, κι έτσι οι ελπίδες του να παντρευτεί την K. είναι μηδαμινές. Εκεί εμφανίζεται ο διάβολος Pegleg, που του προσφέρει σφαίρες μαγικές που θα βρίσκουν πάντοτε όποιο στόχο επιθυμεί ο W. Του κρατά μυστικό, ωστόσο, ότι μία από τούτες τις σφαίρες ελέγχεται από τον ίδιο. Ανόητος, αφελής και απελπισμένος καθώς είναι, ο W. δέχεται τη φαουστιανή συμφωνία. Τη μέρα του γάμου του, η τελευταία σφαίρα χτυπά θανάσιμα την αγαπημένη του. Ο νέος τρελαίνεται και σμίγει στο καρναβάλι των υπόλοιπων εξαπατημένων από το διάβολο θυμάτων.

Το Black Rider: The Casting of the Magic Bullets ήταν μια ιδέα του σκηνοθέτη Robert Wilson, εμπνευσμένο από ένα γερμανικό παραμύθι (Der Freischütz), ήδη διασκευασμένο σε όπερα του Carl Maria von Weber, που εκμυστηρεύτηκε αρχικά στον Tom Waits το 1988. Η ιδέα ευοδώθηκε καθώς στους δημιουργούς προστέθηκε ο William S. Burroughs, που έγραψε το βιβλίο λιμπρέτο, ενώ ο Γουέιτς την μουσική και τους περισσότερους στίχους. Ο Μπάροουζ στο παρελθόν, παριστάνοντας μεθυσμένος τον Γουλιέλμο Τέλλο είχε πυροβολήσει κατά λάθος τη γυναίκα του, ολόκληρο το σενάριο παραπέμπει και στην καταστροφική δύναμη του εθισμού. Στην αρχική παραγωγή, ο Γουΐλσον ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνος για το σχεδιασμό και τη σκηνοθεσία.

Το έργο έκανε πρεμιέρα στα γερμανικά (με έναν μικρό μέρος και όλους τους στίχους των τραγουδιών στα αγγλικά) στο θέατρο Thalia του Αμβούργου στις 31 Μαρτίου 1990. Αβάντ γκαρντ, σκοτεινό και εξπρεσιονιστικό, το μιούζικαλ αυτό αποτέλεσε ένα υπέροχο οπτικοακουστικό έργο υψηλής καλλιτεχνικής θεατρικής αξίας, όπου οι ιδέες του Γουΐλσον, το δυνατό κείμενο του Μπάροουζ και η μουσική του Γουέιτς, μια σύγχρονη αλλά όχι μιμητική εκδοχή του Κουρτ Βάιλ, δένουν μαγικά σε μια παράσταση σχεδόν καμπαρέ.

Ο Γουέιτς ηχογράφησε μουσική και τραγούδια σε δικές του παραγωγές στο δίσκο The Black Rider που κυκλοφόρησε το 1993.

Πέρασα τα Χριστούγεννα του 1998 και την Πρωτοχρονιά του 1999 φιλοξενούμενος από φίλους στο Ελσίνκι. Είχα την ευκαιρία να δω τον Μαύρο Καβαλάρη στο ανέβασμά του από το Θέατρο της Πόλης του Ελσίνκι, μια από τις αξέχαστες εμπειρίες του ταξιδιού μου εκείνου.

στη Βιέννη του Ροδανού

Jazz à Vienne, 12-7-2013 : Youn Sun Nah

Κοντεύει εννιά, ο ήλιος θα δύσει μετά από 40 λεπτά, η Γιουν Σουν Να θα ξεκινήσει λίγο πριν με το My Favourite Things.

Άμα θες, πας κατευθείαν στο 57:30, ακούς εμένα να ουρλιάζω, ένα-δυο τραγούδια, όμως, βρες μιάμιση ώρα κι απόλαυσε ολόκληρη τη συναυλία -έστω κι έτσι.

Και μετά μας αποτελείωσε ο Avishai Cohen.

Ectopistes migratorius

Ξεκινώντας απ’ αυτό το τουίτ, έπεσα πάλι στον Τομ (παρέα με τον κύριο Τσίμερμαν), με ολίγη από Τζάρμους…

Τελευταίος από ένα τόσο κοινωνικό και πολυπληθές είδος… Απίστευτο!

Vodpod videos no longer available.

Στη Μάρθα αναφέρεται ο μαφιόζος που διορθώνει τον Λουι στο Ghost Dog: The Way of the Samurai

Από τη Νέα Ορλεάνη μέχρι το Αμστελόδαμον

Μόλις διάβασα* ότι στις 19 Νοεμβρίου η Preservation Hall Recordings θα βγάλει σε περιορισμένη έκδοση 504 κομματιών δίσκο 78 στροφών! Με την Preservation Hall Jazz Band και γκεστ τον Tom Waits, μετά τη συνεργασία που είχαν στη Νέα Ορλεάνη το 2009. Τα έσοδα θα πάνε στη Preservation Hall Junior Jazz & Heritage Brass Band και ήδη υπάρχει ολόκληρο άλμπουμ με τον Waits σε δύο τραγούδια, και φυσικά του πάνε πολύ.

Τα δε πρώτα 100 αντίτυπα του δίσκου των 78 στροφών θα συνοδεύονται από πικάπ 78 στροφών!

 
Και μετά πέφτω πάνω σε αυτό! Σέξπιρ στο Άμστερνταμ, με τραγούδια του Tom Waits, που έπαιξαν κάποιοι ονόματι Sadists! Τέλειωσε προχτές 11 Οκτωβρίου.

Παρακαλούνται οι έχοντες σχέση με τις κατωχώρες να βρουν και να δώσουν περισσότερο υλικό και πληφοφορίες.

 
*χάρη στον oriste

Το χταπόδι

Το 80 οι νταλίκες διάσχιζαν καθημερινά τη Γιουγκοσλαβία, σε ένα αδιάκοπο πηγαινέλα στη Γερμανία και την υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη. Τα καλοκαίρια οι θρυλικές ευθείες απ’ το Κουμάνοβο ως το Βελιγράδι, κι από κει στο Νόβισαντ ή το Ζάγκρεμπ, γέμιζαν επιπλέον με Έλληνες μετανάστες, μαζί και πλήθος Γερμανούς τουρίστες. Το καλοκαιρινό καραβάνι μετά τους Ευζώνους και τη Θεσσαλονίκη άνοιγε σαν χταπόδι. Με τη Βουλγαρία πίσω από το παραπέτασμα, στο δεξί πλοκάμι -κοιτώντας το χάρτη- κυριαρχούσαν αμέτρητες Μερσεντές της κακιάς ώρας, με ταμπέλες από 32 ή 15 και το αυτοκόλλητο TR κάτω δεξιά στο πίσω τζάμι, ή δίπλα από την πίσω πινακίδα· κατεύθυνση οι Κήποι στον Έβρο, κι από εκεί Πόλη, Προύσα, Σμύρνη… Μαζί και πινακίδες οβάλ, νοικιασμένες, λέει στα σύνορα, αφήνεις τις γερμανικές και παίρνεις για το ταξίδι σου αυτές τις προσωρινές, λεπτομέρειες άλλες, δε θυμάμαι.

Πλήθος εξωτικά δώρα, κι απαγορευμένους καρπούς έκρυβαν όλα τα πλοκάμια. Από μπανάνες Τσικίτα μέχρι τηλεοράσεις Σάμπα, κι από μικρογκατζετιές για τη κουζίνα, κόφτες κι ανοιχτήρια κονσερβών, ως σκέτα χαρτονομίσματα μάρκα μετρητά, στη θήκη από μαντήλι, κρεμασμένη εσωτερικά κάτω από τη φανέλα ή το παντελόνι.

Μια τέτοια νταλίκα έφερε εκεί, μπαίνοντας το καλοκαίρι του 80, και το μεγαλύτερο ως τότε δώρο στο σπίτι, κρυμμένο μέσα στο κανονικό φορτίο. Πικάπ Dual αυτόματο, μοντέλο 1254. Παρένθεση: ήτανε τα αυτόματα, που πατούσες το κουμπί κι ο βραχίονας πήγαινε στην αρχή του δίσκου, κι όταν αυτός τέλειωνε γυρνούσε μόνος του και πίσω, τα ημιαυτόματα, που έπρεπε να πας εσύ τη βελόνα μόνο για το ξεκίνημα, και τα απλά, που έπρεπε να παρέμβεις και στην αρχή και στο τέλος. Βελόνα Dual αυθεντική, διαμαντάκι.

Μαζί, ένα φορητό ραδιοκασετόφωνο, ασημί, μάρκας, γερμανικής μεν, μέκαψες δε, με επιπλέον υποδοχή phono. Από εκείνα τα μεγάλα που παίρνουν οκτώ μεγάλες μπαταρίες, ή ρεύμα, με δυο μεγάφωνα και δυο τουΐτερ της κακιάς ώρας. Μέσω της υποδοχής phono έπαιζε και το ρόλο του ενισχυτή για το πικάπ.

Αυτό ήταν το πρώτο μας στερεοφωνικό συγκρότημα! Στο πατρικό μου υπάρχει ακόμη το τραπεζάκι πάνω στο οποίο έκατσε, στη γωνία του δωματίου μας. Τραπεζάκι στο οποίο έχω φωτογραφία να σβήνω τα κεριά στα τρίτα γενέθλιά μου.

Ένα στέρεο είναι άχρηστο χωρίς δίσκους. Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσο κάνανε τότε, αλλά έπρεπε να κάνουμε αιματηρή οικονομία, όλο σχεδόν το χαρτζιλίκι μας, για να φτάσει ν’ αγοράσουμε έναν το μήνα. Τους δυο πρώτους τους απέκτησα μαζί λίγες μέρες μετά την έκπληξη του στερεοφωνικού. Εκείνη την εποχή κυριαρχούσε το Γουόλ, το Ελεκτρίσιτι και οι Ανατολικογερμανοί οι Σίτι. Εγώ βγήκα από το δισκάδικο με το άσπρο A night at the Opera και το διπλό Live in Japan.

Για τον Tom Waits, που τραγουδούσε ήδη από το Heartattack and Vine στο Παρίσι, θα περίμενα άλλα τρία χρόνια, ακούγοντας και ξανακούγοντας μια κίτρινη μάξελ κασέτα με το Closing Time.

Βακτήρια


Για να το καταλάβω…

Όλοι εσείς οι ιδιώτες, σύμβουλοι, εκπαιδευτές, σεμιναριστές, πωλητές, διαφημιστές, ιδιωτικοί υπάλληλοι, ελεύθεροι επαγγελματίες, επιχειρηματίες, που συμμετείχατε και συμμετέχετε και τώρα δα εν γνώσει σας στην κοροϊδία και το πλιάτσικο ευρωπαϊκών και κρατικών πόρων, εσείς που προτιμάτε το τεκμαρτό από το πραγματικό σας εισόδημα, εσείς που δίνετε τη μίζα στο μισητό δημόσιο και μαγειρεύετε τις προδιαγραφές και το παραδοτέο, ναι, ξέρωγιατί έχετε παιδιά κι οικογένεια, γιατί υπάρχει ανεργία και αναδουλειά, γιατί αν δεν το κάνετε εσείς θα το κάνει άλλος, γιατί τι έγινε, συμπληρώνετε εισόδημα με φρογκοδίφραγκα, αλλού είναι τα χοντρά -θα τ’ αφήνατε, λοιπόν, αν τα βρίσκατε μπρος σας;-

εσείς, λοιπόν, είστε οι αθώοι με την καθαρή συνείδηση;

Που τα βάζετε με κυβερνήσεις, σύστημα, δημόσιους υπαλλήλους, πολιτικούς, και το κακό συναπάντημα; που σας διέφθειραν λίγο, γιατί αλλιώς δε γίνεται στην Ελλάδα;

Σας έχω νέα κύριοι και κυρίες. Βακτήρια είστε και σεις· αόρατα, αλλά εξίσου αηδιαστικά με τους νόμιμους-και-ηθικούς και τους υπόλοιπους υποκριτές.

Καλά κάνατε και κάνετε, δικαιολογίες πάντα βρίσκονται, και τη ρότα του είναι εύκολο να την αναγάγει σε κοσμοθεωρία ο καθένας, αρκεί να έχει αρκετό χρόνο γι’ αυτό, αλλά

Βουλώστε το για λίγο! Δείτε τον εαυτό σας απ’ έξω! Βάλτε το χυλό στο κεφάλι σας σε τάξη! Διαλέξτε εντέλει στόχο!

Σας ξέρω. Βακτήρια…

Tom Waits: Glitter and Doom Live Δωρεάν Album Preview

Vodpod videos no longer available.
Νέο Άλμπουμ από τον Tom Waits

Μεγάλα κέφια από τον Tom Waits, κι άλλη μια έκπληξη από την Anti. Κυκλοφορεί στις 24 Νοεμβρίου, αλλά ως τότε ιδού 8 κομμάτια από το άλμπουμ, στα 320kbps:

01 Lucinda / Ain’t Goin’ Down
02 Singapore03 Get Behind The Mule
04 Fannin Street
05 Dirt In The Ground
06 Such A Scream
07 Circus
08 Goin’ Out West

Πατήστε το Get it now και δώστε ένα email για να σας έρθει ένα δυναμικό url, ώστε να κατεβάσετε το επίσημο preview του άλμπουμ (αρχείο zip 84,2 MB). Αν δεν εμπιστεύεστε το ενσωματωμένο widget, κάντε το ίδιο από τη σελίδα του Tom στην Anti.

SM της ημέρας

Τα καλοκαίρια, μικρός, δούλευα στη μια από τις δύο καθημερινές τοπικές εφημερίδες (όχι τη δεξιά· την πιο δεξιά). Κάθε πρωί, γύρω στις 10, ανέβαινα στο ποδήλατο, πήγαινα στη νομαρχία και μάζευα τα Δελτία Τύπου· κατά τις 2, πεταγόμουν και στο πρακτορείο αθηναϊκού τύπου κι έπαιρνα την Εστία, για το συνομήλικο της -όπως μου φαινόταν- χρονογράφο της τοπικής και πατέρα του ιδιοκτήτη – αρχισυντάκτη – διευθυντή -συντάκτη. Στην επιστροφή στο σπίτι, το απόγευμα, μοίραζα και καμιά εικοσαριά φρεσκοτυπωμένα φύλλα σε συνδρομητές.
Γιατρέ μου, ήμουνα δημοσιογράφος μικρός, και δεν τόχα καταλάβει;

Είπε ο λαθρέμπορας, χτες: θαρρώ πως οι Κατσαρός και Τσώχος είναι η ζωντανή απόδειξη ότι καμιά φορά η απόσταση κακού και χειρότερου είναι μονάχα… μια γενιά.

Εσωτερικές ειδήσεις· κλινικές έρευνες σε δείγμα των 10 τελευταίων ετών έδειξαν ότι η εισαγωγή σε ΑΕΙ, και σε μεγαλύτερη δόση, σε ΤΕΙ, αποδεικνύεται ως η αποτελεσματικότερη θεραπεία κατά της δυσλεξίας.

Εν τω μεταξύ, εσπερινό Λύκειο, ο θρίαμβος του Κροπότκιν: αφεντικά κι εργάτες στο μεροκάματο…

Κι ενώ η ICANN εξετάζει το ενδεχόμενο να έχουμε σύντομα top lenel domains (TLDs) όπως .nike, .cocacola, .sarafis, oι Ολλανδοί, στα χνάρια του co.uk, γίνονται οι πρώτοι Δυτικοευρωπαίοι που υιοθετούν το country code second-level domain (ccSLD) co (αντίστοιχο του com).
Βρίσκω, πλέον, συνολικά 35 καταχωρίσεις γι’ αυτό το ccSLD, αν και ο Ολλανδός διαχειριστής μιλά για 45: co.at, .co.ck, co.cr, .co.fk , .co.gg, co.hu, co.id, .co.im, co.il, .co.in, .co.ir, .co.je, co.jp, .co.kr, .co.ls, .co.ma, .co.mu, .co.nl, .co.nz, .co.ro, .co.rw, co.sv, .co.th, .co.tj, .co.tt, .co.tz, .co.ug, .co.uk, .co.us (άσχετο, για το Colorado), .co.ve, co.vi, .co.yu (η τύχη του .yu μένει να αποφασιστεί), .co.za, .co.zm, .co.zw.
Μερικά κάνουν ωραίους συνδυασμούς. Όχι, πονηρέ, δε λέω για τα νησιά Κουκ· το insert.co.in, σκέφτηκα.

Ενημέρωση: άλλαξε η ερώτηση στο γιατρό.