Επιστροφή στη ζούγκλα

Αρκετές χιλιετίες μετά που κατεβήκαμε από τα δέντρα και βγήκαμε από τις σπηλιές, αιώνες μετά από φύλαρχους, βασιλιάδες, άριστους και φεουδάρχες, μετά από επαναστάσεις, πολέμους κι αφανισμούς, μετά από Πλάτωνες και Μοντεσκιέδες, Μαρξ και Βέμπερ, Κροπότκιν και Άνταμ Σμιθ, φάνηκε να συναινούμε ότι αν δεν περιορίσουμε όλοι τις ελευθερίες μας -τις κάθε είδους ελευθερίες μας- κι αν δεν αποδεχτούμε ένα μηχανισμό εξουσίας -την κοινότητα ή το κράτος- πού θα εξασφαλίζει για όλους τα οφέλη από αυτόν τον ηθελημένο ακρωτηριασμό, τότε είμαστε καταδικασμένοι να περνάει καλά πάντα μόνο ο δυνατότερος, ο πλουσιότερος, ο εξυπνότερος, ο πιο απατεώνας, ο πιο εξυπνάκιας, ο πιο αδίστακτος, εις βάρος των υπόλοιπων που συγκατάνευσαν*.

Και πάντα, όποιος είχε τα καινούργια κόλπα, την τεχνολογία ή τα μέσα παραγωγής, φρόντιζε να είναι πιο μπροστά από τη συμφωνία. Και πάντα είναι κι οι λαθραίοι -άλλοτε με την ιδεολογική περιβολή της αναρχίας, ή της εναντίωσης σε κάθε εξουσία, ή στο χρήμα και τον πλούτο, κι άλλοτε στο όνομα κάποιου φιλελευθερισμού- που δεν θέλουν πατρίδα, παναπεί δε θέλουν φόρους, δε θέλουν υποχρεώσεις, θέλουν νομάδες να είναι, αλλά ας προσέχει κάποιος το περιβάλλον, ας παρέχει κάποιος τα δίκτυα, ας δίνουν στο πιάτο ελευθερίες και φόρο τα υπόλοιπα κορόιδα, βρε αδερφέ! Άλλωστε, «τίποτα δεν επιστρέφει από τους φόρους», «τα τρώνε τα λαμόγια», «πηγαίνουν όλα στο χρέος»… Και θαρρούν, επειδή παίζουν κάποιο κομματάκι τεχνολογίας στα δάχτυλα (τα μέσα παραγωγής είναι λιγάκι πιο δύσκολο να τάχει ο καθένας), ότι δικαιούνται να κάνουν τον νταβ…, ε, τον ενδιάμεσο, να ασκούν οικονομική δραστηριότητα με δυσανάλογα μικρό τίμημα, και να παριστάνουν και την πρωτοπορία και το παράδειγμα. Το κάνουν τόσοι κολοσσοί παγκόσμιοι πρότυπα, γιατί όχι κι αυτοί; Ευκαιρίες, παντού!

Ξέρω, είμαι ζηλιάρης που δεν μπορώ κι εγώ…

 

*Θα μου πεις, αυτό δεν κάνουμε, έτσι κι αλλιώς ως «αναπτυγμένος κόσμος» του 1/3, πατώντας επί των πτωμάτων των υπόλοιπων 2/3, του υπανάπτυκτων και των αναπτυσσόμενων; Ω, ναι, αλλά φορώ τις παρωπίδες μου και μένω στον πολιτισμό μας, τον «αναπτυγμένο».

Advertisements

καθρεφτισμός

Άραγε όσοι γράφουν και διαβάζουν από δεξιά προς τα αριστερά, διαβάζουν και τις φωτογραφίες έτσι; Και τις κινηματογραφικές σκηνές;

Τους είναι πιο φυσιολογικές οι σκηνές με τον πρωταγωνιστή να διασχίζει το πλάνο από δεξιά προς τα αριστερά, κι αυτές με την κάμερα να παρακολουθεί από δεξιά;

Και οι Εγγλέζοι, που οδηγούν αριστερά; Διαβάζουν τα κειμένα από αριστερά, αλλά πώς κοιτάζουν μια φωτογραφία;

Και στο φουμπού, γιατί καθρεφτίζονται όλα, άμα γυρίσεις στ’ αραβικά, αλλά τα ποστ με πολλαπλές φωτογραφίες κρατάνε αριστερά τη μεγάλη μικρογραφία;

Μόνο παραδοσιακά μμε, στον Ιστό λένε ό,τι θέλουν…


1. Μαθήματα ιστορίας και ελληνικής γλώσσας
Για ένα ψήφο, ρε γαμώτο…


2. -Εσύ το είπες -Όχι, εσύ με παρέσυρες.
Για συγγνώμη, ούτε λόγος…
«Λάτρευα την οικονομική θεωρία αλλά σιχαινόμουν τα λογιστικά και ήμουν σκράπας στα μαθηματικά» -από πρόσφατη συνέντευξη ενός από τους «δημοσιογράφους» της ανατροπής. Το πρόβλημα της χώρας σε 13 λέξεις.

106 κύπελλα στις εθνικές διοργανώσεις

Να ήταν η γκουγκλομετάφραση, θα έβγαζε 106 καπέλα, και θα ήταν κοντά στην αλήθεια.

Όμως, για τον ημιμαθή «δημοσιογράφο» -από αυτούς που γέμισε ξανά η κρατική τηλεόραση- 106 κούπες είναι ψιλοπράγμα· με 5 κύπελλα τη σεζόν, τα φτάνεις μια χαρά άμα είσαι 21 χρόνια κορυφαίος (και στις εθνικές διοργανώσεις μόνο, ε! -πού να μετρήσουμε και τις διεθνείς, δηλαδή…).

Μην αναρωτιέστε γιατί δεν ποστάρω

(σιγά, δηλαδή, μην αναρωτιέται κανείς, αλλά λέμε…)
Γιατί δεν υπάρχει σωτηρία. Τελεία και παύλα. Σχεδόν πριν ένα χρόνο, παραφράζοντας μα παράφραση, έγραφα ότι μέσα στο Ίντερνετ δεν υπάρχει σωτηρία. Από τότε τι έχει αλλάξει;

Μια συνταξιοδότηση με προαναγγελία «ινστιτούτου», ένα εφετείο που ανάθεμα κι αν βγάλει κάτι, νόμοι μεσαίωνα που παραμένουν, κι ένας φίλος να με αποτελειώνει σήμερα με την έγκυρη εφημερίδα:

Ο ανύπαρκτος Ιταλός αστροναύτης
Κλικ για το πλήρες έγκυρο «άρθρο»…

Τους το σφυρίξανε και το μαζέψανε, με άλλ’ αντ’ άλλων αντικατάσταση, δίχως ντροπές ή συγγνώμες,ούτε γάτα ούτε ζημιά… -μέχρι την επόμενη φορά. Δεκάδες «ενημερωτικοί» ιστότοποι, έγκυροι κι άκυροι, επιμένουν και πρώτη-πρώτη η έγκυρη, απαθανατισμένη.

Αναρωτιέμαι, στη στρατιά των ανύπαρχτων ή των αγνώριστων πάει ο ο Ιταλός αστροναύτης της πολυθρόνας;

Το Α21 μπήκε στην Πειραιως

neil-peterborough-1986neil-peterborough-2016«Το Α21 μπήκε στην Πειραιως»

Όταν διάβασα τούτο το λακωνικό ποστ σε ένα φόρουμ αλληλοβοήθειας, πριν μερικούς μήνες, το μυαλό μου πήγε σε ένα λεωφορείο που έστριψε στην οδό Πειραιώς, και για κάποιο λόγο έπρεπε να ενημερωθούν οι αναγνώστες. Άλλωστε, λίγο πιο πάνω υπήρχε η ερώτηση «Γνωρίζει κανείς κάτι για το Α21;». Δεν είχα ιδέα πόση αγωνία κρυβόταν σ’ εκείνη την ερώτηση.

Κατάλαβα γρήγορα πόσο ηλίθιος είμαι, να έχω την ψευδαίσθηση ότι καταλαβαίνω τον κόσμο γύρω μου, τι σημαίνει κρίση, τι σημαίνει ανέχεια, τι σημαίνει καμιά προοπτική για το μέλλον.

Εδώ και λίγες μέρες μ΄ έχουν στοιχειώσει οι δυο αυτές φωτογραφίες με 40 χρόνια διαφορά.

Κοκορευόμασταν, οργισμένοι νέοι, ότι ξέραμε και τι θα πει UB40…

Δεν έχω δει ακόμη το «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ». Μόνο σιωπή.