Tom Waits: Glitter and Doom Live Δωρεάν Album Preview

Νέο Άλμπουμ από τον Tom Waits

Μεγάλα κέφια από τον Tom Waits, κι άλλη μια έκπληξη από την Anti. Κυκλοφορεί στις 24 Νοεμβρίου, αλλά ως τότε ιδού 8 κομμάτια από το άλμπουμ, στα 320kbps:

01 Lucinda / Ain’t Goin’ Down
02 Singapore

03 Get Behind The Mule
04 Fannin Street
05 Dirt In The Ground
06 Such A Scream
07 Circus
08 Goin’ Out West

Πατήστε το Get it now και δώστε ένα email για να σας έρθει ένα δυναμικό url, ώστε να κατεβάσετε το επίσημο preview του άλμπουμ (αρχείο zip 84,2 MB). Αν δεν εμπιστεύεστε το ενσωματωμένο widget, κάντε το ίδιο από τη σελίδα του Tom στην Anti.

Σχολικές Γιορτές στον 21ο αιώνα, η επιστροφή

Αντί απάντησης στο σχόλιο της Μαρίας, νέα φρεσκότατη ανταπόκριση του ανιψιού από τη σημερινή σχολική γιορτή για το Πολυτεχνείο στο λύκειό του.

Θα παρακάμψω τον αχταρμά γεγονότων, απόψεων, θεατρικού δρώμενου και τραγουδιών (που ανάθεμα αν κατάλαβα τι μου είπε ότι ήταν· πάντως ούτε Λοΐζος, ούτε Θεοδωράκης, ούτε τίποτε άλλο από τα στάνταρ), και το καθιερωμένο τέλος με την εκφώνηση ονομάτων (δεν γράφω προσκλητήριο νεκρών). Στέκομαι στο ενδιάμεσο, αυτό που στάθηκε κι εκείνος:

Αφιέρωμα στην πτώση του Τείχους του Βερολίνου! Μάλιστα!

Με τη συνοδεία του γνωστού λάπτοπ που πρόβαλλε φωτογραφίες της ιστορίας του τείχους, ένα κατεβατό εικοσάλεπτο με αποσπάσματα από το άρθρο της Ελληνικής Βικιπαιδείας και άλλες αδιευκρίνιστες πηγές. Μου είπε ο πιτσιρικάς για τους κακούς Ανατολικούς, για τους πράκτορες, τους Στάζι, που είναι τώρα οι άνεργοι εκεί, για τις μπυραρίες στη δυτική πλευρά που κερνούσαν μπύρες τις ορδές Γερμανών από τη Λαϊκή (sic -έχει προφορικό sic;) Δημοκρατία κι ένα σωρό άλλα…

Μετά με αποτελείωσε, προσπαθώντας να χλευάσει -γιατί δεν ήταν του γούστου του η διασκευή- το τελείωμα του αφιερώματος αυτού, που ούτε ο ίδιος ήταν σε θέση να μου απαντήσει τι γύρευε στη γιορτή τους:

- Και ξέρεις πώς τέλειωσε το αφιέρωμα; Με τη χορωδία του σχολείου (την ίδια που μου έχει πει ότι ψέλνει κάποια πρωινά στην προσευχή στη γραμμή, δεν κατάλαβα τι και πώς) να τραγουδάει Σκόρπιονς, το Γουίντ οφ τσέιντζ, χωρίς όργανα (α καπέλα, παιδί μου).

 
Δεν περιγράφω άλλο. Να καταργηθεί η σχολική γιορτή του Πολυτεχνείου, τώρα!

Και για τη Δέσποινα που ήταν μέσα -το 73,
και τώρα της αρέσουν αυτά τα γερμανά βλαχαδερά.

Χυδαιότητες

Τέτοιες μέρες κάθε χρόνο, το γνωστό συνονθύλευμα ακροδεξιών, εθνικιστών, φασιστών και ηλιθίων (στους τελευταίους και μερίδα δεξιών και κεντροδεξιών οπαδών της κοινοβουλευτικής τάξης)* έρχεται, εμμέσως ή ευθέως, να χλευάσει τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και να αμφισβητήσει την αστυνομική και στρατιωτική βία των ημερών, μαζί και τα θύματά της.

Σε αυτό το τελευταίο και μόνο στέκομαι, καθώς φανερώνει όχι μόνο την ηλιθιότητα** αλλά τη χυδαιότητα των υποκειμένων αυτών. Χυδαία, ακριβώς, και η εμφανιζόμενη από το 2005 προσπάθεια αναγωγής σε δήθεν απάτη της αριστεράς, ή σε δήθεν αστικό μύθο, της θλιβερής ιστορίας ενός ψωνισμένου τύπου, που έληξε ήδη από το 1975. Την οποία χρησιμοποιούν μαζί με άλλα τερτίπια, σαν τη μέγιστη απόσταση από το κτίριο του πολυτεχνείου, για να μηδενίσουν, ει δυνατόν, τον αριθμό των θυμάτων.

Χωρίς να παραβλέψουμε, βέβαια, ότι η στάση πρωταγωνιστών και «πρωταγωνιστών» των ημερών, και πολιτικών φορέων, ειδικευμένων στο εκ των υστέρων καπέλωμα, κάνουν το έργο τους ακόμη ευκολότερο.

 
Απλώς, μην μασάτε σε τέτοιες χυδαιότητες! Άλλο πράγμα, ένα ψώνιο και η ευκολοπιστία κομμάτων, τύπου, και λαού στο κλίμα της εποχής, κι άλλο η αληθινή βία, τα πραγματικά θύματα και οι απατεώνες.

 
Όσο για το ίδιο το Πολυτεχνείο, θα αντιγράψω το Ραφαηλίδη, μέσω ντόκτορα:

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η εξέγερση του Πολυτεχνείου ονομάστηκε έπος. Τούτη η αυθόρμητη παθητική αντίσταση στη χούντα έχει μάλλον έναν λυρικό παρά έναν επικό χαρακτήρα. Και η επέλαση των τανκς κατά των νεαρών αόπλων έχει περισσότερη σχέση με γκραν κινιόλ μέσα στη νύχτα παρά με έπος.

 
* όχι υποχρεωτικά ξένα μεταξύ τους σύνολα
** γι’ αυτό ίσως να είναι και λιγότερο υπεύθυνοι, καθώς φύση, γονείς και περιβάλλον έχουν τη μεγαλύτερη συμβολή.

Διάψευση του Nature από Μητσό

Θέλω μόνο να προσθέσω για την τάξη ότι με επιστολή μου στο Nature έχω φυσικά διαψεύσει τα περί τοποθέτησης μου ως γενικού γραμματέα, όχι μόνο διότι μια τέτοια τοποθέτηση δεν υπάρχει, αλλά και διότι εμφανίζομαι (έμμεσα) να την ανακοινώνω ή έστω να την γνωρίζω προκαταβολικά…

Σε λίγο θα μας πει ότι δεν έγινε τελικά στην Αθήνα το Science Film Festival 2009…

Εκτός αν, ως στοργικός πατέρας, έκανε στην άκρη για τον υιό.

Great Cretan Street Names (Αποτελέσματα)

Έληξε η ψηφοφορία στις 31 Οκτωβρίου με 7.000 περίπου συμμετοχές. Η πρώτη εικοσάδα έλαβε:

1	Νίκος Καζαντζάκης	1951
2	Ελευθέριος Βενιζέλος	1805
3	Δομίνικος Θεοτοκόπουλος	1547
4	Νίκος Ξυλούρης	1490
5	Οδυσσέας Ελύτης	1354
6	Βιτσέντζος Κορνάρος	1285
7	Μάνος Χατζηδάκις	867
8	Μάνος Κατράκης	829
9	Μίνως	775
10	Μιχαήλ Κόρακας	649
11	Κώστας Μουντάκης	635
12	Έλλη Αλεξίου	561
13	Ιωάννης Κονδυλάκης	541
14	Θανάσης Σκορδαλός	523
15	Ιωάννης Βλάχος ή Δασκαλογιάννης	494
16	Γεώργιος Χορτάτζης (sic)	463
17	Μιχαήλ Δαμασκηνός	445
18	Αλέξης Μινωτής	444
19	Δαίδαλος	420
20	Τίτος	409
-	Κωνσταντίνος Γιαμπουδάκης	409
-	Μίνως Καλοκαιρινός	409

 

Και, ναι, γουστάρουμε να ψηφίζουμε και μυθικά πρόσωπα. Τι σε νοιάζει εσένα; Ξαναδές τον τίτλο.

Δείτε όλα τα αποτελέσματα μέχρι τη θέση 294.

Η μπάλα ή ο παίκτης, αλλά όχι και τα δύο…

Τι Ανατολάκης, τι Καψής, και τι Τζακ Τσάρλτον…

Κυρίες και κύριοι, η Elizabeth Lambert, του πανεπιστημίου του New Mexico.

 

«Άλλος δρόμος δεν υπήρχε» Προβολή στο Ηράκλειο

Με πρωτοβουλία της Νέας Κινηματογραφικής Λέσχης Ηρακλείου, της Ένωσης Φιλολόγων Νομού Ηρακλείου, του Μουσείου παραδοσιακής ζωής & λαϊκού πολιτισμού Κρήτης «Λυχνοστάτης» και της Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης, την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου, στις 7.30 μ.μ., στην αίθουσα Ανδρόγεω, πραγματοποιείται εκδήλωση και προβολή της βραβευμένης ταινίας-ντοκιμαντέρ του Σταύρου Ψυλλάκη «Άλλος Δρόμος δεν υπήρχε». Για την ταινία θα μιλήσει ο σκηνοθέτης Λευτέρης Χαρωνίτης, ενώ θα παρευρίσκονται ο σκηνοθέτης Σταύρος Ψυλλάκης και τα κεντρικά πρόσωπα του ντοκιμαντέρ, οι οποίοι θα συνομιλήσουν με το κοινό.

Από τη σχετική πρόσκληση:

«Ο Άλλος δρόμος δεν υπήρχε», που βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Νίκου και της Αργυρώς Κοκοβλή, «δεν είναι ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ αλλά μια ταινία χαρτογράφησης της ανθρώπινης ύπαρξης. Πάντα με απασχολούσαν οι οριακές καταστάσεις που είναι γεμάτες ηθικά διλήμματα». Με τα λόγια αυτά ιχνογραφεί την ταινία ο δημιουργός της κ. Σταύρος Ψυλλάκης. Αναφέρεται στις συγκλονιστικές περιπέτειες που βίωσε ένα τμήμα του Δημοκρατικού Στρατού στην Κρήτη όταν ο εμφύλιος στην υπόλοιπη Ελλάδα είχε ήδη λήξει.

Παράνομοι και επικηρυγμένοι αντάρτες (6 άνδρες και 2 γυναίκες έμειναν τελικά) κρύβονταν για 14 περίπου χρόνια στον Ν. Χανίων, ανασυγκροτώντας τις παράνομες οργανώσεις. Το 1962, 6 από αυτούς δραπέτευσαν, μέσω Ιταλίας, στην Τασκένδη. Οι 3 (ο Νίκος, η Αργυρώ Κοκοβλή και ο Γιάννης Λιονάκης) ζουν και αποτελούν τα κεντρικά πρόσωπα του ντοκιμαντέρ. Στην ταινία παρακολουθούμε το “θαύμα” της αντοχής των τσακισμένων υπολειμμάτων του Δημοκρατικού Στρατού και την αυτοθυσία των απλών ανθρώπων που τους έκρυβαν τόσα χρόνια. “Πρωταγωνιστές” και “αφανείς” αυτής της ιστορίας, εξίσου φωτεινοί και δυσεύρετοι, πέρα από ιδεολογίες, ενσαρκώνουν κάτι πολύ σημαντικό: βαθιά προσήλωση στον ίδιο τον άνθρωπο και στην αξιοπρέπειά του. Κι αυτό είναι το θέμα της ταινίας.

Οι άνθρωποι αυτοί που έζησαν σε απίστευτες για τα σημερινά δεδομένα συνθήκες έδωσαν έναν αγώνα αξιοπρέπειας κι ένα παράδειγμα στάσης ζωής, δυσεύρετα στην εποχή μας.

Προσωπικά, θα την προτιμούσα σε κινηματογραφική αίθουσα, αλλά πιθανόν δεν ήταν εφικτό.

Προχωρά η αξιολόγηση των υποψηφίων Γ.Γ. (από το Nature)

Ευτυχώς, το Nature μας ενημερώνει έγκυρα, γι’ αυτό που ψιθυριζόταν από τις 5 Οκτωβρίου.

 
Ενημέρωση: Διάψευση του Nature από Μητσό

Σχολικές Γιορτές στον 21ο αιώνα

Είδα τον ανιψιό μου τις προάλλες κι ήρθε η κουβέντα -την έφερε ο ίδιος, δηλαδή- στη γιορτή του λυκείου του για την 28η Οκτωβρίου.

Ήταν ενθουσιασμένος. Είχε μεν απονομές αριστείων και βραβείων και ορισμό σημαιοφόρου και παραστατών (δεν ήταν πουθενά, άλλος ένας λόγος να τα βαριέται παραπάνω αυτά…), είχε και τον εθνικό ύμνο στο τέλος, πριν το ρίξουν σε πηδηχτούς και πεντοζάληδες, και βγουν σε κοινή θέα οι αφαλοί των κοριτσιών και οι πεινασμένοι, κάτω από τα στενά παντελόνια, φαλλοί των αγοριών, όμως ο ενθουσιασμός ήταν για το ενδιάμεσο· δεν είχε καθόλου ποιήματα και σκετσάκια.

Αντ’ αυτών, «νέες τεχνολογίες» και στη γιορτή· λάπτοπ, προβολέας και… έτοιμο το υποκατάστατο της τηλεόρασης. Μου έλεγε ότι το ίδιο κάνουν μερικοί καθηγητές και στο μάθημα. Με λάπτοπ και προτζέκτορα, τους δείχνουν χάρτες στην ιστορία, σκετσάκια στα αγγλικά. Μέχρι και κάτι ντοκιμαντέρ στα θρησκευτικά. Να πώς μια κατεξοχήν διαδραστική τεχνολογία περιορίζεται στη γραμμική μονόδρομη παρουσίαση ενός ντοκιμαντέρ, στην κονσέρβα (δεν του τόπα).

 
Ο ενθουσιασμός του για τη γιορτή, λοιπόν, δεν ήταν στον προτζέκτορα. Από τα λεγόμενά του, τον είχε φάει με το κουτάλι. Ήταν στο περιεχόμενο, στο εικοσάλεπτο ντοκιμαντέρ που τους έδειξαν. Αποδείχτηκε ότι είχε ανοίξει την κουβέντα, μόνο και μόνο για να με τσεκάρει στην ιστορία. Και ομολογώ ότι με ισοπέδωσε. Τι του είχε μείνει;

• Ο Μεταξάς είχε πει προφορικά να υποχωρήσουμε να περιμένουμε τους Ιταλούς μέσα στην Ελλάδα, αλλά ευτυχώς ο Έλληνας στρατηγός στην Ήπειρο -δε θυμόταν όνομα- παράκουσε τους ανωτέρους του, κι έτσι τους πήραμε στο φαλάγγι τους μακαρονάδες.
• Οι Γερμανοί μας επιτέθηκαν, γιατί όχι μόνο αποκρούσαμε την Ιταλία, αλλά γιατί η τελευταία κινδύνευε άμεσα από την Ελλάδα (δεν διευκρίνησε πώς· θα μπαίναμε στη Ρώμη;). Για απόδειξη, μου είπε, τους βουλιάζαμε και τα πλοία τους.

Και το κορυφαίο:

• Υπήρξαμε ιδιαίτερα αλληλέγγυοι προς τους Εβραίους συμπατριώτες μας. Οικογένειες χριστιανών έκρυψαν ένα σωρό μικρά ελληνόπουλα εβραϊκής καταγωγής, τα οποία έζησαν, μεγάλωσαν και… ζουν ανάμεσά μας, μάλλον ανίδεα για το γεγονός (δεν μου το ξεκαθάρισε καλά).

 

Ήταν ιδιαίτερα προκλητικά όλα αυτά, οπότε μαζί με ό,τι ακόμη θυμόταν, έψαξα και βρήκα πως, πράγματι, όλα παρουσιάζονται και λέγονται στη σειρά DVD του ΣΚΑΪ «Οι αγώνες των Ελλήνων». Μόνο που δεν μπόρεσα να αναγνωρίσω τον αφηγητή· είναι ο ίδιος ο Θάνος Βερέμης, θαρρώ επιστημονικός υπεύθυνος του εγχειρήματος, ή ο Γ. Π. Μαλούχος;

Πολιτική στον 21ο αιώνα

«Βαγγέλη μου, έχω 18.000 μέλη στο facebook μου. Ξέρεις τι ψυχοθεραπεία τραβάμε όλοι μαζί κάθε μέρα;»

Αναστασία Ράγιου-Μεντζελοπούλου, δημοσιογράφος*, τηλεπαρουσιάστρια εκπομπών τρας**, βουλευτίνα Ν.Δ., προς τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, βουλευτή Ν.Δ., πρώην υπουργό. Στην εκπομπή Ανατροπή, Μέγκα, 02/11/09, με θέμα συζήτησης το αυνέδριο της Ν.Δ.

* με τη βούλα της ΕΣΗΕΑ
** ξέρετε, αυτή που κατηγορήθηκε ότι οδήγησε άτομο μειωμένης αντίληψης σε αυτοκτονία, αυτή που έδωσε βήμα στον τηλεοπτικό αέρα στον «πρόεδρο των Ελλήνων παιδεραστών», κλπ.

Σημείωση 1: Λιγότεροι από 6.000 είναι οι εγγεγραμμένοι στο φέισμπουκ της κυρίας.
Σημείωση 2: Αναζητείται το εν λόγω απόσπασμα της εκπομπής, ελλείψει του οποίου μπήκε το γιουτιουμπάκι.