Προσοχή! Μην το επιχειρήσετε στο σπίτι!

Χωρίς λόγια…

Ο μαύρος καβαλάρης

Ο Wilhelm, ένας νεαρός αρχειοφύλακας, ερωτεύεται την Katchen, κόρη ενός κυνηγού, του Bertram. Για να την παντρευτεί, πρέπει να πάρει την έγκριση του πατέρα της πρέπει να αποδείξει την αξία του ως κυνηγός. Όντας όμως χαρτογιακάς και παιδί της πόλης, δεν έχει καμιά ελπίδα να βελτιώσει τις σκοπευτικές του ικανότητες, κι έτσι οι ελπίδες του να παντρευτεί την K. είναι μηδαμινές. Εκεί εμφανίζεται ο διάβολος Pegleg, που του προσφέρει σφαίρες μαγικές που θα βρίσκουν πάντοτε όποιο στόχο επιθυμεί ο W. Του κρατά μυστικό, ωστόσο, ότι μία από τούτες τις σφαίρες ελέγχεται από τον ίδιο. Ανόητος, αφελής και απελπισμένος καθώς είναι, ο W. δέχεται τη φαουστιανή συμφωνία. Τη μέρα του γάμου του, η τελευταία σφαίρα χτυπά θανάσιμα την αγαπημένη του. Ο νέος τρελαίνεται και σμίγει στο καρναβάλι των υπόλοιπων εξαπατημένων από το διάβολο θυμάτων.

Το Black Rider: The Casting of the Magic Bullets ήταν μια ιδέα του σκηνοθέτη Robert Wilson, εμπνευσμένο από ένα γερμανικό παραμύθι (Der Freischütz), ήδη διασκευασμένο σε όπερα του Carl Maria von Weber, που εκμυστηρεύτηκε αρχικά στον Tom Waits το 1988. Η ιδέα ευοδώθηκε καθώς στους δημιουργούς προστέθηκε ο William S. Burroughs, που έγραψε το βιβλίο λιμπρέτο, ενώ ο Γουέιτς την μουσική και τους περισσότερους στίχους. Ο Μπάροουζ στο παρελθόν, παριστάνοντας μεθυσμένος τον Γουλιέλμο Τέλλο είχε πυροβολήσει κατά λάθος τη γυναίκα του, ολόκληρο το σενάριο παραπέμπει και στην καταστροφική δύναμη του εθισμού. Στην αρχική παραγωγή, ο Γουΐλσον ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνος για το σχεδιασμό και τη σκηνοθεσία.

Το έργο έκανε πρεμιέρα στα γερμανικά (με έναν μικρό μέρος και όλους τους στίχους των τραγουδιών στα αγγλικά) στο θέατρο Thalia του Αμβούργου στις 31 Μαρτίου 1990. Αβάντ γκαρντ, σκοτεινό και εξπρεσιονιστικό, το μιούζικαλ αυτό αποτέλεσε ένα υπέροχο οπτικοακουστικό έργο υψηλής καλλιτεχνικής θεατρικής αξίας, όπου οι ιδέες του Γουΐλσον, το δυνατό κείμενο του Μπάροουζ και η μουσική του Γουέιτς, μια σύγχρονη αλλά όχι μιμητική εκδοχή του Κουρτ Βάιλ, δένουν μαγικά σε μια παράσταση σχεδόν καμπαρέ.

Ο Γουέιτς ηχογράφησε μουσική και τραγούδια σε δικές του παραγωγές στο δίσκο The Black Rider που κυκλοφόρησε το 1993.

Πέρασα τα Χριστούγεννα του 1998 και την Πρωτοχρονιά του 1999 φιλοξενούμενος από φίλους στο Ελσίνκι. Είχα την ευκαιρία να δω τον Μαύρο Καβαλάρη στο ανέβασμά του από το Θέατρο της Πόλης του Ελσίνκι, μια από τις αξέχαστες εμπειρίες του ταξιδιού μου εκείνου.

Charlie Hebdo

Originally posted on grep Alt:


Όλο το φιλμ ανεβασμένο από τον ίδιο το Γαβρά

View original

Originally posted on grep Alt:

Buddhas of Bamyan
Οι Βούδες της κοιλάδας Μπαμιιγιάν καταστράφηκαν με δυναμίτη το Μάρτιο του 2001 από Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, μετά από διαταγή του Μουλά Μοχάμεντ Ομάρ, καθώς θεωρήθηκαν «είδωλα». Χρειάστηκε ένας μήνας ανατινάξεων και βομβαρδισμών για να επιτευχθεί η καταστροφή.

O Υπουργός Πολιτισμού του Αφγανιστάν, κ. Ομάρ αλ-Σαρατζί, δήλωσε: «Ως γνήσιοι ΑΦγανοί έχουμε χρέος να πολεμούμε διαρκώς την προπαγάνδα των εχθρών. 1.500 χρόνια μετά, είμαστε πεπεισμένοι ότι ηθελημένη καταστροφή δεν υπήρξε ποτέ. Και, βεβαίως, δεν υπήρξε ανάμιξη του κλήρου, ή της πολιτείας. Το τότε αμερικανικό κανάλι CNN ψεύδεται, ως συνήθως. Συνεπώς είναι άκαιρο και άστοχο να υποδαυλίζουμε τώρα θρησκευτικές μισαλλοδοξίες. Εξάλλου, ναι, ήταν ειδωλολατρικά, συνεπώς αντιισλαμικά και αντιΑΦγανικά. Επίσης, το 1969 δεν πήγαμε στο φεγγάρι, το οποίο εξακολουθεί να γυρνάει τα βράδια γύρω από τη γη· όλα είχαν γίνει στην έρημο της Αριζόνα(ς) από τους Αμερικανούς. Τέλος, η Μακεδονία είναι Αφγανική, παρά τις -ζωή νάχουνε, ακόμη- Κασσάνδρες, το θυμόμαστε και 1.500 χρόνια…

View original


Ο Μπάμπης ο Σουγιάς…


…κι ο Νίκος ο Καζαντζάκης.

Θεωρώ ότι ο Νίκος ο Καζαντζάκης είναι ό,τι καλύτερο, συγγραφικά, και ποιητικά, έχουμε να δείξουμε…

Ross Daly:

Εάν ο μόνος τρόπος που μπορεί να σωθεί το Μουσείο Καζαντζάκη, στην ίδια τη γενέτειρά του, είναι με την αρωγή της ποδοσφαιρικής (και όχι μόνο) μαφίας, και όχι με τη συλλογική προσπάθεια του συνόλου του κρητικού λαού (και φτωχοί και πλούσιοι, ό,τι μπορεί ο καθένας), τότε δεν μας αξίζει ένας Νίκος Καζαντζάκης και ούτε ένα μουσείο αντίστοιχο. Αυτή η είδηση είναι πολύ μεγάλη ντροπή!

Άμα λατρεύεις την μπάλα, είναι απορίας άξιο να διαδηλώνεις

Δημήτρης Απόκης (δημοσιογράφος ΝΕΡΙΤ -και ΕΡΤ και ΔΤ και ΔΟΛ…): Ακριβώς, είναι απορίας άξιο, Φάνη, σε μία χώρα, στην οποία η μπάλα θεωρείται θεά, να έχουμε αυτά τα προβλήματα ενόψει της μεγαλύτερης διοργάνωσης του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Υπάρχουν συνεχείς διαδηλώσεις, τα συνεχή σοβαρά επεισόδια, το έγκλημα στους δρόμους των μεγάλων πόλεων της Βραζιλίας, και η απεργία των αστυνομικών έρχεται να προστεθεί στις ανησυχίες της διεθνούς κοινότητας για το κατά πόσο θα πετύχει αυτή η διοργάνωση, αλλά και οι άλλες διοργανώσεις, γιατί, ως γνωστόν, η Βραζιλία έχει αναλάβει όλες τις μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις στο άμεσο μέλλον.

Ξέχασε κάποιες εκατοντάδες αξιοπερίεργους ψιλο-θανάτους εργατών…

2012+2: Επιτέλους πρωτάθλημα η ΑΕΚ!


Έστω και στη Γ΄ Εθνική

Γίγαντας ο γέρων Σουηδός, τύφλα νάχει ο Κυριάκος Δημοσθένης!

Ποτέ δεν θα πεθάνουμε, κουφάλες, κοντοστούπηδες Μάγια!

Γιώργος Φουντουλάκης: Ψηφίστε με, ω σύντεκνοι!

Νομίζω είναι ό,τι πιο χαζό, να το πω έτσι σαν απλός Έλληνας, έχω ακούσει τα τελευταία.

Οι Κρητικοί έχουν μια παράδοση. Καθένας παίρνει ένα όπλο από τον παππού του, από τον προπάππου του. Το αν έχει συμβεί ένα ατυχές γεγονός, από κάποιον, αυτό δεν είναι μόνο στην Κρήτη, γίνεται και στη Μακεδονία, και στη Στερεά Ελλάδα, και στην Πελοπόννησο, και παντού.

Δεν είμαι υπέρ της βιαιοπραγίας, ότι ένα όπλο πρέπει να το έχει κανείς για να το χρησιμοποιεί, αλλά κι αυτές οι χαζομάρες, το ν’ ακούω ότι πρέπει να αφοπλιστεί η Κρήτη και…, το βλέπω, και το θεωρώ ότι είναι…, δεν θεωρείται σοβαρά από έναν πρώην πολιτικό.

Προφανώς, στην Αθλητική Ομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρίες, την οποία προεδρεύει, δεν υπάρχουν καθηλωμένοι από μπαλοθιές σε καροτσάκια…

Πηγή, από 38:44

«Ο πολίτης ψηφίζει…»

Ούτε σάλιο μου έχει μείνει να φτύσω, ούτε δάκρυ κυλάει πια. Κι αν δεν σου περισσεύει μισή ώρα, πάλι να το δεις ολόκληρο. Μελαγχόλησε, θύμωσε.

Το θέμα έχει ξανάρθει στην επιφάνεια και παλιότερα, κι υπάρχει σχετικό ρεπορτάζ στον ιστό. Κι εγώ σκέφτηκα να κάνω πλήρη απομαγνητοφώνηση· όμως δεν υπάρχει τίποτα πιο παραστατικό από την εικόνα και το ζωντανό λόγο.

Η πιπίλα της Βουδαπέστης

Επιτέλους, ποιος αποφασίζει σ’ αυτόν τον τόπο; Ένας Τέντες, ένας Σανιδάς, ένας Σφακ(ατάκ), έστω; Θα σκίσει το λεοπάρ της η γυναίκα, από την αγανάκτηση!

Άντε, Ρουπακιώτη, βάλε κι εδώ την υπογραφή σου, να καθαρίσει ο βούρκος, να σωθεί η χώρα…

Για την εργασία

Χόρτασες σοφούς, οικονομολόγους, επαναστάτες· επιστροφή στα θεμελιώδη.

Ο Σπύρος Ασδραχάς στην κατακλείδα της σειράς ντοκιμαντέρ της ΕΤ1 Ημερολόγια Εργασίας (από το 2010).

 

Εσύ που βιάζεσαι, πήγαινε απευθείας στο 3:36.

Διακόπτουμε για ειδήσεις


20/1/2012: Ο κ. Αντιπρόεδρος (Α΄, Β΄, θα σας γελάσω…) της Κυβέρνησης στο Λαγονήσι με Καταριανούς και λοιπούς υποτιθέμενους Άραβες επενδυτές.

Ο εικονολήπτης του κρατικού καναλιού δεν ευθύνεται για το κροπάρισμα του βίντεο.