οικιστές

 
οικιστής ο [ikistís] Ο7 θηλ. οικίστρια [ikístria] Ο27 : αυτός που έχτισε παράνομα και ζητά να την σκαπουλάρει με πρόστιμα ψίχουλα, ή καλύτερα μηδενικά· ο εξυπνάκιας κουραδόμαγκας, που πίνει στην υγεία των κορόιδων που πληρώνουν άδειες και φόρους· ο αυθάδης· ο «ναι, μαζί τα φάγαμε». [λόγ. οίκ(ος) -ιστής· λόγ. οικισ(τής) -τρια]

παραμύθι

Ήταν ένας στρατηγός μ’ ένα ασκέρι ρεμπεσκέδων. Αυτός τους είχε στρατολογήσει, γιατί έτσι έγινε στρατηγός. Τούλαχε πόλεμος, κι αντίπαλος βαρβάτος: διαπλεκόμενα, χωρίς άδειες, κακοπληρωτές, φοροφυγάδες, σύζυγοι πρέσβειρες…

Σκέφτεται ο στρατηγός από δω, υπολογίζει από κει, βρήκε το σκέδιο της νίκης. Πιάνει έναν-έναν τους φαντάρους του, κι αρχινάει. «Εσύ γιατί δεν φοράς το κράνος σου;» Μπαμ, πάρτον κάτω! «Εσύ γιατί δεν φοράς το κράνος σου;» το ίδιο. Τους αποδεκάτισε. Κατήγαγε νίκη περιφανή. Μόνο που αναρωτιότανε μετά για ποιο λόγο άραγε ο εχθρός απέναντι είχε πλαντάξει στο γέλιο.

Μετά αυτός συνέχισε την ακαδημαϊκή του καριέρα, κι εμείς δεν ζήσαμε.

Η κ. Τσόκλη ΔΕΝ απουσιάζει σε αποστολή του Ελληνικού Κοινοβουλίου


… αλλά της -χωρίς αντίπαλο και με νουδού και με πασόκ- εταιρείας παραγωγής ντοκιμαντέρ ONOS Production, με σήμα το γαϊδούρι (πρόσωπα: Χρόνης Πεχλιβανίδης, Μάγια Τσόκλη, κ.α.). Μετρώ στο τρέχον πρόγραμμα της κρατικής τηλεόρασης:

Ταξιδεύοντας (σκέτο /με τη Μάγια /με τη Μάγια Τσόκλη)
Οι μουσικοί / Οι μουσικές /Η μουσική του κόσμου
Πρόβα Γάμου
Orient Express

κι ίσως ξεχνώ κάποιες απ’ την Ψηφιακή ΕΡΤ.

Ζηλεύω. Ζηλεύω -κι η κακία θα μου μείνει- να μην είμαι κι εγώ διεθνιστής, άπατρις, ταξιδιάρης, να γυρνώ τον κόσμο, να μου αποκαλύπτουν ευθαρσώς και απροκάλυπτα πώς παραβιάζονται τα σύνορα μιας χώρας, στης οποίας το κυβερνών κόμμα τυχαίνει να είμαι Βουλευτής Επικρατείας. Να ανήκω -ή όχι;- στην ΕΣΗΕΑ, να μην έχω νομικά ή ηθικά κωλύματα όταν ο κάθε λαθροδιακινητής (sic), Αλί ή Μαχμούτ, μου αποκαλύπτει ένα σωρό στοιχεία για το πώς γίνονται κόσκινο τα σύνορα της χώρας που τους πολίτες της εκπροσωπώ, να μην με καλεί κανένας εισαγγελέας (ούτε) γι’ αυτό…

Ευτυχώς, τουλάχιστον, για ιδιοκτησιακά, οικογενειακά, τον Γιάννη που κερνάει και πίνει, έχω θεσμούς να εμπιστεύομαι: τη Δι@ύγεια, την Κ., κ.ο.κ. :-P

Με λίγα λόγια, νομοθετείτε εσείς, γνωμοδοτούμε εμείς

Την Τετάρτη 6 Ιουλίου 2011, ο Προϊστάμενος της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος κ. Εμμανουήλ Σφακιανάκης ενημέρωσε την Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Ισότητας, Νεολαίας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, της Ελληνικής Βουλής, για τις Απειλές που πηγάζουν από το Διαδίκτυο.


κι άλλο…

Crete: heaven on the Aegean

The nearest town is Agios Nikolaos, just a quick ride away in the hotel’s speedboat and formerly known to British holidaymakers as «Ag Nik» when it was home to the worst kind of kiss-me quickery and drunken vomiting in the streets.

No more – it has made strenuous efforts to gentrify, with considerable success. Its harsh Seventies architecture betrays its brasher past but the narrow streets are now lined with upmarket jewellery boutiques, trendy bars and good restaurants.

Πηγή: www.telegraph.co.uk

Μα τι θέλουν πια; Τους δίνεις τον παράδεισο κι αυτοί κοιτούν προς την κόλαση; σίγουρα φταίει ο σύριζα.

5 λεπτά διασημότητας

Για την ιστορία, το πεντάλεπτο της διασημότητας του νέου Υφυπουργού Οικονομικών, Παντελή Οικονόμου, παρμένο από το διαδικτυακό τόπο της Βουλής των Ελλήνων:

Διαρκής Επιτροπή Εθνικής Άμυνας & Εξωτερικών Υποθέσεων και Ειδική Διαρκής Επιτροπή Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, 30/3/2011: Ενημέρωση από την Αναπληρώτρια Υπουργό Εξωτερικών, κα Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, σχετικά με τα αποτελέσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 24ης κ’ 25ης Μαρτίου 2011.

Εγώ ένα ξέρω: ο Μάκης ο Δημοσιογράφος βγάζει υπουργούς κι υφυπουργούς -κι απ’ τα δυο κόμματα. Δείτε τους μελλοντικούς στις εκπομπές τους.

 
Σημ. (για @vtripolitakis και @hakmem): μαθηματικός με μάστερ σε Επιχειρησιακή Έρευνα στο Σάσεξ

Πάει κι ο Νικόλας ο Παπάζογλου


Ο Παπαζόγλου ήταν ο άνθρωπος που με έκανε να ξανακούσω και να συμφιλιωθώ με το λαϊκό και το μπουζούκι. Έχοντας χρόνια απηυδύσει από τη μια με τα μεταπολιτευτικά επαναστατικά κι «επαναστατικά», κι απ’ την άλλη με τα «λαϊκά» της εποχής, κάθε Κυριακή στις εκπομπές των εταιρειών στο κρατικό αποκλειστικά ραδιόφωνο, κι ολημερίς στις οχτακάναλες μεγάλες κασέτες στις καμήλες λεωφορεία του ΚΤΕ(Υ)Λ, ο Νικόλας εμφανίστηκε για να μας ξεκομπλάρει κι από τα δυο.

 
Αρχές του 80 πηγαίναμε Σαλονίκη για να γνωρίσουμε ένα κομμάτι απ’ το σόι μας που αγνοούσαμε. Μια αδερφή της γιαγιάς μου είχε δοθεί μωρό για υιοθεσία, και καμιά εξηνταριά χρόνια μετά, την ξαναβρίσκαμε μαζί με θείους, ξαδέρφες, ανίψια, μια πολυκατοικία ολόκληρη στην Τούμπα. Στο γλέντι, βγάλανε να ακούσουμε από κασέτα κάτι που «αποκλείεται να έχετε ακούσει, είναι ήδη εξαντλημένο εδώ που βγήκε, δεν έχει προλάβει να πάει παραέξω…»· ένα καινούριο δίσκο, την Εκδίκηση της Γυφτιάς. Η δυσπιστία από τον τίτλο κράτησε μέχρι να φύγει το εισαγωγικό του Σαββόπουλου, και να ξεκινήσει η Τρελή κι αδέσποτη. Θάπαιξε και 6 φορές μπρος πίσω εκείνη η κασέτα, που μας δώσανε στο τέλος, εκείνο τα Σάββατο.

 
18 συν 13, και, χρόνια μετά, εδώ που είμαι, με τον άνθρωπο που είμαι, την ευθύνη έχει ο Παπάζογλου, μ’ ένα άλλο μικρό παιχνίδι της τύχης, εκεί καλοκαίρι του 98, με τη Λοξή του Φάλαγγα.

 
Φαντάζομαι ότι τα ίδια που λέω εγώ, ή παρόμοια, θάχουν να πουν και χιλιάδες άλλοι, κι αυτό αρκεί για να δείξει πόσο μεγάλος λαϊκός καλλιτέχνης ήταν.

nanochino

Τον περασμένο μήνα ο περιοδεύων θίασος Νανόπουλου – Μπαμπινιώτη επισκέφτηκε και το Ηράκλειο για να διαφημίσει το πρόσφατο πόνημά του. Δεν παραβρέθηκα, ο θαυμασμός, ωστόσο, που μου εξέφρασε πλήθος ακροατών τους στη συνέχεια, με έπεισε για την επιλογή μου.

Μετά, είδα με τα ματάκια μου το Νανόπουλο να αναμεταδίδει γνωστό αστικό μύθο για την κρίση στα κινεζικά.

Κατακαημένε Φάινμαν/Φέινμαν, ποιοι σούμελε να σε επικαλούνται…

#

I’m all these words, all these strangers, this dust of words, with no ground for their settling, no sky for their dispersing, coming together to say, fleeing one another to say, that I am they, all of them, those that merge, those that part, those that never meet, and nothing else, yes, something else, that I’m something quite different, a quite different thing, a wordless thing in an empty place, a hard shut dry cold black place, where nothing stirs, nothing speaks, and that I listen, and that I seek, like a caged beast born of caged beasts born of caged beasts born of caged beasts born in a cage and dead in a cage, born and then dead, born in a cage and then dead in a cage, in a word like a beast, in one of their words, like such a beast, and that I seek, like such a beast, with my little strength, such a beast, with nothing of its species left but fear and fury, no, the fury is past, nothing but fear, nothing of all its due but fear centupled, fear of its shadow, no, blind from birth, of sound then, if you like, we’ll have that, one must have something, it’s a pity, but there it is, fear of sound, fear of sounds, the sounds of beasts, the sounds of men, sounds in the daytime and sounds at night, that’s enough, fear of sounds all sounds, more or less, more or less fear, all sounds, there’s only one, continuous, day and night, what is it, it’s steps coming and going, it’s voices speaking for a moment, it’s bodies groping their way, it’s the air, it’s things, it’s the air among the things, that’s enough, that I seek, like it, no, not like it, like me, in my own way, what am I saying, after my fashion, that I seek, what do I seek now, what it is, it must be that, it can only be that, what it is, what it can be, what what can be, what I seek, no, what I hear, I hear them, now it comes back to me, they say I seek what it is I hear, I hear them, now it comes back to me, what it can possibly be, and where it can possibly come from, since all is silent here, and the walls thick, and how I manage, without feeling an ear on me, or a head, or a body, or a soul, how I manage, to do what, how I manage, it’s not clear, dear dear, you say it’s not clear, something is wanting to make it clear, I’ll seek, what is wanting, to make everything clear, I’m always seeking something, it’s tiring in the end, and it’s only the beginning… είμαι όλες τούτες οι λέξεις, όλες τούτες οι άγνωστες, όλος τούτος ο μπουχός από λέξεις, χωρίς έδαφος να κατακάτσει, χωρίς ουρανό να διαλυθεί, που κολλάνε για να πουν, ξεκολλάνε για να πουν, πως εγώ είμαι αυτές, όλες αυτές, κι αυτές που ενώνονται, κι αυτές που χωρίζονται, κι αυτές που δε γνωρίζονται, αυτές και τίποτ’ άλλο, όχι, εντελώς άλλο, πως είμαι κάτι εντελώς άλλο, κάτι βουβό, σ’ ένα μέρος άγριο, άδειο, κλειστό, μαύρο, ξερό, παγωμένο, όπου τίποτα ποτέ δε σαλεύει, τίποτα ποτέ δε μιλάει, και πως ακούω, και πως ψάχνω, σα θηρίο σε κλουβί γεννημένο από θηρία σε κλουβί γεννημένα από θηρία σε κλουβί γεννημένα από θηρία σε κλουβί γεννημένα από θηρία σε κλουβί γεννημένα από θηρία σε κλουβί γεννημένα από θηρία σε κλουβί γεννημένα και πεθαμένα σε κλουβί από θηρία σε κλουβί γεννημένα σε κλουβί πεθαμένα σε κλουβί γεννημένα και πεθαμένα σε κλουβί γεννημένα και μετά πεθαμένα γεννημένα και μετά πεθαμένα, σα θηρίο με μια λέξη, δική τους λέξη, σαν τέτοιο θηρίο, και πως ψάχνω, σαν τέτοιο θηρίο, με τις φτωχές μου δυνάμεις, τέτοιο θηρίο, με μόνα απομεινάρια απ’ τα γνωρίσματα του είδους του το φόβο και τη λύσσα, όχι, η λύσσα πέρασε, μόνο το φόβο, απ’ όλα όσα του ’πρεπαν μόνο το φόβο, πολλαπλασιασμένο, το φόβο της σκιάς του, όχι, είναι τυφλό, γεννημένο τυφλό, του ήχου αν θέλετε, αυτά λοιπόν, είναι απαραίτητο, είναι απαραίτητο κάτι, είναι κρίμα, αλλά έτσι είναι, φόβο του ήχου, φόβο των ήχων των θηρίων, των ήχων των ανθρώπων, των ήχων της μέρας και της νύχτας, φτάνει, φόβο των ήχων, όλων των ήχων, λίγο-πολύ όλων, λίγο-πολύ φόβος, όλων των ήχων, δεν είναι πολλοί, ένας είναι, αδιάκοπος, μέρα-νύχτα, τι είναι, είναι βήματα που πάνε κι έρχονται, είναι φωνές που μιλάνε για λίγο, είναι σώματα που ψάχνουν ένα δρόμο, είναι ο αέρας είναι τα πράγματα, είναι ο αέρας ανάμεσα στα πράγματα, φτάνει, πως ψάχνω, όπως αυτό,όχι, όχι όπως αυτό, όπως εγώ, με το δικό μου τρόπο, τι λέω, με το δικό μου τρόπο, πως ψάχνω, τι ψάχνω τώρα, ψάχνω να βρω τι ψάχνω, ψάχνω να βρω τι είναι, αυτό πρέπει να ’ναι, τι άλλο μπορεί να ’ναι, να βρω τι είναι, τι μπορεί να ’ναι, αυτό που ψάχνω, όχι, αυτό που ακούω, δεν ξέρω, δε μου ’ρχεται, ναι, τώρα μου ’ρχεται, όλα μου ’ρχονται, ψάχνω, ακούω να λένε πως ψάχνω να βρω τι μπορεί να ’ναι αυτό που ακούω, τώρα μου ’ρθε, τι μπορεί να ’ναι, κι από πού μπορεί να μου ’ρθε, αφού εδώ είναι όλα σιωπηλά, και οι τοίχοι είναι χοντροί, και πώς καταφέρνω, χωρίς να νιώθω αυτί, ούτε κεφάλι, ούτε σώμα, ούτε ψυχή, πώς καταφέρνω, τι καταφέρνω, να μην καταφέρνω τίποτα, πώς καταφέρνω, δεν είναι σαφές, όπα, είπες πως δεν είναι σαφές, κάτι λείπει για να γίνει σαφές, θα ψάξω να το βρω, θα ψάξω να βρω αυτό που λείπει, για να γίνουν όλα σαφή, όλο κάτι ψάχνω να βρω, καταντάει κουραστικό εντέλει, κι είμαστε ακόμα στην αρχή…

Σάμουελ Μπέκετ, Ο Ακατονόμαστος, Μετάφραση Αλεξάνδρας Παπαθανασοπούλου, Εκδ. Κρύσταλλο, 1980

Ποπ βιντεοκλίπ ιστορίας

Είσαι αμερικανάκι, στη Χαβάη, ή στη Γιούτα -λίγη σημασία έχει, κι εύλογα αναρωτιέσαι τι τη θες την Ιστορία, να μαθαίνεις για τον Μέγα Κωνσταντίνο και τον Μέγα Αλέξανδρο, την Μαίρη Στιούαρτ και την Θεοδώρα, τον Μίνωα και τον Αττίλα.

Κάπως έτσι σκέφτηκε -ίσως- μια ομάδα Αμερικανών δασκάλων ιστορίας στη Χαβάη, σύμφωνα με το προφίλ της, και έστησε το κανάλι της στο YouTube, όπου σχεδόν τρία χρόνια τώρα ανεβάζει διασκευασμένα ποπ τραγούδια -κυρίως της δεκαετίας του 80- προσαρμοσμένα σε θέματα από την αμερικανική και την ευρωπαϊκή ιστορία· τραγουδισμένα από τους ίδιους και με το σχετικό οπτικό υλικό. Έχει και φέισμπουκ (αλίμονο) και τουίτερ.

Πενήντα κλιπ ως τώρα, βάζω άλλο ένα:

Περισσότερα με ελληνικό ενδιαφέρον:
The Odyssey («Across the Universe» by the Beatles)
Greek Philosophers («Can’t Get You Out of My Head» by Kylie Minogue)
Constantine («Come On, Eileen» by Dexy’s Midnight Runners)
Macedonia («My Sharona» by the Knack) (με το γνωστό καυγά στα σχόλια, και εδώ)

 
Το είδα στο New Yorker, μέσω της Maria X.

Έκτακτος Διαγωνισμός υποτιτλισμού

Αθήνα, 15-12-2010

  1. Παρακαλώ, κύριος, περάστε
  2. Συγγνώμη, λάθος!
  3. Ρε, μαλάκα, δείξε ταυτότητα
  4. 1-0, τώρα φυλάτε εσείς
  5. Σόρι, σε πέρασα για Μπαοκτσή
  6. Έχε χάρη που ήμουν πρόσκοπος

Συμπληρώστε ελεύθερα…

  1. Bariemai thn “xartoyra” ths syllhpshs.. ase poy den 3erw kai kalh or8ografia ;-) (zaicos)
  2. Τίνος είσ’ εσύ, ρε; Συ δεν είσ’ του Πριτσαπίδουλα τ’ Θανάση ο γιος;
  3. Άντε δουλειά σου! δουλειά σου! (Δύτης των νιπτήρων)
  4. Για να σε δω, από το ΑΤ Ομονοίας δεν είσαι; (nicholas)
  5. Εγώ είμαι, ρε (*) το στανιο σου! (rodia)
    * (μπορει να προστεθει μια απο τις γνωστες προσφιλεις προσφωνησεις: μαλακα, αρχιδι, κλπ)
  6. – Τι κανεις, ρε; αφηρημενος εισαι;
    – Οχι, προσπαθω να γραψω στο twitter… (rodia)
  7. Έφυγες! και που ‘σαι; θα τα πούμε το βράδυ στο σπίτι! (Immortalité)
  8. Μη μ’ απασχολείς τωρα, θα τα πουμε μετα τη δουλεια! (rodia)
  9. -Τρέχουμε τώρα, τρέχουμε! (Elikas)
  10. Τις υπερωρίες τις πληρωνεσαι, ρε; (rodia)
  11. -Ρε συ, πάλι άλλαξες μπουφάν!
  12. Ο Χριστός σώζει! Πήγαινε τώρα να μεταφέρεις το μήνυμα και στους άλλους! (Το ελληνάκι)
  13. – Σύνθημα ρε!
    – Αδωνις με ι
    – Ντάξει δικός μας είσαι. Άντε τράβα να μπαγλαρώσεις κανένα κομουνιστή. (nicholas)
  14. Κάτσε να δω ρε φίλε, ψόφησαν τα τσιμπούρια με τον ψεκασμό; Καθαρός είσαι, φύγε. (Νότης Τουφεξής)
  15. Πάμε παιδιά πάλι δυνατά! Δεν είναι τίποτα! Το ‘Χουμε!!! (ΑΑ)
  16. Ζήσε το παιχνίδι στη δική σου διάσταση. (ΑΑ)
  17. ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΟΥΟΥΟΥΟΥ (ΑΑ)
  18. Καμμιά τουαλέτα εδώ κοντά; (rodia)
  19. βρε συναδελφε.. δεν σε γνωρισα χωρις κουκούλα… (rodia)
  20. 1+1 κάτω, 8 κρανεγκέφαλοι, 88 κλωτσιές, πριν καταλάβουν το λάθος. Όλο μαζί, 11-8-88. Τυχαίο;